/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/08/150828 balafas 015

Του Πάνου Χριστοδούλου

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν τα πήγαινα καλά με το Λένιν και το ιδεολογικό ρεύμα του Λενινισμού ιδιαίτερα. Πέρα από τις ευθύνες που θεωρώ ότι έχει στη διάρθρωση τόσο του κόμματος όσο και του κράτους στην Σοβιετική Ένωση, η μεγαλύτερη χρησιμότητά του μου φαίνεται ότι πλέον είναι η αναπαραγωγή τσιτάτων από βιβλία του. Παρόλα αυτά, όχι το περιεχόμενο αλλά ο τίτλος ενός βιβλίου του νομίζω ότι είναι διαχρονικός και διαφωτιστικός και σε αυτή την συγκυρία.

Αναφέρομαι στο Τι να κάνουμε. Ο Λένιν αναφέρεται στον α πληθυντικό. Τι να κάνουμε εμείς. Ούτε τι να κάνω ούτε τι να κάνουν οι άλλοι στη συγκυρία. Παρόλα αυτά το σκεπτικό του άρθρου θα ξεκινήσει από το τι να μην κάνουμε τώρα:

1. Να μην επικεντρωνόμαστε στο Τί να κάνουν οι άλλοι, μετατρέποντας το πρώτο πληθυντικό σε δεύτερο. Ουσιαστικά, με αυτό τον τρόπο, καταλήγουμε σε αφ’ υψηλού κριτική σε πράξεις άλλων, πετώντας το βάρος των επιλογών από πάνω μας. Είναι, για παράδειγμα, παράδοξο να γίνεται κριτική στο Λαφαζάνη ως προς τον προσωποκεντρισμό και ταυτόχρονα να ασχολούμαστε με το τι κάνει σωστά η όχι αυτός, καθώς, μάλλον, με αυτό τον τρόπο καταλήγουμε να προβάλουμε το δικό μας προσωποκεντρισμό σε αυτόν.

2. Να μην επανέλθουμε σε οχυρώσεις στα γνωστά και συνήθη ιδεολογικά μας προτάγματα. Τι σημαίνει όμως οχυρώσεις; Συνηθισμένο δείγμα οχύρωσης είναι το «εμείς είχαμε δίκιο στα αναλύσεις μας» . Τα τελευταία γεγονότα μάλλον αποδεικνύουν ότι κανένα ιδεολογικό ρεύμα δε βγαίνει αλώβητο από τις πολιτικές εξελίξεις, το οποίο μας οδηγεί στο 3.

3. Να μην οδηγηθούμε στο «κάθε ιδεολογικό ρεύμα και ένας φορέας». Αν όντως θεωρούμε ότι όλα τα ιδεολογικά ρεύματα που είχαν αναφορά από την κεντροαριστερά έως την αναρχία είχαν κενά στις αναλύσεις τους για τη συγκυρία και μάλλον μειωμένη αντίληψη για την κοινωνική κινητικότητα (καθώς απέτυχαν να τη διαγνώσουν) είναι παράδοξο -γι’ αυτά της αριστεράς, τουλάχιστον- να θέλουν να συνεχίσουν μόνα τους.

4. Να μην μετανιώνουμε για ό,τι κάναμε αλλά για ό,τι δεν κάνανε. Προσωπικά τουλάχιστον δεν μετανιώνω ούτε για την ένταξή μου στον προμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για τη μάχη για την κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε για τη μάχη του ΟΧΙ. Από την άλλη, μετανιώνω που δεν κάναμε κριτική την ώρα και τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρεπόταν από κόμμα αρχών σε κόμμα αρχηγικό, όταν μοιράζαμε φυλλάδια με εξώφυλλο το πρόσωπο του αρχηγού και σημείωμα εγγύησης με την υπογραφή του ( για να λαΐκίσω και λίγο: την ίδια που βρίσκεται στο Μνημόνιο 3, τελικά).

5. Να μην φορτωνόμαστε τα λάθη και τις ήττες άλλων . Όπως ανέφερθηκε και πιο πάνω, του Τσίπρα η υπογραφή βρίσκεται στο μνημόνιο, όχι η δικιά μας. Η ήττα δεν είναι ούτε της αριστεράς (της οποίας τα προγράμματα δεν εφαρμόστηκαν) ούτε του λαού (ο οποίος, παρά τις απειλές, ψήφισε συντριπτικά ΟΧΙ), αλλά του Τσίπρα και του πολιτικού του Γραφείου/ δικτύου εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου. Για τη μόνη ήττα που χρειάζεται να στοχαστούμε είναι το πώς αφήσαμε, συλλογικά, το δίκτυο εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

6. Να μην περιμένουμε. Ούτε τον χρόνο ούτε όσους μένουν στο μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ. Οι εκλογές δε πρέπει να αφήσουμε να γίνουν το κενό στο οποίο θα πέσουν η κοινωνική δυναμική του δημοψηφίσματος και οι ελπίδες της Αριστεράς.

7. Να τελειώνουμε με τους συναισθηματισμούς. Η ιστορία αποτυπώνει το αποτέλεσμα και όχι την πρόθεση ή το χαρακτήρα. Μπορεί να είναι καλοπροαίρετοι, αλλά είναι επικίνδυνοι, καθώς έχουν τη δυνατότητα να εγκλωβίσουν κόσμο ή να τον αναγκάσουν σε δεύτερο χρόνο να γυρίσει πίσω. Όμως, ας το πάρουμε απόφαση ο δρόμος που παίρνουνε είναι… Χωρίς Επιστροφή.

