neo_godzilla_logo_by_art_minion_andrew0

Η μόνη δικαίωση στην ουσία της ψήφισης του μνημονίου από τον Σύριζα,  η οποία είναι ακόμα αδιάβλητη από τη γελοιότητα και την πλήρη απαξίωση, είναι ότι αν δεν έκανε αυτή την «επώδυνη και αποτέλεσμα στυγνού εκβιασμού» επιλογή, η εναλλακτική οδός που θα έπαιρνε η ιστορία της Ελλάδας θα ήταν πάρα πολύ χειρότερη ως ένας απερίγραπτος εφιάλτης. Δεν θα μπω στην προσπάθεια να αντικρούσω με οικονομικά, πολιτικά και λογικά επιχειρήματα αυτή τη θέση αλλά θα προσπαθήσω να αναδείξω πόσο βαθιά αντιδραστική και θρησκευτική, με τη χειρότερη έννοια, είναι αυτή η θέση.

Ειδικά απέναντι στην Ιστορική έννοια του χρόνου ως μέλλον εντός του παρόντος, που είναι μια βασική διάσταση ιστορικής νομιμοποίησης για οτιδήποτε έχει υπάρξει όχι μόνο ως αριστερό αλλά ως ιστορία της ελευθερίας, της αυτονομίας και της δημοκρατίας.

Yπάρχει κάτι κατ’άρχάς βαθιά αντιδραστικό να θεωρείς την πραγματικότητα ένα αναγκαστικό λιγότερο κακό από μια φανταστική περισσότερο κακή «πραγματικότητα», η οποία όμως παραμένει πάντα μη υπαρκτή ως μη παρούσα.

Υπάρχει εδώ ένα βαθύ πρόβλημα εισβολής του φανταστικού χρόνου στον υπαρκτό/πραγματικό χρόνο που ορίζεται έτσι με βάση τον φανταστικό, ο οποίος όμως δεν είναι  μέλλον «που είναι ήδη παρόν» όπως στην φρέσκια αισιοδοξία της χρονικότητας της επανάστασης ή της νεωτερικότητας, αλλά μια εν δυνάμει πάντα «παρούσα»  «παράλληλη πραγματικότητα»,  η οποία είναι μόνο απειλή και κάτι που πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Έτσι το ίδιο το μέλλον ορίζεται ως «μη μέλλον» και βασικός όρος ύπαρξης του πραγματικού ως αποδεκτό είναι  μόνο η απειλή της μη ύπαρξης του. Αυτό δένει για πάντα την πραγματικότητα και αυτήν την απειλή που γίνεται αναγκαίος όρος της και όσο χειρότερη γίνεται η πραγματικότητα, η μόνη νομιμοποίηση της  καταλήγει να είναι μια ακόμα πιο ακραία βέρσιον της απειλής μιας άλλης χειρότερης μη παρούσας πραγματικότητας (που είναι η μόνη πια εν δυνάμει «εναλλακτική» πραγματικότητα ως άρνηση της τωρινής) χωρίς θεωρητικά κανένα όριο.

Αυτό οδηγεί το ίδιο το μέλλον να χάνει το νόημα του όπως το ξεραμε, παύει να είναι το τρέχων παρόν που είναι προορισμένο από τώρα να γίνει μέλλον και ο χρόνος γίνεται ένα κυνήγι αποφυγής του μέλλοντος, μετατρέποντας τελικά και τον πραγματικό χρόνο σε μια συνεχή αγχώδη αντίσταση στον ίδιο του τον εαυτό μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Έναν χρόνο στον οποίο φυσικά μπορούν να γίνουν τα πάντα σε ότι αφορα τον αληθινό φυσικό χρόνο, χωρίς όρια φρίκης και αθλιότητας, για να αποφευχθεί μια  «φρίκη του μέλλοντος» η οποία όμως είναι πάντα παρούσα ως συνθήκη αλλά ποτέ ως μέλλον.

Στην πραγματικότητα είναι μια πολύ κακή θρησκευτική θέαση της πραγματικότητας, χωρίς μέλλον, έστω όχι αναγκαία φωτεινό και όμορφο, άρα χωρίς πρόταγμα για το παρόν μας, με εγγυητή μόνο μια κόλαση που αναμένει πάντα παρούσα, χωρίς καν την εξισορρόπηση της με ένα παράδεισο, τον οποίο αντικαθιστά άγραμπα η «μη κόλαση» του  υπαρκτού παρόντος.

 

πηγή: O ΓΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