Early-Sunrise-Wallpapers

Η συνέχεια μιας βαριάς καρδιάς

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσει αυτές τις εκλογές με πιθανή την αυτοδυναμία , αλλά αυτό είναι το πρώτο μικρό κι ούτε καν απότομο ύψωμα σε μια διαρκή ανάβαση οροσειρών. Το πραγματικό στοίχημα είναι να πάρει την κοινωνία μαζί του ενεργά και να αλαφρύνει τις βαριές καρδιές.

Γίνεται όμως αυτό χωρίς να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη ; Χωρίς να πολεμηθεί η τραπεζοκρατία και χωρίς να της αφαιρεθούν οι υπερεξουσίες της  ; Με το σχέδιο του «καλού Ευρώ» μόνο ;

Φτάσαμε στο παρά 1 των εκλογών με όλη την επιχειρηματολογία ξεδιπλωμένη και πλήρως αναπτυγμένη.

Από τα παραπάνω που γράφτηκαν την περασμένη εβδομάδα τίποτε δεν άλλαξε παρά την καταιγίδα φόβου , παρά την ανακοίνωση της ΕΚΤ γιατα “ευρώ που θα βρέχει” ( όπως είπε ο απερχόμενος Σαμαράς) .

Ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίσε και βαδίζει ακάθεκτος προς την αυτοδυναμία , αν δεν την έχει ήδη κατακτήσει. Τα σημάδια πάρα πολλά και ευκολοδιάκριτα και στον πιο απλό παρατηρητή. Η αυτοδυναμία έχει τεθεί ως προυπόθεση για να εφαρμοστεί το “πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης” ( που ειρήσθω εν παρόδω, εκείνες τις μέρες της ΔΕΘ δεν ονομαζόταν πρόγραμμα, αλλά μέτρα στήριξης των πιο αδυνάμων) και είναι επι της ουσίας η μόνη χειροπιαστή παρουσίαση ως σήμερα (μαζί με το lifting που έγινε στο “διαρκές συνέδριο” που διήρκεσε 4 ώρες και η μία ώρα ήταν η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα). Λιτή και μινιμαλιστική και απαραίτητη μαζί.

Ένα μεγάλο κομμάτι του λαού αρνείται τη γελοιοποίηση δια του φόβου και προσβλέπει στην υλοποίηση αυτών των εξαγγελιών για να σταματήσει η καταστροφή.

Αυτό το μεγάλο κομμάτι του κόσμου δεν στρίβει προς τ’αριστερά (εξ ου και οι εναγκαλισμοί με την εκκλησία και  η υποχωρητικότητα σε ζητήματα δικαιωμάτων) . Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως αυτό το κομμάτι του κόσμου τραβά την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προς τη “μετριοπάθεια”, την αναζήτηση του ρεαλισμού , την ανάγκη ενός καλύτερου (δίκαιου όπως λέγεται) συμβιβασμού. Το ποιός ορίζει βέβαια το δίκαιο δεν έχει ξεκαθαριστεί, αν και στην εποχή που ζούμε το δίκαιο καθορίζεται από τον συσχετισμό δύναμης κι εξουσίας. Όσο πιο δυνατός κι αποφασισμένος είναι κάποιος τόσο περισσότερα δίκια βρίσκει.

Πολύ σύντομα θα δοκιμαστεί η αξιοπιστία, οι προθέσεις και η συνέπεια λόγων κι έργων. Η ανοχή αυτού ακριβώς του τμήματος του λαού που θα ψηφίσει για πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ είναι απείρως λιγότερη σε σχέση με τους καθεαυτώ αριστερούς του ψηφοφόρους. Αμ έπος αμ’ έργον λοιπόν.

Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις που δεν εναγκαλίζονται άμεσα με τις νεοφιλελεύθερες βάναυσες επιλογές των ντόπιων και ξένων elit έχουν διαφορετικού τύπου παθογένειες ή μικρά ακόμα μεγέθη.

Το ΚΚΕ π.χ αρκείται στο να ζητά μόνο ένα μικρό κομμάτι αδιαφορώντας πλήρως για το υπόλοιπο 95 % του λαού.

Οι ΑΝΕΛ αφού πέρασαν μια μεγάλη κρίση που έφερε και τη συρρίκνωση από εκείνο το σχεδον 11% του Μαίου του 12 παραμένουν μια απλή επιλογή διαμαρτυρίας για τους νεοδημοκράτες, για τον συντηριτικό πληθυσμό που ωστόσο δεν αντέχει τη λαίλαπα Σαμαρά.

Από τις εξωκοινοβουλευτικές φωνές, η πιο πειστική είναι αυτή της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ-ΜΑΡΣ, που και περισσότερο καθαρό λόγο διαθέτει και αγωνιστικό δυναμικό , ανθρώπους που τους συναντάς στις συλλογικές διεκδικήσεις , στις πορείες , στο δρόμο. Ξεκάθαρα γλυκά πρόσωπα.

Κοντολογίς οι διαθέσιμες επιλογές είναι σχετικά σαφείς.

Μακρυά πάντα από όσους κυβέρνησαν, από τα μαύρα μέτωπα και τα πασοκοειδή σιγανοποταμάκια.

Ενισχύστε όσο μπορείτε την ανατροπή που έρχεται, συνεχίστε να διεκδικείτε τη ζωή που μας αφαιρέθηκε εδώ και 5 χρόνια, μην μένετε στην ανάθεση, ο δρόμος μας περιμένει όλους γιατί πάντα ο δρόμος είναι η ζωή. Για να γίνουν πραγματικότητα αυτά που ονειρευτήκαμε πριν χρόνια στις πλατείες , να πάρουμε την απαραίτητη ανάσα από τη βαρβαρότητα και για να “στρίψει” ο κόσμος προς μια κανονική δημοκρατία με δικαιώματα, αυτοοργάνωση και λογοδοσία.

Υγ. Η αποχή δεν είναι λύση.Ποτέ δεν ήταν. Κάποιοι λαοί αιματοκυλιούνται ακόμα διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στις εκλογές. Δεν είναι βεβαια η απόλυτη ή η μοναδική λύση. Υπάρχει άραγε τόσο σοβαρός λόγος για να αρνούνται κάποιοι τη χρήση της , όταν δεν μπορούν ή δεν θέλουν ή δεν θέλουν και δεν μπορούν συνάμα να χρησιμοποιήσουν διαφορετικές λύσεις που επικαλούνται;