Μετανάστες

Στην αρχή, αμέσως μετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη[1], έλεγε:
[ερώτηση: Μήπως τον χειμώνα να ανοίξει ο Έβρος;]
απάντηση: Είναι μια σκέψη που γίνεται, θέλει μια ιδιαίτερη μελέτη, θα γλύτωνε από αρκετά πράγματα, αλλά μπαίνουν πάρα πολλά ζητήματα…

ερώτηση: Το θέμα του φράχτη στον Έβρο εσείς πως θα το αντιμετωπίσετε;
απάντηση: Αυτή τη στιγμή διερευνάται αυτό το ζήτημα… Έχω μια εικόνα, την Γερμανία η οποία ανοίγει τα σύνορά της, αλλά μόνον τόσο όσους μπορεί να εξυπηρετήσει…

ερώτηση: Άρα εσείς πιστεύετε ότι πρέπει να παραμείνει ο φράκτης και να είναι ένα σημείο αποτροπής στον Έβρο;
απάντηση: Κοιτάξτε, το πρόβλημά μας είναι προσφυγικό. Με βάση την συνθήκη της Γενεύης οφείλουμε να διευκολύνουμε…

Ύστερα άρχισε να τα μασάει, λέγοντας διάφορα ακατάληπτα (για τα οποία κανείς δεν ζητούσε στα σοβαρά διευκρινίσεις) ανακατεμένα με ψέματα. Απ’ τα τέλη Οκτώβρη και μετά, σε διάφορες συνεντεύξεις, το ξέκοψε. Ο φράχτης δεν θα γκρεμιστεί είπε ξανά και ξανά, αν και φαίνεται λογική λύση… Η αιτία; “Τεχνικά ζητήματα”, χωρίς εξηγήσεις. Σε φιλικά μήντια μάλιστα (“εφ.συν.”) στις αρχές Νοέμβρη παρίστανε την Πυθία. Η αναδημοσίευση απ’ το ακόμα φιλικότερο left.gr [2]:

Το αίτημα να γκρεμιστεί ο φράκτης στον Έβρο κινείται σε σωστή ιδεολογική βάση και είναι αποδεκτό, ωστόσο, στην παρούσα συγκυρία, δεν πρόκειται να λύσει κανένα ζήτημα, ενώ αντίθετα, ενδέχεται να δυσχεραίνει περαιτέρω την κατάσταση των προσφύγων, διευκρινίζει ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννης Μουζάλας.

“Είναι λάθος να ξεχνάμε ότι το πέρασμα του Έβρου δεν είναι αναίμακτο. Ότι και πριν τον φράχτη, είχαμε πολλούς νεκρούς στον Έβρο. Το ζήτημα δεν είναι να έχουμε νεκρούς στον Έβρο κι όχι στο Αιγαίο”, αναφέρει σε δήλωσή του στην “Εφημερίδα των Συντακτών”.

Ο υπουργός διευκρινίζει ότι η αναφορά σε “τεχνικά ζητήματα” που εμποδίζουν το γκρέμισμα του φράκτη, δεν αναφερόταν φυσικά, σε υλικά μέσα αλλά σε προϋποθέσεις που λείπουν αυτή τη στιγμή.
Σημειώνει πως η λύση είναι να σταματήσουν άλλες χώρες να φτιάχνουν φράχτες, να υπάρξει κοινή ευρωπαΪκή πολιτική που καταργεί τους φράχτες στα ευρωπαϊκά σύνορα και να υπάρξει συνεννόηση με την Τουρκία, ώστε να γίνεται ομαλά η προσφυγική ροή.

