12993456_264506650559464_5741614538602070696_n

Του Παύλου Παπαβασιλείου

Τα χείλη μου με έρπη αφυδατωμένα
γυρεύουνε στο Παρίσι λίγο νερό
περνάνε δίπλα μου τα ΤΣΟ και ΛΟ
και συ μου λες θα επαναφέρουμε σοζζζιαλιζζζμο
και με τραβάς στη Φώφη με το στανιό

Ξεκάνουμε κοινωνίες μαζί με τον ίδιο τρόπο
μα τα μνημόνια μας είναι χωριστά
σε νεοφιλελευθερισμό μαγικό γυρνάμε
δε θέλω πια να μάθω πόσο μπονάμε
φτάνει να μου χαρίσεις μια αγκαλιά

Με παίζετε στη διαπραγμάτευση και σας νικάω
με έναν Ευκλείδη ασυγκράτητο
κλάμα Βασίλως τώρα ειν’ η φωνή μου
δικαιωματισμός Καραγιαννίδη στα inbox η ζωή μου
σας κόβω και σας ρίχνω καθημερινά σανό

Πώς η μισθάρα γίνεται μνημονιάρα
πώς η μνημονιάρα γίνεται σιωπή
τι με κοιτάζεις Βασίλω δακρυσμένο
συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω
τι λέει ο Καντηλαφτης κι η Έποχη

Θεσάρα μου από Zovirax και ένα δάκρυ
πώς μ’ έχει αλλάξει έτσι ο καιρός
περνάνε δίπλα μου του ΝΑΤΟ τα αεροπλανοφόρα
και γω μέσ’ στον Έρπη και με τέτοια φόρα
έχω γίνει σαν τον κατα-Καμμένο απαράλλαχτος