agkalies

Tου Ακη Τζάρα

Η δολοφονική επίθεση στο περιοδικό Charlie για την οποία ανέλαβε την ευθύνη η Αλ Κάιντα Υεμένης επανέφερε με κρότο την καθεστωτική ρητορική για την καταδίκη της βίας, την αυταξία της ανθρώπινης ζωής (των δυτικώνλευκών πάντοτε) και την επίκληση της αφηρημένης έννοιας της ελευθερίας της έκφρασης.

Επειδή καθώς φαίνεται σύσσωμη η “κοινή γνώμη” έχει υποστεί λοβοτομή και τρέχει να συνταχθεί στο νέο εθνικό μέτωπο (όχι της Λεπέν, αλλά της αστικής δημοκρατίας), ας πούμε το αυτονόητο: ναι βεβαίως η δολοφονία των σκιτσογράφων του Charlie είναι μια αποτρόπαια πράξη, ναι βεβαίως δεν έχουμε τίποτα κοινό με τον αντιδραστικό σκοταδισμό των φανατικών ουχαβιτών ισλαμιστών της Αλ Κάιντα και του ισλαμικού κράτους. Όμως μετά από αυτές τις κοινοτυπίες, τις δήθεν καθολικές προσταγές, μετά από τις ανόητες ταυτολογίες της αστικής διανόησης, μετά τις ανέξοδες και αυτονόητες διαπιστώσεις και τα ουρλιαχτά του αστικού κόσμου για τη φρίκη της “τρομοκρατίας” υπάρχουν πολλές και άβολες αλήθειες που πρέπει να ειπωθούν.

Περί σάτιρας

Η σάτιρα πρέπει να έχει ως στόχο τους ισχυρούς, την οικονομική, πολιτική και θρησκευτική εξουσία για να είναι σάτιρα; Ναι ή όχι; Το Charlie ήταν παιδί της ήττας του Μάη (τι να κάνουμε, αγαπητοί εραστές του Μάη, που η “όμορφη επανάσταση” του Μάη δεν κέρδισε αλλά ηττήθηκε και παρήγαγε σε ένα βαθμό την επόμενη γενιά του πολιτικού προσωπικού και της καθεστωτικής διανόησης 😉

Όντως τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του, το Charlie σόκαρε και σατίριζε την αστική ηθική και κουλτούρα, επέκρινε ανοιχτά τις δικτατορίες σε Ελλάδα, Χιλή και η σάτιρά του, ήταν ένας διαρκής σαρκασμός, όχι στενά πολιτικός, απέναντι σε κάθε ιερό και όσιο.

Όμως αυτό έχει πάψει προ πολλού να είναι το κύριο χαρακτηριστικό του και στο στόχαστρο της κριτικής του έμπαιναν δυσανάλογα οι μουσουλμάνοι και γενικότερα το Ισλάμ. Επικαλούμενο την ελευθερία της γνώμης το Charlie χλεύαζε συστηματικά το Μωάμεθ, αναπαρήγαγε ως τέχνη και σάτιρα, ρατσιστικά στερεότυπα και όλα αυτά την περίοδο που σύσσωμη η δύση (με ελάχιστες εξαιρέσεις τον πόλεμο στο Ιράκ) είχε κηρύξει τον πόλεμο κατά των μουσουλμανικών πληθυσμών. Όταν χτιζόταν το διαρκές και διεθνές αστυνομικό κράτος, όταν τα αίσχη του Γκουαντάναμο και του Αμπού Γκράιμπ αποτελούσαν το περιεχόμενο του δυτικού πολιτισμού και της αστικής δημοκρατίας.

Όταν ψηφίζονταν τρομονόμοι και περιορισμοί στη ελευθερία της έκφρασης (βλ. «εγκωμιασμό της τρομοκρατίας» και Patriot Act), όταν οι μυστικές φυλακές της CIA και τα αποδεδειγμένα πια βασανιστήρια ήταν και είναι η νόμιμη πρακτική της πολιτισμένης δύσης, το Charlie αξιολογούσε ως βασικό στόχο σάτιρας όχι μόνο τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, αλλά ουσιαστικά όλο το ισλάμ.

Ως γνήσιο παιδί της ενσωμάτωσης του Μάη, και στα όρια της αστικής ιδεολογίας, το Charlie αντιλαμβανόταν τα πάντα μέσα από το αιματοβαμμέναγυαλιά της δύσης και του ιδεολογήματος του άχρονου διαφωτισμού. Γιατί όταν αναδημοσίευσε τα δανέζικα “σατιρικά” σκίτσα το 2006, που είχαν προκαλέσει εξέγερση σε όλες τις πόλεις του κόσμου όπου υπήρχαν μουσουλμάνοι, το περιοδικό έπαιρνε θέση δυστυχώς όχι στη μάχη για την ελευθερία της έκφρασης όπως μπορεί να νόμιζαν οι συντάκτες του, αλλά στον πόλεμο του δυτικού ιμπεριαλισμού κατά του βολικού εχθρού της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Η σάτιρα αν δε θέλει να διασκεδάζει την εξουσία και να γίνεται ο τζουτζές της πρέπει να συμμερίζεται την επαναστατική αρχή: στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός, ή έστω ότι βρίσκεται στα ανάκτορα και όχι στις παράγκες.