Πάνω στα συμπεράσματα των εφτά σημείων προκύπτουν κάποια συμπεράσματα και για το τί να κάνουμε, αν τουλάχιστον πάρουμε ως δεδομένο ότι θέλουμε να κάνουμε.

1. Να δημιουργήσουμε ένα όσο πιο πλατύ μέτωπο του ΟΧΙ που θα δώσει τη μάχη στις εκλογές ενάντια στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες από την Αριστερή Πλατφόρμα πήραν (και καλά έκαναν, δεδομένου του εσωκομματικού πραξικοπήματος των εκλογών) μία από τα πάνω πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Λαϊκής Ενότητας. Από δω και πέρα όμως, τουλάχιστον ως προς τις εκλογές, πρέπει να μη σκεφτόμαστε για κόμμα αλλά για μέτωπο που θα προσθέτει και δε θα αφαιρεί δυνάμεις.

2. Να συγκροτήσουμε τον Πόλο της Κομμουνιστικής Ανανέωσης μέσα σε αυτό το μέτωπο. Η παράδοση της ανανέωσης και της αμφισβήτησης να μη χαθεί για άλλα δέκα χρόνια όπως το 91. Η συγκρότηση και η ανανέωση της στρατηγικής μας θα γίνει σε χρόνο ενεστώτα και εντός των διεργασιών και των εκλογών. Και ως προς αυτό, ας μην υποτιμούμε τις ιδέες μας και τη δυναμική που δύναται να έχουν αν τις πάρουμε στα σοβαρά. Για παράδειγμα, αν είχαμε ασχοληθεί με την ανάλυση που έχει η κομμουνιστκή ανανεωση από το 70 για τα επαγγελματικα στελέχη και την επιρροή του κράτους στα κόμματα ίσως να ήμασταν και σε καλύτερη θέση.

3. Να ανασυνθέσουμε και να συνεχίσουμε την εμβάθυνση των στρατηγικών επεξεργασιών μας μέσα από την όσμωση με άλλα ρεύματα ιδεών, και κυρίως όσους και όσες έδωσαν τη μάχη του ΟΧΙ. Το 85% στη Νεολαία για το ΟΧΙ δεν ήταν αριστεροί και αριστερές. Ίσως να έχουν και κάτι να μας πουν. Όμως δεν έχουμε την πολυτέλεια να πάμε σε ένα βουνό και να σκεφτούμε με την άνεσή μας. Η μάχη των εκλογών δεν αφορά κοινοβουλευτικές έδρες αλλά συνδυάζεται με τη μάχη ενάντια στα μνημόνια.

4. Η μάχη ενάντια στα μνημόνια υπάρχει ακόμα. Χρειάζεται να δώσουμε μεγάλη μάχη -και με τον εαυτό μας ακόμα, ίσως- για να μην αποδεχτούμε το δόγμα ΤΙΝΑ που επιβάλλει ο Τσίπρας. Ο στόχος της κυβέρνησης της αριστεράς παραμένει. Της αριστεράς όμως. Γιατί προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας μιλούσε για κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και όχι της αριστεράς ή της δεξιάς, και το θυμήθηκε όταν ξέσπασε ο πανικός στο κόμμα. Για όλα τα παραπανω δεν ηττήθηκε η κυβερνησιμότητα ενός κόμματος της Αριστεράς, αλλά ενός δικτύου εξουσίας που το αντικατέστησε.

5. Τελευταίο συμπέρασμα: να είμαστε λιγότερο υπερόπτες. Να αφήσουμε τις βαρύγδουπες εκφράσεις, τις φαντεζί αναλύσεις και τα μεγάλα οράματα και να ασχοληθούμε λίγο με την ουσία. Καλή η μεγάλη εικόνα, αλλά δε θα τη δούμε ποτέ αν δε φτιάξουμε πρώτα μικρές.

Η Δημοκρατία των κλειστών αποφάσεων και των εσωτερικών εχθρών πεθαίνει -πραγματικά, αυτή τη φορά. Αυτό που ακούμε είναι οι επιθανάτιοι ρόγχοι της. Η κάθε γραφειοκρατία όταν χάνει τον έλεγχο βρίσκεται σε πανικό. Και, όπως λέγαμε πρόσφατα, «οι εφιάλτες τους, τα όνειρά μας». Ίσως είναι πιο δύσκολο όταν εχουμε απέναντι ένα τμήμα του παλιού μας εαυτού αλλά, δυστυχώς, ο χειρότερος σταλινισμός και η χειρότερη νομενκλατούρα προέρχεται από άτομα που καταγγέλουν στη θεωρία, αλλα στην πράξη καταστέλλουν το δυναμικό των μαζών και προσπαθούν να το βάλουν σε νόρμες.

Ας μην αφήσουμε λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ να το κάνει. Και να μη φοβηθούμε τη μάχη με αυτόν. Το μόνο που μπορούμε να φοβηθούμε, σε δεύτερο χρόνο, είναι το Κράτος. Για να πούμε όμως και καμιά φαντεζί χαζομάρα και εδώ: Όταν αντικρίζεις το κράτος, το κράτος αντικρίζει και σένα -αλλά, την επόμενη φορά, μπορούμε να βάλουμε γυαλιά ηλίου.

πηγή – red notebook