Σε ηλίθιους απευθυνόταν; Ασφαλέστατα! Υπάρχουν τόσο πολλοί στις ημέρες μας! Ποιό “γκρέμισμα του φράχτη”; Το “γκρέμισμα του φράκτη” ήταν (και παραμένει) αποπροσανατολιστικό ζήτημα! Δεν χρειαζόταν (χρειάζεται) κανένα “γκρέμισμα”![3]

Υπάρχουν δρόμοι!!! Κανονικοί δρόμοι, με άσφαλτο, γέφυρες όπου χρειάζεται… Απ’ όπου περνούν καθημερινά εκατοντάδες ή και χιλιάδες (ταξιδιώτες, τουρίστες, οδηγοί φορτηγών…). Απο εκεί λοιπόν! Γιατί το ελληνικό κράτος και παρακράτος δεν άνοιξε πραγματικά ΠΟΤΕ τα σύνορά του στους πρόσφυγες πολέμου και στους μετανάστες (έστω στους πρώτους), ε; Γιατί δεν είπε: ελάτε από εδώ – αντί να πνιγόσαστε στην θάλασσα; [4]

Η παραπλανητική, αποπροσανατολιστική “στοχοθεσία” περί “γκρεμίσματος του φράχτη” βοήθησε την φαιορόζ κυβερνηση να επικαλείται αόριστα και ομιχλώδη “τεχνικά ζητήματα” για την συνεχιζόμενη απαγόρευση ενάντια τόσο στους πρόσφυγες όσο και στους μετανάστες που έρχονται (από που αλλού;) απ’ την τουρκική επικράτεια. Τα μόνα σύνορα που θα μπορούσε πράγματι να ανοίξει, αν ήθελε, το ελληνικό καθεστώς είναι τα 2 περάσματα από και προς την τουρκία. Τα παράλια των νησιών δεν είναι “ανοικτά σύνορα”! Είναι ακτές. Στις οποίες έχουν κάθε δικαίωμα ζωής οι ναυαγοί, ή οι σχεδόν ναυαγοί… Τις ακτές δεν μπορεί κάποιος να τις “κλείσει”, και άρα ούτε να τις “ανοίξει”, παρά μόνο για κολυμβητές, γι’ αυτούς δηλαδή που τις πλησιάζουν απ’ την στεριά. Το να ξεβράζουν τα κύματα τις ακτές ζωντανούς και νεκρούς ή το να κινδυνεύουν με πνιγμό άνθρωποι ένα, δύο ή πέντε μίλια μακρυά απ’ την στεριά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ “ΑΝΟΙΚΤΑ ΣΥΝΟΡΑ”!!! Εξάλλου, ακριβώς αυτό (κάμποσοι να πνίγονται προσπαθώντας να περάσουν απ’ τις τουρκικές ακτές στις ελληνικές και άλλοι να τα καταφέρνουν) συνέβαινε έτσι κι αλλιώς, απ’ το 2005 και μετά, όταν κυρίως αφγανοί προσπαθούσαν να βρουν μια πιο σίγουρη ζωή. Είπε κανείς, τότε και έκτοτε, ότι η ελλάδα έχει ανοίξει τα σύνορά της;
[5]

Λοιπόν: γιατί η φαιορόζ “ανθρωπιστική” κυβέρνηση δεν άνοιξε τα σύνορα; Γιατί επέβαλε και επιβάλει (σε όσο της αναλογεί, και της αναλογεί 99%) στους πρόσφυγες πολέμου και στους μετανάστες να θαλασσοπνίγονται για να φτάσουν σε ελληνικές ακτές; Γιατί έχει πνίξει 2750 άνδρες, γυναίκες και παιδιά μέσα στο 2015, και δεκάδες μετά; Ποιά είναι αυτά τα μυστηριώδη “τεχνικά ζητήματα” που επικαλείται και που δικαιολογούν τόσες πολλές φρικτές δολοφονίες; Γιατί συνεχίζει να απαγορεύει σε χιλιάδες ανθρώπους ένα ασφαλές πέρασμα απ’ την τουρκική στην ελληνική επικράτεια;