Πρώτα εξαντλεί κανείς την κριτική του (και το χιούμορ εκτός από μηχανισμός άμυνας του ψυχισμού, είναι και όπλο κριτικής) στον δικό του πολιτισμόστους δικούς του αφέντες, στη δική του θρησκεία ή και στο κάλπικο περιεχόμενο του αθεϊσμού του γαλλικού κράτους και μόνο τότε κατακτά το ηθικό δικαίωμα να στρέψει τα βέλη της κριτικής του και στους πολιτισμούς των άλλων.

Ας αναρωτηθούμε κόντρα στα ουρλιαχτά των υποκριτών πόσο αστείο είναι ένας πολίτης της Γαλλίας, ενός κράτους που έχτισε την ελευθερία, την ισότητα και την αδερφότητα για την οποία καυχιέται πάνω στην ωμή εκμετάλλευση των αποικιών, πόσο αστείο είναι ένας πολίτης της δύσης που κυριαρχεί οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικάπολιτισμικά σε όλο τον πλανήτη να παρουσιάζει το Μωάμεθ ως βομβιστή; Να νιώθει δηλαδή τόσο ανώτερος, τόσο πάνω και πέρα από τις θρησκείες ώστε να θεωρεί κρετίνους σύσσωμους τους μουσουλμάνους και να απεικονίζει το Μωάμεθ ως βομβιστή και όχι ας πούμε τον Μπιν Λάντεν;

Είναι αυτό η σκιτσογραφική απεικόνιση της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας ή όχι; Είναι τόσο αστείο, όσο το να παρουσιάζει κανείς τους μαύρους ως πιθήκους ή τους εβραίους ως φιλοχρήματους. Και επαναλαμβάνουμε, εκτός από την αποσύνδεση του ισλάμ από κάθε ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο, εκτός από την κριτική στη θρησκεία με όρους παρωχημένου διαφωτισμού, το Charlie δεν ασκούσε ισορροπημένη κριτική. Γιατί όταν ο ναζίχριστιανός Νορβηγός Μπρέιβικ σκότωσε τόσους συμπατριώτες του, ή όταν ο Μπους επικαλούνταν το θεό, δε δημοσίευσε σκίτσα του Χριστού ως κομάντο ή ναζί; Ή πως θα φαινόταν αλήθεια στην τώρα έκπληκτη κοινή γνώμη, αν το Charlie σχολίαζε τη συνεχή βαρβαρότητα του κράτους του Ισραήλ ζωγραφίζοντας το Γιαχβέ ως βομβαρδιστικό αεροπλάνο ή το Νετανιάχου ως ναζί;

Ο Νετανιάχου διαμαρτίρεται για την τρομοκρατία

Άβολα ερωτήματα, αλλά μόνο συνειδητοί απολογητές του συστήματος θα τολμήσουν να υποστηρίξουν πως αυτά ισοδυναμούν με υποστήριξη του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Στο κάτωκάτω όλοι πια γνωρίζουν πως το ισλαμικό κράτος γιγαντώθηκε με όπλα και χρήματα της δύσης και ειδικά της Γαλλίας για να πολεμήσει τον Άσαντ στη Συρία, όταν άλλοι και στην αριστερά εκστασιάζονταν με τους σύριους εξεγερμένους. Αντίστοιχα δε διστάζουμε να υποστηρίξουμε τη Χαμάς και τη Χεσμπολάχ ακριβώς γιατί δεν τσουβαλιάζουμε σφιχταγκαλιασμένοι με τον ιμπεριαλισμό κάθε εκδοχή του ισλάμ.

Περίεργα ήθη αλήθεια στη δυτική διανόηση και δυστυχώς και στην αριστερή εκδοχή της: όταν ισλαμιστές μάχονται τους εχθρούς μας δε δίνουμε σημασία σε αυτό, εκτός και αν η βία που χρηματοδοτήσαμε και εξήγαμε, επιστρέψει στο εσωτερικό των πολιτισμένων και ειρηνικών κοινωνιών μας. Όταν όμωςισλαμιστές μάχονται εναντίον των συμφερόντων μας, τότε είναι βάρβαροι και καθυστερημένοι ακόμα και αν η Χαμάς ή οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο που η “προοδευτική” χούντα ανέτρεψε τον Ιούλιο του 2013 είναι απείρως πιο ανεκτική εκδοχή του ισλάμ από το ιμπεριαλιστικό ισλαμικό κράτος”.

Η τραγική ανάγνωση της ιστορίας έγκειται στο ότι οι δολοφόνοι της επίθεσης στο Charlie είχαν εκπαιδευτεί και δοκιμαστεί στα πεδία των μαχών στη Συρία, πολεμώντας ως άρρητοι εκπρόσωποι του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Η βία επιστρέφει και ξάφνου η ζωή στη δύση υποτιμάται και αποκτά την ίδια τρέχουσα αξία με τη ζωή των “τριτοκοσμικών”.

