Η δικαίωση του Αβέρωφ

Της Άντας Ψαρρά

Τελικά ο Αντώνης Σαμαράς, γνήσιο τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ (του γεφυροποιού), που στην προσπάθειά του να ενώσει τη δεξιά παράταξη μπροστά στον αριστερό κίνδυνο του Ανδρέα έφυγε κακήν κακώς, έχει δικαιώσει στο ακέραιο μαζί με το σημερινό στενό πολιτικό του επιτελείο όλο το αντικομμουνιστικό και «πατριωτικό» σύνθημα «Φωτιά και τσεκούρι» του συχωρεμένου.

Μια μικρή αναδρομή στη μεταπολιτευτική Δεξιά και στους προεκλογικούς λόγους των αρχηγών της Ν.Δ., που έγιναν πρωθυπουργοί, αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ολική επαναφορά (επί Σαμαρά) της κουλτούρας του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» με την απαραίτητη πάντα δαιμονοποίηση της Αριστεράς. Oι αρχηγοί-πρωθυπουργοί της Ν.Δ. πλην του Αντώνη Σαμαρά κινήθηκαν σε διαφορετικό μήκος κύματος, στην προσπάθεια να κερδίσουν τις εκλογές.

► Κωνσταντίνος Καραμανλής: Με το γνωστό σύνθημα του Μίκη Θεοδωράκη «Ή Καραμανλής ή τανκς» ο εθνάρχης που νομιμοποίησε το ΚΚΕ και έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σάρωσε στις εκλογές του 1974. Στην προεκλογική του συγκέντρωση έλεγε: «Αθηναίοι, θα σας ομιλήσω με ειλικρίνεια γιατί αρχή της δημοκρατίας είναι η αλήθεια. Η ηγεσία να έχει το θάρρος να λέει την αλήθεια κι ο λαός να έχει το θάρρος να την ακούει».

Κάποτε είπε: «Είναι απαραίτητο μια χώρα να κυβερνάται από ένα δεξιό κόμμα το οποίο θα συγκεντρώνει τον πλούτο και από ένα αριστερό το οποίο θα τον μοιράζει στους πολλούς» και δήλωνε εμφατικά: «Η Ν.Δ. μπορεί να χαρακτηριστεί ως ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός μεταξύ του παραδοσιακού φιλελευθερισμού και του δημοκρατικού σοσιαλισμού, είναι το ισχυρότερο και προοδευτικότερο κόμμα της χώρας».

Γεώργιος Ράλλης: Ανέλαβε πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1980, μόλις ο εθνάρχης έγινε Πρόεδρος. Την προηγούμενη ημέρα εξελέγη αρχηγός αφήνοντας εκτός τον φανατικό αντικομμουνιστή Ευάγγελο Αβέρωφ. Μετριοπαθής και ευρωπαϊστής οπαδός του πλουραλισμού ο Γ. Ράλλης, κατάφερε να παραμείνει ευγενής ακόμα και λίγο πριν από την εκλογική λαίλαπα του 1981, με το σύνθημα «Δεν θέλω ου» (δηλαδή αποδοκιμασίες). «Εμείς πιστεύουμε στα ιδεώδη της δημοκρατίας. Της αληθινής δημοκρατίας. Της πολυκομματικής, κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κι όχι στον μονοκομματισμό οποιασδήποτε κι αν είναι αποχρώσεως, κόκκινης, πράσινης ή μαύρης».

Σεισμός της δημοκρατίας

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης: Το 1985 μιλούσε προεκλογικά για «το πανηγύρι της δημοκρατίας». Στην προεκλογική του ομιλία η λέξη με τη μεγαλύτερη συχνότητα επανάληψης ήταν η λέξη δημοκρατία: «Το μήνυμα υπογράφει ο δημοκρατικός λαός της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Ο λαός μας υπόγραψε το συμβόλαιο της νίκης και τηρεί τα συμβόλαιά του, δημοκράτες της Αθήνας. Ο δημοκρατικός λαός δίνει τη νίκη στη Ν.Δ. Σεισμός της δημοκρατίας» και συμπλήρωνε:

«Συμπίπτουμε όλοι μας στην ανάγκη να προστατευτεί η δημοκρατία, η πολυφωνία, ο δημοκρατικός διάλογος, μια δημοκρατική πανστρατιά. Η Ν.Δ. είναι κόμμα προοδευτικό και δημοκρατικό γιατί αυτά τα δύο συμπίπτουν».

Κώστας Καραμανλής: Το 2004 ζήτησε ενότητα: «Ερχόμαστε να ενώσουμε όλους, να μπει τέλος στις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς. Σηκώστε τη σημαία της κοινωνικής ευθύνης. Τη σημαία της ενότητας και της υπέρβασης του χθες, τη σημαία του μεσαίου χώρου, του μέτρου, της μετριοπάθειας. Της σύνεσης, της σύνθεσης, της συναίνεσης. Δεν τους ακολουθούμε στην πόλωση». Ενα από τα βασικά του προεκλογικά συνθήματά του ήταν «δεν συνομιλούμε με τα άκρα».

Σήμερα έλαχε στην πλέον ακροδεξιά φωνή της Ν.Δ. να σηκώσει το βάρος μιας εκλογικής νίκης της Αριστεράς, ενώ ο απερχόμενος πρωθυπουργός ενεργοποίησε όλα τα αντικομμουνιστικά, φανατικά και σκοταδιστικά επιχειρήματα για να διασπείρει στους πολίτες τον φόβο.

πηγή – εφ. των συντακτών