arton13804-4e426

Για τον σπουδαίο Ουρουγουανό συγγραφέα Εντουάρντο Γκαλεάνο που πέθανε σήμερα σε ηλικία 74 ετών θα διαβάσετε αλλού βιογραφίες και αποτιμήσεις του έργου του (όπως εδώ). Ο Γκαλεάνο ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, κυνηγημένος από τις περισσότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής, συγγραφέας των περίφημων «Μνήμες φωτιάς» (1986) και «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής» (1971). Σφοδρός επικριτής της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, αλλά όπως είχε πει: «Όχι μόνο οι ΗΠΑ, αλλά και μερικές ευρωπαϊκές χώρες έχουν σπείρει δικτατορίες σε όλο τον κόσμο. Και νιώθουν ότι θα μπορούσαν να διδάξουν τι σημαίνει δημοκρατία».

Πίστευε ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός, πίστευε στους νέους, στην αξιοπρέπεια, συμμετείχε σε κινήματα και πλατείες. Δείτε τα δυο μικρα βίντεο που ακολουθούν με μεταφρασμένες συνεντεύξεις του

Επίσης, μιλούσε συχνά για τη λεηλασία των φυσικών πόρων και για την προστασία της Γης και του Νερού.

Στις 22 Μαρτίου 2011, ο Γκαλεάνο ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Cuyo της Αργεντινής. Επειδή ήταν η Παγκόσμια Μέρα για το Νερό, ο Γκαλεάνο αφιέρωσε τη βράβευσή του:

«στους ακτιβιστές του  νερού, που στη Μεντόζα (επαρχία της Αργεντινής) και πολλές άλλες περιοχές του κόσμου, αγωνίζονται ενάντια στις μεταλλευτικές εταιρείες, τις εταιρείες ξυλείας και όλες όσες ρυπαίνουν και προδίδουν τη φύση και θέλουν να μετατρέψουν το νερό σε εμπόρευμα. Το νερό είναι και πρέπει να παραμείνει ένα δικαίωμα όλων».

Μετά το τέλος της ομιλίας του, εκπρόσωποι της Συνέλευσης για το Νερό του δώρισαν το μπλουζάκι της φωτογραφίας με το σύνθημα «ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΥΞΗ ΠΟΥ ΡΥΠΑΙΝΕΙ».

Διαβάστε ένα απόσπασμα από την ομιλία του εκείνη τη μέρα, όπου αναφέρεται στην εξορυξη στη Λατινική Αμερική (από εδώ):

«Στην ιστορία της ανθρωπότητας, η φύση ήταν κάτι που έπρεπε να είναι στην υπηρεσία του ανθρώπου και πάντα αγνοούνταν. Ακόμα και από την Αριστερά θεωρήθηκε σχεδόν ως εμπόδιο και έτσι φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Θα πρέπει να εξετάσουμε σε ποιον πλανήτη θα μετακομίσουμε αν συνεχίσουμε να καταστρέφουμε αυτόν τον πλανήτη με αυτό το ρυθμό. Μιλώ στον πληθυντικό, αλλά γνωρίζοντας ότι είμαι αθώος. Δεν πιστεύω σε αυτές τις ιστορίες στις οποίες είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Όποιος γενικεύει αθωώνει, έλεγε η φωτεινή Concepción Arenal (σ.σ. Ισπανίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια), όταν λέγεται ότι είμαστε όλοι ένοχοι, δεν είναι κανείς. Ο υποβιβασμός του κόσμου σε ένα είδος σκουπιδοτενεκέ ήταν το έργο των μεγάλων βιομηχανιών χημικών προϊόντων, της αυτοκινητοβιομηχανίας,  της βιομηχανίας ενέργειας και  στρατιωτικών εξοπλισμών,  οι οποίες είναι αυτές που κάνουν αυτή την καταστροφή . Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και στη Λατινική Αμερική το οικολογικό ζήτημα δεν είναι δημοφιλές.

Υπάρχει ένα σημαντικό μέρος της κοινής γνώμης που πιστεύει την αφήγηση αυτών των επενδυτών, όπως μια εταιρεία εξόρυξης ή μια βιομηχανία ξυλείας από αυτές που έρχονται, παίρνουν τους φυσικούς πόρους και έπειτα φεύγουν. Αλλά είναι πωλητές μιας ευημερίας και ευτυχίας που μια μέρα εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω μόνο τρύπες και φαντάσματα, κενούς χώρους. Εδώ και πέντε αιώνες έτσι είναι και αυτό πρέπει να διδαχτούμε. Η υπεράσπιση των φυσικών μας πόρων είναι ένα σημαντικό μέρος της υπεράσπισης της πολιτιστικής μας ταυτότητας»

Πηγή – παρατηρητήριο μεταλλευτικών δραστηριοτήτων

Advertisements