Αυτή είναι μια πρώτη δέσμη ερωτήσεων που (θα πρέπει να το υποψιάζεσθε ήδη) έχουν φρικιαστικές απαντήσεις. Υπάρχει και μια δεύτερη δέσμη. Γιατί υποδεικνύει, γιατί “σπρώχνει” όσους / όσες, τελικά, πατήσουν “ελληνική γη”, να συνεχίσουν προς την κεντρική ευρώπη μέσω δυτικών βαλκανίων, μέσω κρατών που δεν ανήκουν ούτε στην ε.ε. ούτε στη “ζώνη σέγκεν”; Γιατί απαγορεύει (σιωπηλά αλλά αποτελεσματικά – κι εδώ, επίσης, υπάρχει ένα πελώριο ερώτημα για το πως δουλεύει το συγκεκριμένο κύκλωμα…) σ’ αυτούς τους ανθρώπους να πάρουν εισιτήρια και να μπουν στα πλοία προς ιταλία απ’ την Πάτρα ή/και την Ηγουμενίτσα; Ή, ακόμα, και σε αεροπλάνα προς οπουδήποτε στην ευρώπη; Τι deal έχει κάνει η Αθήνα με την Ρώμη; Με τι ανταλλάγματα; Με τι προοπτική; Τι είδους “συμμαχία” είναι αυτή; Τι deal έχει κάνει η Αθήνα με όλα τα ευρωπαϊκά κράτη απαλλάσοντάς τα απ’ το πολύ δυσάρεστο (γι’ αυτά) να κρατούν τους πρόσφυγες στα αεροδρόμιά τους; Με τι ανταλλάγματα;

ΚήποιΠάνω, το συνοριακό πέρασμα στους Κήπους, κάτω στις Καστανιές. Κανονικοί δρόμοι – για όσους διαδίδουν ότι ο μόνος τρόπος να παιρνούν άνθρωποι στα σύνορα είναι διασχίζοντας τον Έβρο και ρίχνοντας τον φράκτη…

Καστανιές

human capital controls

Αρχικά δεν χρειάζεται ιδιαίτερη σοφία για να προσέξει κανείς ότι οι “προσφυγικές ροές” (ένας πρόστυχος ευφημισμός…) τέμνουν τα σύνορα της ελληνικής επικράτειας με δύο γειτονικά κράτη με τα οποία έχει προβλήματα: το τουρκικό (με την διένεξη όχι τόσο για τα ακριβή σύνορα αλλά για την υφαλοκριπίδα και την α.ο.ζ.) και το μακεδονικό (με την διένεξη για το “όνομα” και όλα τα συνακόλουθα). Απ’ όλες τις δυνατές transit διαδρομές που θα μπορούσαν να κάνουν οι πρόσφυγες / μετανάστες, κατά έναν “παράδοξο τρόπο”, έχει καθιερωθεί εκείνη που “ακουμπάει” τα “ελληνικά εθνικά προβλήματα”… Σύμπτωση; Όχι. Το ελληνικό βαθύ κράτος έχει οργανώσει τις μετακινήσεις τους με τον πιο “εθνικά επωφελή” τρόπο. Αυτό, προφανώς, σημαίνει (στην αφετηρία) συνεννόηση και συνεργασία με τα τουρκικά “γραφεία παράνομων ταξιδιών”. Διότι οι περιβόητοι “τούρκοι δουλέμποροι” θα μπορούσαν να υποδεικνύουν στις χιλιάδες των προσφύγων “προσυγκέντρωση” στο Edirne (Αδριανούπολη) και ύστερα πορεία – προς – το συνοριακό – πέρασμα – των – Καστανιών [6]. Δεν θα τους συνέφερε· και θα κατέστρεφε το ελληνικό φιλανθρωπικό image κάνοντας την ελληνική κυβέρνηση ίδια με την ουγγρική. Κοινά συμφέροντα λοιπόν, του ελληνικού βαθέος κράτους και των τουρκικών κυκλωμάτων έχουν ορίσει σαν αφετηρία τις (τουρκικές) ακτές του Αιγαίου.

Σε τι αποσκοπούσε, όμως, το ελληνικό βαθύ κράτος αναγκάζοντας τους πρόσφυγες / μετανάστες να περνούν μέσω θαλάσσης στα ελληνικά νησιά; Κατ’ αρχήν στη δημιουργία και στη συντήρηση, τόσο προπαγανδιστικά στο εσωτερικό όσο και στην “εξωτερική πολιτική” του μιας κατάστασης τριβών με την Άγκυρα. Πόσες φορές ειπώθηκαν και ξαναειπώθηκαν κατάρες για τους “τούρκους δουλέμπορους”; Πόσες φορές καταγγέλθηκε η Άγκυρα που “δεν κάνει κάτι για να κόψει τις προφυγικές ροές” – στο όνομα του ανθρωπισμού, πάντα; Κανείς, ωστόσο, δεν έχει δώσει ένα επιχείρημα της προκοπής υπέρ του γιατί το τουρκικό καθεστώς θα έπρεπε να εμποδίσει χιλιάδες άντρες, γυναίκες και παιδιά που, αφού έμειναν στην τουρκία για κάποια χρόνια, θέλουν πια να φύγουν προς ευρώπη μεριά.

