Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Στο βιβλίο του Νόρμαν Μέϊλερ «ο αγώνας», ένα υποδειγματικό ρεπορτάζ για τον αγώνα διεκδίκησης του παγκόσμιου τίτλου στο μποξ το 1975 στην Κινσάσα του Ζαϊρ ανάμεσα στον Μοχαμεντ Αλι και τον Τζορτζ Φόρμαν, ο Μέϊλερ ρωτά τον Αλι «τόσο πόνο από μια γροθιά που δέχεσαι στο στομάχι, πως τον αντέχεις;».

Και ο Αλι του απαντά «το σημείο του πόνου, έχω μάθει με το μυαλό να το μοιράζω σε όλο το κορμί».

Το δημοψήφισμα της Κυριακής είναι ένας αγώνας με ισχυρότερο αντίπαλο, όπου είτε με το ΝΑΙ είτε με το ΟΧΙ την γροθιά θα την δεχθείς. Αυτό σου λένε και οι προπονητές στις δύο γωνίες. Υπάρχει όμως μία διαφορά στην στρατηγική των δύο προπονητών.

Ο πρώτος, του ΝΑΙ, σου λέει «τον βλέπεις, ο άλλος είναι πολύ δυνατός…μπες και όσο αντέξεις στις γροθιές του. Αν δεν αντέξεις, πέσε». Ο δεύτερος, του ΟΧΙ , σου λέει «αν τωρα δεν σταθείς απεναντί του, αν δεν ανταποδώσεις, θα σε ξαπλώσει κάτω μια για πάντα».

Φυσικά, ο καθένας μπορεί να επιλέξει στρατηγική. Και ο φόβος θα υπάρχει, όποια και αν είναι η επιλογή.

Με το ΝΑΙ γλυτώνεις την ταλαιπωρία πέφτοντας στο ριγκ και μένοντας εκεί. Και αυτό είναι μια σιγουριά. Πεσμένο, δεν θα σε πειράξει κανείς. Αποφεύγεις τον αγώνα. Γλυτώνεις. Το πολύ πολύ, να έρθει ο αντίπαλός σου, να πατήσει πανω σου το πόδι του όπως είσαι πεσμένος και να φωτογραφηθεί, για να τον δει ο κόσμος. Εκείνο που δεν ξέρεις είναι πως ναι, θα μείνεις ζωντανός. Θα έχεις ένα πιάτο φαί και μια γωνιά στο πάτωμα να κοιμάσαι. Και θα γίνεις ο σάκος προπόνησης του πρωταθλητή. Θα τις τρως κάθε μέρα αλλά θα τις τρως από τον πρωταθλητή, μέχρι να ξεψυχήσεις. Αυτό, στις κοινωνίες λέγεται φιλανθρωπία.

Με το ΟΧΙ θα πρέπει να ανταποδώσεις. Να πολεμήσεις και να δείξεις σε όλους γύρω από το ριγκ, ότι δεν αποφεύγεις τον αγώνα παρά το γεγονός ότι οι κανόνες είναι λάθος. Η κατηγορία πετεινού δεν αντιμετωπίζει αντιπάλους από την κατηγορία βαρεων βαρών. Και μια τόσο άνιση μάχη, δεν διαρκεί μέχρι τέλος. Διακόπτεται. Από τους διαιτητές. Και μετά, οι κανόνες αλλάζουν. Για τον πόνο από τις γροθιές, ξέρεις. Τον μοιράζεις όπως ο Αλι. Στις κοινωνίες αυτό, λεγεται αλληλεγγύη.

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην τρομοκρατία της «επικοινωνίας» που ασκούν τα κανάλια όλη αυτή την εξαετία και κορυφώθηκε την τελευταία εβδομάδα. Ανακάλυψαν την «αξιοπρέπεια» που λείπει από τις ουρές των τραπεζών αλλά έξι χρονια τώρα, δεν την είδαν που χάνεται στα νοσοκομεία. Με λιγοστούς γιατρούς και νοσηλευτές που κάνουν καθημερινά θαύματα.

Δεν την είδαν στα 500 χιλιάδες παιδιά που υποσιτίζονται. Στα παιδια που παρατάνε το σχολείο. Δεν την είδαν στις ουρές των ανέργων και των συσσιτίων. Δεν την είδαν στις χαμηλες συντάξεις που μειώθηκαν τέσσερις φορές την τελευταία πενταετία. Τα κανάλια ανακαλύπτουν την ανησυχια του έλληνα για τις καταθέσεις. Οχι για τις κατασχέσεις στα σπίτια. Οχι για την μείωση των μισθών.

