«Ο χορός του Ματίς στα ερείπια στη Συρία», Tammam Azzam

Της Πέπης Ρηγοπούλου

Η πρόσφατη είδηση μιλά για τη μετεγκατάσταση από την Ελλάδα, την πρώτη χώρα υποδοχής τους, τριάντα ανθρώπων με καταγωγή από τη Συρία και το Ιράκ -οικογένειες με παιδιά- στο Λουξεμβούργο.

Πρόσφυγες ή μετανάστες – τι σημασία έχει; Αυτοί, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες ή μάλλον εκατομμύρια άλλους, έχουν φτάσει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα κυρίως και επίσης στην Ιταλία.

Μαζί με τους ακόμη πιο πολλούς που ήδη ξεριζώθηκαν, περιμένουν να περάσουν τα σύνορα της Νότιας Ευρώπης, έχουν εγκαταλείψει αυτά που είχαν και αυτά που δεν είχαν, δίνοντας αυτά που τους έμειναν ή δεν τους έμειναν στην ανθηρή δουλεμπορική επιχείρηση που παίζει με τις ζωές τους: μια αξιέπαινη κατά τα άλλα ιδιωτική πρωτοβουλία που ο νόμος και η τάξη των δυτικών κυβερνήσεων δεν μπορούν ή μάλλον δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν.

Μην έχοντας ούτε έναν λόγο ειλικρινούς συντριβής γι’ αυτούς που μένουν για πάντα στο «ανθούν πέλαγος Αιγαίον νεκροίς», νεκροί ταξιδιώτες μιας χαμένης ελπίδας, ικέτες που δεν θα φτάσουν στις κλειστές γι’ αυτούς χώρες ή στις άλλες, τις πιο ισχυρές, που όλοι επιθυμούν, αυτές που ανοιγοκλείνουν τα σύνορά τους κατά το δοκούν της εσωτερικής τους ισορροπίας και των εξωτερικών τους συμφερόντων.

Η μετεγκατάσταση για την οποία μιλάμε γίνεται στο πλαίσιο της συμφωνίας που μετά πολλών δυσκολιών θα περιλάβει -κατά τα δημοσιεύματα- σε βάθος διετίας 66.400 ανθρώπους, αν πληρούν μια σειρά από ειδικές συνθήκες και εφόσον έχουν υποβάλει αίτηση ασύλου μετά τη 16η Σεπτεμβρίου 2015.

Για να φανεί πιο μεγάλο απ’ ό,τι πράγματι είναι το γεγονός αυτό, φωτίζεται με τα φώτα μιας εκτός τόπου και χρόνου δημοσιότητας: την ειδική τελετή χαιρετισμού στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» παρουσία του πρωθυπουργού της Ελλάδας και του κ. Σουλτς.

Σαν το τυρί που στήνεται στην ποντικοπαγίδα ή σαν την ινδική ταινία που είδαμε πρόσφατα και κλάψαμε πικρά για το μικρό φτωχό παιδί που έγινε ξαφνικά εκατομμυριούχος:

Ελα κι εσύ, κοίτα πόση καλοσύνη, αν είσαι τυχερός, μπορείς να βρεις από τους Ευρωπαίους. Πού ξέρεις; Μπορεί αν επιζήσεις να είσαι ο επόμενος που θα πάρει το αεροπλάνο της Aegean για να σε πάνε υπό συνοδείαν όπου εκείνοι κρίνουν, ώστε να φτάσεις στον επί γης παράδεισο.

Αραγε, η εορταστική ατμόσφαιρα που θα αναδείξει την αναχώρηση των τριάντα τυχερών για τη γη της λουξεμβούργιας επαγγελίας θα μας κάνει να λησμονήσουμε τα πολλά εκατομμύρια που υποφέρουν, εξευτελίζονται, πεθαίνουν στον τόπο τους, τις πολλές χιλιάδες που τερματίζουν τον πλου τους στα σαγόνια της θάλασσας, τα εκατομμύρια σώματα που μεταξύ ικεσίας και απειλής σωρεύονται στον τόπο μας;

Θα μας κάνουν να μην καταγγείλουμε τον φανατισμό και τα συμφέροντα που τον τρέφουν, να μην καταλάβουμε ότι πίσω από τον κάθε ξεριζωμένο υπάρχει ο θάνατος που σπέρνουν πολλοί που δεν ντρέπονται να παριστάνουν τους δημοκράτες, τους ευεργέτες και τους σωτήρες;

Είναι άραγε τόσο παντοδύναμο το κιτς ώστε να μας κλείνει τα μάτια;

Πηγή – efsyn