B_Id_363727_Snake

του n.k.

Πολλοί χαρακτηρισμοί έχουν ακουστεί ως τώρα για τη χρονιά που μας πέρασε. Γυρίζοντας το ρολόι πίσω κι έχοντας αποθέσει όλα τα κακά του κόσμου και της ζωής μας στο ούτως ή άλλως πανάθλιο δίδυμο Σαμαρά-Βενιζέλου , το δίδυμο που είχε αναλάβει και είχε προχωρήσει το σχέδιο των τοκογλύφων για την φτωχοποίηση του πληθυσμού και την εκποίηση των περιουσιών (δημόσιας και ιδιωτικής) περιμέναμε, ο κόσμος όλος περίμενε την ελπίδα.

Έχει αναλυθεί από δεκάδες αρθογράφους το πόσο αβάσιμα στεκόταν το περίφημο σχέδιο Δραγασάκη-Σταθάκη-Τσίπρα και Βαρουφάκη έχοντας ως …παγκόσμια σταθερά το κοινό νόμισμα. Αποδείχτηκε με τον πιο πειστικό τρόπο ότι αυτό που οι ίδιοι τόνιζαν ως αταλάντευτη σταθερά ήταν την ίδια στιγμή  ο δούρειος ίππος, η μεγάλη αδυναμία του. Η Ευρώπη, αυτή η συγκεκριμένη Ευρώπη των lobbies και των τραπεζών δεν δεχόταν και δεν δέχεται άλλο τρόπο.

Παρά αυτή τη σοβαρότατη αδυναμία , ο κόσμος στήριξε την ελπίδα του στο σχεδόν λευκό πολιτικό  “ποινικό μητρώο” και πίστεψε πως θα υπήρχε περισσότερη δημοκρατία και δικαιώματα , τόσο στην εργασία όσο και στην καθημερινότητα.Λεγόταν “αριστεροί είναι, δεν μπορεί να ναι σαν τους άλλους, κάτι θα κάνουν, κάτι θα παλέψουν, κάτι θα καταφέρουν”.

Το κλίμα χαράς και ευφορίας κράτησε στην πράξη 25 μέρες. Μετά την 20η Φεβρουαρίου και τη συμφωνία επέκτασης του μνημονίου ως τις 30 Ιουνίου άρχισε σιγά σιγά και σταδιακά η υποβάθμιση κάθε προεκλογικής εξαγγελίας (για να μην μακρυγορούμε δεν τις επαναλβάνουμε). Τα όποια ελάχιστα έγιναν δεν ήταν ούτε καν το 10 % των εξαγγελιών. Παρότι η θηλειά των “συνεταίρων” αλλά και “δανειστών”, των “συμμάχων” αλλά και “τοκογλύφων” έσφιγγε, η προσήλωση στο κοινό νόμισμα στράγγιξε τα αποθεματικά της χώρας φτάνοντας πολύ κοντά στο σημείο μηδεν, ώ, τι σύμπτωση, στο τέλος του Ιουνίου.

Κάπου εκεί ήρθε το δημοψήφισμα, αλλά όχι μόνο του. Μαζί του έφερε και τα capital controls. Η χώρα δεν πέθανε, κωλόχαρτο είχαμε , οι ουρές στα ΑΤΜ δεν ήταν από ανθρώπους που ήθελαν να τα σπάσουν. Ω ναι, το δημοψήφισμα. Ο πόλεμος προπαγάνδας που δέχτηκε ο λαός μας γύρισε μπούμερανκ σε όλους όσους επιδίωκαν να τον ρίξουν πίσω στο μεσαίωνα. Και κάπου εδώ πρέπει να γυρίσουμε το κείμενο πίσω και να το ξαναγράψουμε.

Όλα όσα ακολούθησαν από το ίδιο το θριαμβευτικό βράδυ της 6ης Ιουλίου αποτελούν μια τεράστια ζωντανή απόδειξη-μαρτυρία προδοσίας που ήταν σχεδιασμένη και στημένη.Ξάφνου οι πραίτωρες του Βερολίνου και των Βρυξελλών ήθελαν εκλογές στην Ελλάδα ( οι ίδιοι που δεν μπορούσαν να χωνέψουν πως γινόταν δημοψήφισμα). Το θρυλούμενο μνημόνιο 3 ήταν ο χειρότερος εφιάλτης που μπορούσε να βρει μπροστά του ένας σαστισμένος και προδομένος λαός.

Αυτά που έγιναν από τον Αύγουστο και μετά απέσυραν και κάθε αμφιβολία. Ο ΣΥΡΙΖΑ μετατράπηκε στον καλύτερο και πιο πιστό υπηρέτη του Μνημονίου. Οι εκλογές του Σεπτέμβρη , με καθοριστικό σημείο την αποχή μαζί με την ανυπαρξία αντιπολίτευσης έδωσαν την άνεση στον Τσίπρα να είναι ο κυρίαρχος του εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού. Μόνο που αυτό πλέον έχει ελάχιστη σημασία. Κάθε τι που αφορά τη χώρα αποφασίζεται από τον εξωτερικό παράγοντα. Κάθε τι που δεν έχει την έγκριση του  αποσύρεται (όπως οι παράλληλες αρλούμπες).

Ο ίδιος ο Τσίπρας και η φαρσοκουστωδία του αποδείχτηκαν όχι απλά κατώτεροι των περιστάσεων αλλά ίδιοι και χειρότεροι των Σαμαροβενιζέλων. Γι αυτό και θα έχουν ακόμα χειρότερο πολιτικό τέλος.

Ζούμε ένα ιδιότυπο 1984 , μια τραπεζοκρατία που δεν της αρέσει το απρόβλεπτο, νιώθει άβολα με τα δικαιώματα και έχει τον πλήρη έλεγχο όχι μόνο της οικονομικής αλλά και της κοινωνικής δραστηριότητας.

Ο λαός μας , “μαθημένος” στα 40 χρόνια μεταπολίτευσης, έφαγε τόσα φίδια μέσα σε τόσο σύντομο διάστημα , που κατρακύλησε ξανά στην αγκαλιά πολιτικών απατεώνων τύπου “17ώρου έρπη”.

Το μέλλον, η νέα χρόνια δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει για ακόμη μια φορά “δουλειά πολλή”.

Αν κάτι μένει ως ίχνος αισιοδοξίας για το 2016 είναι πως ήδη τα χουμε δει όλα. Μόνο το Χριστό καβάλα σε μια Harley Davinson να καπνίζει χόρτο δεν είδαμε εδώ που τα λέμε…