Η συντήρηση μιας “κατάστασης τριβών συνοριακού περιεχόμενου” θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκής εξήγηση, αλλά είναι γενικόλογη. Τέτοιες επιλογές διαμορφώνονται μέσα από συγκεκριμένες πρακτικές και γεγονότα.

Όταν το ελληνικό κράτος “έκτισε” τον περιβόητο φράκτη στον Έβρο ήξερε τι έκανε: έσπρωχνε στη θάλασσα όλους όσους θα ήθελαν να περάσουν “χωρίς άδεια” στο (και από το) ελληνικό έδαφος. Τους έπρωχνε κυριολεκτικά: τους κλώτσαγε απ’ την στεριά στο νερό. Σε πρώτο χρόνο το “σπρώξιμο στη θάλασσα” ήταν ένας φονικός υπολογισμός: οι δολοφονίες των προσφύγων / μεταναστών στη θάλασσα μπορούσαν να εμφανίζονται σαν “ναυτικά ατυχήματα” (ενώ οι δολοφονίες από νάρκες κατά προσωπικού διεθνώς απαγορευμένες όχι), κι έτσι η “αποτροπή” να δουλέψει καλύτερα στη θάλασσα απ’ ότι τα ναρκοπέδια του Έβρου που είχαν προκαλέσει τέτοια διεθνή κατακραυγή ώστε η Αθήνα να αναγκαστεί σε αποναρκοθέτηση της περιοχής (δουλειά που τελείωσε, με τα γνωστά χρηματοδοτικά “σκάνδαλα”, κάμποσους μήνες πριν αποφασιστεί ότι εκεί χρειάζεται φράκτης).

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο οι “ροές” (όπως αποκαλούν οι κανίβαλοι την εκβιασμένη φυγή χιλιάδων ανθρώπων) άλλαξαν γεωγραφία. Το “μήνυμα ελήφθη”! Την πρώτη βδομάδα του Αυγούστου του 2012 πρόλαβαν να περάσουν “χωρίς άδεια” απ’ τον Έβρο 2000 άνθρωποι· την πρώτη εβδομάδα του Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς ο αριθμός είχε πέσει στους 10. Αντίστροφα αυξήθηκε ο αριθμός εκείνων που προσπαθούσαν πια να περάσουν δια θαλάσσης: από 102 που είχαν εντοπιστεί στα ελληνικά χωρικά ύδατα ή σε ακτές νησιών το πρώτο εξάμηνο του 2012, ο αριθμός τους το δεύτερο ανέβηκε στους 3.280. Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ίδιας “εθνικής προέλευσης” μ’ αυτούς που απ’ το 2015 κι ύστερα άρχισαν να αναγνωρίζονται επίσημα σαν “πρόσφυγες”: αφγανοί, ιρακινοί και (λιγότεροι) σύριοι.

Μετατοπίζοντας τα “σημεία συνοριακών τριβών” με το τουρκικό κράτος απ’ την στεριά στη θάλασσα, το ελληνικό κράτος ήξερε ότι δεν πρόκειται να “λύσει” κανένα “μεταναστευτικό πρόβλημα”! Σε πρώτο χρόνο ο σκοπός ήταν να “λυθούν τα χέρια” στις “αποτρεπτικές” δολοφονίες / πνιγμούς. Αμέσως μετά το ζητούμενο ήταν μια ορισμένη “διεθνοποίηση” των “θαλάσσιων συνοριακών σχέσεων” μεταξύ των δύο κρατών, με τρόπο που να δίνει χαρτιά και πόντους στο ελληνικό: έτσι η (ευρωπαϊκή) frontex “κατέβηκε” σε κάποια ελληνικά νησιά του Αιγαίου, προορισμούς των προσφύγων / μεταναστών.

