palestine-kid-flag

Του Γιώργου Κογκαλίδη

Από πότε μια διεύθυνση (ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη από τους “δασκάλους” μου στη δημοσιογραφία) μπορεί να γίνει τίτλος κομματιού;
Απάντηση: Από τη στιγμή που στο Σύνταγμα, απέναντι από τη Βουλή, η κίνηση γίνεται με δυσκολία, καθώς αρκετοί συνάνθρωποί μας (ΚΑΛΩΣ) συγκεντρώθηκαν, προκειμένου αφενός να αποτίσουν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα της τυφλής βίας, αφετέρου να “δηλώσουν” την υποστήριξή τους στον γαλλικό λαό.

Ενδεχομένως στη διεύθυνση Μαραθωνοδρόμων 31, στο Ψυχικό, δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει η πρεσβεία της Παλαιστίνης. Κι αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι κι εκεί παιδιά σκοτώνονται. Και δεν υπάρχει δικαιολογημένος βομβαρδισμός αμάχων. Δεν υπάρχει δικαιολογημένος θάνατος αθώων ψυχών. Και δεν υπάρχει δίκιο στο άδικο χέρι.

Η αλά καρτ ευαισθησία είναι φαινόμενο που άλλοτε υποκρύπτει άγνοια (δεν οφείλουν όλοι να ξέρουν όλα), άλλοτε υποκρύπτει δόλο και υποκρισία. Το να νιώθει κανείς συγκλονισμένος, βλέποντας όλο το βράδυ -σε όλα τα κανάλια- τη φρίκη που προκάλεσαν άφρονες, είναι φυσιολογικό. Οι εικόνες σοκάρουν.

Θα μπω, όμως, στον κόπο να θυμίσω πως αυτά τα χέρια τα όπλισαν Αμερικανοί και Γάλλοι, Άγγλοι και Γερμανοί, αυτοί που για λόγους γεωπολιτικής στρατηγικής αποθέωσαν την “αραβική άνοιξη“, ανοίγοντας τον δρόμο στον ISIS.

Προσοχή, γιατί οι γραμμές είναι λεπτές: Από τον Τυνήσιο μικροπωλητή, Μοχάμεντ Μπουαζίζι, ως τους Τζιχαντιστές υπάρχει τεράστια απόσταση και ιδανικών και κινήτρων. Μην μπερδευτούμε.

Το όνομα του Μοχάμεντ Μπουαζίζι ίσως να μην σας λέει πολλά. Φτωχός βιοπαλαιστής, έγινε μικροπωλητής για να επιβιώσει, αλλά δεν είχε άδεια (δεν είχε χρήματα να την αποκτήσει). Ένα χαστούκι, η προσβολή από Τυνήσιους αξιωματούχους κι ο Μοχάμεντ αυτοπυρπολήθηκε, για να υποκύψει σχεδόν έναν μήνα μετά στα τραύματά του.

Ο Μοχάμεντ μπορεί να μην είχε διαβάσει ποτέ τον Μαχάτμα Γκάντι, αλλά έκανε πράξη το μήνυμα του Ινδού ηγέτη “είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω“. Σε αντίθεση με τους Τζιχαντιστές που είναι έτοιμοι και να πεθάνουν και (κυρίως) να σκοτώσουν.

Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα, η “αραβική άνοιξη” στηρίχθηκε ανοιχτά από τους δυτικοευρωπαίους. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ. Οι βρετανικοί Times ονόμασαν “Πρόσωπο της Χρονιάς” τον Μπουαζίζι. Είναι οι ίδιοι Times, που αδιαφορούν για τις αυτοκτονίες των Ελλήνων ανέργων, που ζητούν τα σπίτια μας και μεγαλύτερες θυσίες, που γυρίζουν την πλάτη στη φτώχεια και τον οικονομικό μαρασμό της χώρας μας. Σημασία, τελικά δεν έχει αν αυτοκτονείς, αλλά αν επωφελούνται οι άλλοι από τον θάνατό σου.

Φυσικά και οι φρικαλεότητες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων δεν εξωραΐζουν τον θάνατο εκατοντάδων αθώων πολιτών. Φυσικά και είμαστε όλοι συγκλονισμένοι και αλληλέγγυοι στον γαλλικό λαό. Αλλά, γαμώτο, υπάρχουν ψυχούλες που πεθαίνουν άδικα στην Παλαιστίνη. Κι ας μην τις δείχνουν τα διεθνή ΜΜΕ.

Για όσους δεν το γνωρίζουν τις ίδιες ομάδες αίματος έχουν κι οι Άραβες, κι οι Παλαιστίνιοι, κι οι Σύροι. Αλλά και λαοί της Αφρικής, που σφάζονται ανηλεώς από αντάρτες ή κυβερνήσεις, χρηματοδοτούμενες από Αμερικανούς, Γάλλους, Άγγλους, οι οποίοι (δυστυχώς) είδαν ένα… τρέιλερ της φρίκης, την οποία για εκατοντάδες χρόνια προκαλούν στον πλανήτη.

Δεν ένιωσα την ανάγκη να συνταχθώ με τους συνανθρώπους μας στο Σύνταγμα, αλλά χαίρομαι που είναι εκεί. Λυπάμαι, που οι περισσότεροι εξ αυτών δεν θα βρεθούν ποτέ στη Μαραθωνοδρόμων 31. Όχι γιατί ακόμα και στον άδικο θάνατο υπάρχουν διακρίσεις. Όχι γιατί δεν συμπαραστέκονται στον αγώνα των Παλαιστινίων για το αυτονόητο δικαίωμα στην πατρίδα. Λυπάμαι γι’ αυτούς.

Γιατί ακόμα και στη θλίψη καθοδηγούνται από τους τηλεοπτικούς προβολείς. Ακόμα και στην έκφραση συμπόνιας βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Και δάσος είναι η ρήση του Τσε Γκεβάρα: “Εάν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, τότε είσαι σύντροφος μου“.

Υ.Γ.: Δεν περιμένετε φυσικά από τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ και την ηγετική ομάδα του Facebook να σας προτείνουν φωτογραφία σαν αυτή, ή έστω να κάνετε το ίδιο με τη σημαία της Παλαιστίνης. Κάντε το μόνοι σας…

Πηγή: We24.gr