Γνωρίζω ότι τα κανάλια (που χρησιμοποιούν δημόσιες συχνότητες) δανειοδοτούνται κανονικά την τελευταία εξαετία, για να υπερασπίζουν τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους, που δεν ταυτίζονται με τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των πολιτών. Και τα συμφέροντα τους είναι στο ΝΑΙ. Ούτε την ενημέρωση υπηρετούν, ούτε πολιτισμό παράγουν, ούτε μας προσφέρουν κάτι περα απο κάποια ξέφτια της διασκέδασης του life style.

Δεν κατηγορώ όσους φοβούνται. Είναι ανθρώπινο. Τον φόβο, όμως τον θρέφει η άγνοια και το ψέμα. Πότε μας εξήγησαν τι είναι και πως δουλεύει η Ε.Ε; Πώς χρηματοδοτεί και ποιούς; Με ποιούς κανόνες; Και ποιοί αποφασίζουν γι αυτούς;

Σε τρομοκρατούν, γιατί δεν θέλουν να γνωρίζεις. Γι αυτό ΣΟΥ ΛΕΝΕ να ψηφίσεις ΝΑΙ.

Ποιοί; Μα όλοι εκείνοι εξω από την χώρα που έχουν συμφέρον να είσαι σάκος του μποξ. Ολοι αυτοί, μεσα στη χώρα που σε έχουν αναγκάσει να ανέβεις στο ριγκ. Αυτοί που σπατάλησαν δύο πακέτα Ντελόρ, σκορπάνε ένα ΕΣΠΑ και δεν πρόκειται να πληρώσουν για τις ευθύνες τους. Το δικό σου ΝΑΙ τους αμνηστεύει. Και σου επιφυλάσσει τον ρόλο σάκου του μποξ για το μέλλον. Οσο αντέξεις, βέβαια.

Το ΝΑΙ εξασφαλίζει τον ετεροκαθορισμό. Να αποφασίζουν οι άλλοι για όλα. Και για την κυβερνησή σου. Και για το μέλλον σου. Και για την ζωή σου.

Θα μου πεις «το ΟΧΙ είναι παράδεισος;». Το έγραψα και πιο πάνω. Δεν είναι. Σου δίνει, όμως την ευκαιρία να διεκδικήσεις ένα δικαίωμα. Να καθορίσεις εσύ τον τρόπο που θα μοιράσεις τον πόνο, σε όλο το κορμί για να αντέξεις όρθιος.

Ορθιος μωρέ, όπως οι άνθρωποι.

Δεν θέλω να πείσω κανέναν. Γιατί δεν μπορώ να διαβεβαιώσω κανέναν για κάτι. Εδώ, δεν έχω την ελαχιστη βεβαιότητα, στην καθημερινότητά μου. Οποτε σηκώνομαι από το αμαξίδιο και προσπαθώ να σταθώ όρθιος για να περπατήσω, δεν ξερω καν αν το επόμενο βημα μου θα με κρατήσει όρθιο ή θα βρεθώ με τα μούτρα στο πάτωμα.

Τα δύο τελευταία χρόνια πήρα δύο σπουδαία μαθήματα. Το πρώτο είναι η σπουδαιότητα της αλληλεγγύης για τις κοινωνίες των ανθρώπων. Ανθρωποι που ούτε καν με γνώριζαν με βοήθησαν να μείνω ζωντανός. Το δεύτερο είναι πως γύρω μας υπάρχουν ανθρωποι που μας νοιαζονται και μας αγαπούν. Αυτοί μου εδωσαν την δύναμη να παλέψω για να σηκωθώ όρθιος. Θα μπορούσα να αρκεστώ σε ένα «συμβαίνουν αυτά στη ζωή» και θα μάθω να περπατώ με τις ρόδες.

Αλλα θέλω να είμαι όρθιος. Και να βαδίζω δίπλα στην κόρη μου και την γυναίκα μου. Και κάτι ακόμη. Κι εγω φοβάμαι.

Αλλά με στοιχειώνει ο στίχος «από όσα σου πήραν, βαρύτερα ζυγίζουν όσα παρέδωσες».

Γι΄αυτό λέω ΟΧΙ.

πηγή – sdna