Η σχέση του ελληνικού (βαθέος) κράτους με την frontex ήταν, για να πούμε σχηματικά, “κυκλοθυμική”. Απ’ την μια μεριά έδινε στην Αθήνα ένα ευρωπαϊκό εργαλείο “πιέσεων” προς την Άγκυρα. Απ’ την άλλη μεριά όμως αυτό το “εργαλείο” δεν μπορούσε να κλείνει διαρκώς τα μάτια στα εγκλήματα των ελλήνων λιμενικών, των ο.υ.κ., και οποιουδήποτε άλλου “εθελοντή της αποτροπής”. Διάφορες διεθνείς (ανθρωπιστικές) επιτροπές απέκτησαν, μέσω frontex, καλύτερη εικόνα του τι συνέβαινε με τις βουλιαγμένες βάρκες, τα “ατυχήματα”, τις συλλήψεις και την μεταχείριση των επιζώντων (πριν το 2015)· αυτά ενόσω το ελληνικό κράτος ήταν υπό γενική επιτήρηση σαν χρεωκοπημένο και failed. Παρότι οι σχετικές εκθέσεις και αναφορές πολύ σπάνια γίνονταν γνωστές στο ελληνικό πατριωτικό κοινό, δεν ήταν καθόλου άγνωστες στην ανθρωπιστική γραφειοκρατία της ευρώπης (και του οηε) καθώς και σε διάφορες μ.κ.ο. (Περισσότερα στο Sarajevo νο 101, το πένθος και ο φόνος).

Εν τω μεταξύ υπήρχε ένα σοβαρό “τεχνικό” πρόβλημα για το τι θα μπορούσε (και τι δεν θα μπορούσε) να κάνει η frontex στις θαλάσσιες ζώνες μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ακτών. Στα περισσότερα απ’ αυτά τα σημεία (και οπωσδήποτε εκεί που οι αποστάσεις είναι οι μικρότερες άρα και οι προτιμότερες για διάπλου με φουσκωτά) δεν υπάρχουν διεθνή ύδατα. Μόλις τελειώνουν τα τουρκικά χωρικά ύδατα αρχίζουν τα ελληνικά, και το ανάποδο. Οποιαδήποτε, λοιπόν, “πιεστική” ή και καθαρά βίαιη προσπάθεια “επαναπροώθησης” κι αν φανταζόταν κανείς, αυτή υποχρεωτικά θα έπρεπε να γίνεται είτε στα τουρκικά είτε στα ελληνικά νερά.

Οι έλληνες θα ήθελαν αυτό να συμβαίνει στα τουρκικά – και αυτό το τονίζουμε γιατί θα χρειαστεί και στη συνέχεια. Όμως η “παγκόσμια σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα” απαγορεύει σε όσα κράτη την έχουν υπογράψει να εμποδίζουν οποιονδήποτε θέλει να εγκαταλείψει την επικράτειά τους (εκτός αν κατηγορείται για κάποιο σοβαρό αδίκημα και υπάρχει σε βάρος του δικαστική απόφαση για απαγόρευση εξόδου). Το τουρκικό κράτος έχει υπογράψει αυτή τη σύμβαση· οχυρωμένο στις πρόνοιές της δεν είχε κανένα λόγο να “μαζεύει” τα φουσκωτά με τους πρόσφυγες / μετανάστες ενόσω αυτά ήταν ακόμα σε τουρκικά νερά.

Απ’ την άλλη μεριά, υπό την ευρωπαϊκή νομοθεσία, το ελληνικό κράτος ήταν (και είναι) υποχρεωμένο να εξετάζει χωριστά και ατομικά τις αιτήσεις ασύλου σε οποιονδήποτε εμφανίζεται σαν φυγάς στα σύνορά του· και πάντως απαγορεύονται γενικές, μαζικές και απρόσωπες “επαναπροωθήσεις” δια της βίας. Η frontex δεν θα μπορούσε να συνεργαστεί φανερά σε τέτοιες μαζικές “επαναπροωθήσεις”· μπορούσε μόνο να “κλείνει τα μάτια” σε κάποιες περιπτώσεις, όχι όμως σε όλες, ούτε καν στις περισσότερες… Συνεπώς η παρουσία της frontex στην επίδικη περιοχή ήταν άχρηστη (ή και επικίνδυνη, από ηθική άποψη) για το ελληνικό κράτος όσο παρέμενε σε ελληνικό έδαφος βασικά σαν παρατηρητής…

Με έναν μόνο τρόπο θα ήταν δυνατόν να “δουλέψει” η ελληνική ιδέα περί “επαναπροώθησης μέσα στα τουρκικά χωρικά ύδατα”: δια της βίας. Το ιδανικό, εδώ, θα ήταν, εξαιτίας κάποιας “γενικότερης κατακραυγής” και της “άρνησης της τουρκίας να εμποδίσει τις ροές”, κάποιος ευρωπαϊκός οργανισμός (επειδή εκεί η Αθήνα έχει μεγαλύτερα περιθώρια κινήσεων αλλά, το σημαντικότερο, δεν συμμετέχει η Άγκυρα…) “να αποβιβαστεί” (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο) στα τουρκικά παράλια για να “προλαβαίνει” απο εκεί τον απόπλου των φουσκωτών, ή για να συντονίζει από εκεί την “σύλληψή” τους εντός τουρκικών χωρικών υδάτων… Για να το πούμε με άλλα λόγια: το ιδανικό για το ελληνικό κράτος θα ήταν να δημιουργηθεί ένα είδος “buffer zone”, μια “ενδιάμεση ζώνη” (υπό ευρωπαϊκή στρατοαστυνομική επιτήρηση…) στα τουρκικά χωρικά ύδατα και στα τουρκικά παράλια. Αυτό, για “ανθρωπιστικούς λόγους”: για να μην  – πνίγονται – οι – άνθρωποι – στη – θάλασσα… Όμως το ιδανικό είναι “ιδανικό”. Πιο ρεαλιστικό θα μπορούσε να θεωρηθεί οτιδήποτε (οποιαδήποτε διεθνής  / ευρωπαϊκή κίνηση, δηλαδή) θα έτεινε προς το “ιδανικό”…

Σας φαίνεται αυτό σοβαρός λόγος για να μεταφέρει (το ελληνικό κράτος) τις “προσφυγικές ροές” απ’ τον Έβρο, όπου δεν υπάρχουν συνοριακές αμφισβητήσεις και διεκδικήσεις, στο ανατολικό Αιγαίο, όπου υπάρχουν, προσθέτοντας (η χαρά των δολοφόνων) και την δραματικότητα των (από πρόσθεση ή “αμέλεια”) πνιγμών;
Πριν την όποια απάντηση χρειάζονται μερικά στοιχεία ακόμα.

[…]

…η συνέχεια στο έντυπο τεύχος του Sarajevo.
Σημεία διακίνησης και ταχυδρομικές αποστολές.

"κέντρο μετεγκατάστασης προσφύγων" στο Σχιστό
Πάνω: Αυτό είναι μια φωτογραφία που επιδείχθηκε, όλο υπερηφάνεια απ’ τις “αρχές”, απ’ το εσωτερικό του “κέντρου μετεγκατάστασης προσφύγων στο Σχιστό”. Η λεζάντα που συνοδεύει την φωτο εξηγεί: “…. δημιουργήθηκε σε ανενεργό στρατόπεδο του πυροβολικού. Στο κέντρο υπάρχουν δύο ανακαινισμένα κτίρια, στα οποία θα μπορούν να διαμένουν σε διώροφα κρεβάτια 250 άτομα, ενώ έχουν τοποθετηθεί και σκηνές για 950 άτομα…

Παρακαλούμε κοιτάξτε το προσεκτικά, γιατί αυτό είναι το μέγιστο που μπορεί να προσφέρει το “πολιτισμένο” ελληνικό κράτος, όχι σε ανθρώπους που θα μείνουν για λίγες ώρες ή, έστω, ημέρες, αλλά σε ανθρώπους που μπορεί να μείνουν εκεί καιρό, επειδή έχουν “κοπεί” απ’ τον δρόμο προς την κεντρική και βόρεια ευρώπη, οπότε – συν τοις άλλοις – θα βρίσκονται σε κάποιου είδους μεγάλη ανησυχία.
Το πρώτο που πρέπει να προσέξετε είναι ότι οι διώροφες κουκέτες ΔΕΝ έχουν σκάλα για να ανεβαίνει κανείς στο “επάνω” κρεβάτι. Δοκιμάστε να φανταστείτε λοιπόν πως θα ανεβαίνει κανείς και, επίσης, πως θα κατεβαίνει…

Το σημαντικότερο: αυτοί οι (διπλοί) θάλαμοι των 60 + 60 ατόμων, μ’ αυτήν την πυκνότητα, διάταξη, και απόλυτη έλλειψη οποιασδήποτε ιδιωτικότητας, είναι το καλύτερο που μπορεί να προσφέρει το ελληνικό κράτος σε άντρες, γυναίκες και παιδιά – προκειμένου να πάρει τα (καθόλου αμελητέα) φράγκα που εκκρεμούν απ’ την ε.ε. για το θέμα. Προφανώς πρόκειται για “αντίληψη στρατώνα”… Μόνο που εδώ δεν θα μένουν μόνο άντρες. (Μπορούμε να φανταστούμε τις d.i.y. λύσεις για την εξασφάλιση στοιχειώδους ιδιωτικότητας, με κρεμασμένα σεντόνια γύρω γύρω απ’ τις κουκέτες…).

Αυτή η “γαλήνια” (καθότι άδεια) φωτογραφία, και η υπονοούμενη αναπαράσταση μιας “πολιτισμένης διαχείρισης των ροών”, είναι ένα θεαματικό ψέμα. Θυμηθείτε το: με τέτοιες συνθήκες “φιλοξενίας” οι εντάσεις και οι καυγάδες θα είναι μόνιμοι. Και οι εξεγέρσεις εύλογες.
Κάτω: Διαμόρφωση προσωρινής φιλοξενίας των προσφύγων στα κτίρια του πρώην αεροδρομίου Tembelhof, στο Βερολίνο. Είναι για κανονικούς ανθρώπους, γυναίκες, παιδιά… Όχι για … λοκατζήδες…

Διαμόρφωση προσωρινής φιλοξενίας των προσφύγων στα κτίρια του πρώην αεροδρομίου Tembelhof, στο Βερολίνο.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1 – Συνέντευξη στο καθεστωτικό mega, 26 Σεπτέμβρη 2015.
[ επιστροφή ]

2 – left. gr, 2 Νοέμβρη 2015. Εν τω μεταξύ, παρόμοια άποψη για τον φράχτη, διατυπωμένη με πιο δραματική αοριστολογία, έχει κι αυτός ο αρχιτράγος, ο “Θεσσαλονίκης”…
[ επιστροφή ]

3 – Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρότερη απ’ τα λόγια μας, και θα γίνει ακόμα σκληρότερη: εναντίον τίνος φτιάχτηκε αυτός ο γαμωφράκτης; Εναντίον εκείνων που περνούσαν παράνομα τα τουρκοελληνικά σύνορα, διαπλέοντας τον έβρο από όχθη σε όχθη, με βάρκες…. Τι σκατά σημαίνει, από πολιτική άποψη, το “γκρέμισμα του φράχτη”; Μόνο ένα: να συνεχίσουν να περνούν παράνομα, όπως όταν δεν υπήρχε ο φράχτης!!… Ενώ θα έπρεπε να περνούν σαν άνθρωποι, κανονικά, απ’ τα επίσημα συνοριακά περάσματα, όπως περνάει ο κάθε “νόμιμος”…

Συνεπώς, και παρά τις όποιες προθέσεις, το αίτημα “να γκρεμιστεί ο φράκτης” είναι επιεικώς ηλίθιο, αφού έθεσε / θέτει σαν στόχο κάτι που υπονοεί την συνέχιση της απαγόρευσης (στην κίνηση των Άλλων) αλλά “πιο ήπια”: να συνεχίσουν να διαπλέουν το ποτάμι με βάρκες, από όχθη σε όχθη, να συνεχίσουν να αποβιβάζονται στις καλαμιές, να συνεχίσουν να ψάχνουν κάποια “αρχή” για να παραδοθούν… Ενώ το πολιτικά σωστό και λογικό θα ήταν “να ανοίξουν οι Καστανιές και οι Κήποι” – τα δύο συνοριακά ανοίγματα οδικής συγκοινωνίας ελλάδας – τουρκίας…
[ επιστροφή ]

4 – Πριν συνεχίσουμε μια εξήγηση. Γινόμαστε λεκτικά επιθετικοί, αλλά ξέρουμε: αυτά είναι χάρτινα σκιάχτρα! Κανέναν δεν φοβίζουν. Και το χειρότερο: κανέναν δεν γλυτώνουν απ’ τον θάνατο.
Υπάρχει, όμως, κι αυτη η υποπερίπτωση του διανοητικού και ηθικού θανάτου. Tα διανοητικά και ηθικά πτώματα σωριάζονται γύρω, παντού, ως το βάθος του ορίζοντα. “Ζωντανοί νεκροί”, ζόμπι, που δεν καταλαβαίνουν καν ότι είναι τέτοια. Δεν μπορούμε να αναστήσουμε κανέναν· αλλά δεν μπορούμε, επίσης, να συμβιβαστούμε.
[ επιστροφή ]

5 – Κάποιος θα πει ότι η διαφορά στην πολιτική του ελληνικού κράτους / παρακράτους απέναντι στους κάθε είδους πρόσφυγες, δεν αφορά τα σύνορα τα ίδια, αλλά την αντιμετώπισή τους στην ενδοχώρα. Πράγματι, υπάρχει μια διαφορά. Επί χρόνια οι πρόσφυγες (πρώτα αφγανοί, ύστερα και ιρακινοί, σομαλοί, κλπ) έπαιρναν ένα “χαρτί” που έλεγε ότι πρέπει να έχουν εγκαταλείψει το ελληνικό έδαφος μέσα σ’ ένα μήνα αλλιώς κινδυνεύουν με σύλληψη και φυλάκιση. Μιας και ήταν transit έτσι κι αλλιώς, αυτό σήμαινε ότι συγκεντρώνονταν στα δύο δυτικά λιμάνια, πρώτα στην Ηγουμενίτσα και μετά στην Πάτρα, ελπίζοντας να περάσουν κρυμμένοι στα πλοία για τα ιταλικά λιμάνια, κι απο εκεί να συνεχίσουν είτε μέσω γαλλίας προς αγγλία (με επόμενο σταθμό / κάτεργο το Καλαί) είτε προς κεντρική ευρώπη. Κι έτσι, παρέμεναν εκτός νόμου για μήνες. Τώρα οι πρόσφυγες μετακινούνται νόμιμα εντός ελληνικής επικράτειας, αλλά για πολύ λιγότερο χρόνο, καθώς προσπαθούν άρον άρον να περάσουν τα επόμενα σύνορα, στον βορρά – αν, ωστόσο, υποχρεωθούν να μείνουν στο ελλαδιστάν δεν κινδυνεύουν με συλλήψεις.

Σύμφωνοι. Όμως για όσο ισχύει αυτό ας μην λέγεται “άνοιγμα των συνόρων”. Ας ονομάζεται αλλιώς.
[ επιστροφή ]

6 – Το συνοριακό πέρασμα στις Καστανιές είναι πολύ κοντά στο Edirne (περίπου 30 χιλιόμετρα) και, γενικά, δεν χρησιμοποιείται ούτε απ’ τις νταλίκες ούτε από ι.χ. ή πούλμαν, επειδή αυτά κατευθύνονται στην Ιστανμπούλ, οπότε το πέρασμα των Κήπων είναι πιο βολικό. Αυτό σημαίνει ότι (αν ήθελε…) το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να “παραχωρήσει”, για όσον καιρό χρειάζεται, το συνοριακό πέρασμα στις Καστανιές αποκλειστικά στην ανθρώπινη άφιξη των προσφύγων. Αλλά δεν θέλει.

sarajevomag