Η υποκρισία ξεχειλίζει

Η υποκρισία της αστικής σκέψης που φωνασκεί για την αυταξία της ανθρώπινης ζωής και την καθολική αξία της ελευθερίας της έκφρασης και απαιτεί την εθνική ενότητα, δεν μπορεί να κρύψει τη σχετικότητά της και το ταξικό της μίσος. Αχ αυτή η πολιτισμένη Ευρώπη! Με τους τουλάχιστον τρεις χιλιάδες πνιγμένους απόκληρους στη Μεσόγειο την περασμένη χρονιά. Με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών χωρίς χαρτιά και τη θέσμιση νόμιμου απαρτχάιντ. Η Ευρώπη και φυσικά η Ελλάδα με τις ρατσιστικές πρακτικές των ένστολων συμμοριών που δοκιμάζουν στα κορμιά των “σκούρων” τη δύναμή τους. Η Ευρώπη σύμμαχος των Ήπα σε κάθε ιμπεριαλιστικό μέτωπο που αφήνει πίσω του διαλυμένες ζωές για να εξάγει τις καπιταλιστικές σχέσεις και τον υπέροχο πολιτισμό τους. Η πολιτισμένη Ευρώπη που στηρίζει τους ναζί στην Ουκρανία, είναι από άκρη σε άκρη ποτισμένη με αίμα και βία, όσο σιωπηλή ή ορθολογική και αν είναι αυτή η βία [1].

Η μεταφορά του πολέμου και της βίας στο εσωτερικό των μητροπόλεων με το δολοφονικό χτύπημα στο Charlie όσο και αν σοκάρει δεν είναι πρωτογενής βία, αλλά το αναπόφευκτο παράγωγο της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Με βάση όλα τα παραπάνω μπορούμε να υποστηρίξουμε πως ο αθεϊσμός των κομμουνιστών που έλαχε να γεννηθούν και να ζουν στη δύση, δε συνίσταται στον εύκολο χλευασμό των θρησκειών του Άλλου, αλλά στη σαρωτική κριτική των συνθηκών που ευνοούν την εξάπλωση της θρησκείας. Δηλαδή και στην κριτική των σύγχρονων θεοτήτων της αστικής κοινωνίας: του χρήματος, του εμπορεύματος και της απατηλής τυπικής ισότητας. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανέξοδος ριζοσπαστισμός που χωνεύεται εύκολα από την κυρίαρχη ιδεολογία. Όποιος επιμένει να θεωρεί ως καθολικές αξίες τις αξίες της αστικής κοινωνίας, είναι έτοιμος να συνταχθεί αν δεν το έχει ήδη κάνει, κάτω από τις αλλότριες σημαίες που κουνούν οι αφέντες και να μαγευτεί από την απατηλή λάμψη των όμορφων εννοιών που στερούνται κάθε περιεχομένου: ελευθερία, ισότητα, αδερφότητα, όλοι ενωμένοι απέναντι σε αυτούς που απειλούν τον πολιτισμό μας. Αυτό προστάζει σύσσωμη η ευρωπαϊκή ελίτ που επιθυμεί να παρουσιάσει ταχυδακτυλουργικά τη ταξική διαίρεση, που συγκροτεί την κοινωνία μας, ως «εθνική ενότητα«. Ευχαριστούμε αλλά δε θα πάρουμε. Δε θέλουμε καμία ενότητα, δεν έχουμε τίποτα κοινό με τους πολιτισμένους αστούς και το πολιτικό τους προσωπικό που αφού έπνιξαν πολλάκις στο αίμα τους αραβικούς και μουσουλμανικούς λαούς, αφού δημιουργούν αστυνομοκρατούμενες μητροπόλεις ως επίδειξη δύναμης απέναντι στο προλεταριάτο, λευκό ή ξένο, αφού εδώ και 7 χρόνια κρίσης διεξάγουν ένα μονομερή ταξικό πόλεμο, τώρα επιζητούν συστράτευση για το δικαίωμα των χορτάτων να χλευάζουν τους πεινασμένους.

Μια ματιά στην ελίτ που “ηγήθηκε” της κωμικής πορείας στο Παρίσι αρκεί για να πειστούμε για το περιεχόμενο της ελευθερίας της έκφρασης όχι σε κάποιο άχρονο σύμπαν, αλλά στο καπιταλιστικό παρόν μας. Γιούνκερ, Ραχόι (που ποινικοποίησε πρόσφατα τη διαδήλωση και την ελευθερία της διαμαρτυρίας), Μέρκελ, ο σφαγέας της Γάζας Νετανιάχου, ο “νεοσουλτάνος” Ερντογάν, ο πεφωτισμένος δικτάτορας Αλ Σίσι, ο Σαμαράς.κ.α

Παρεμπιπτόντως ο Σαμαράς πέρα από τη σύνδεση της επίθεσης στο Charlie με το Σύριζα και τους μετανάστες και την αντίφαση να επικαλείται την ελευθερία της έκφρασης ο (ακόμα) πρωθυπουργός μιας χώρας που ποινικοποιεί τη βλασφημία (βλ. πάτερ παστίτσιος) και διατηρεί συνδεδεμένα το κράτος και την εκκλησία, σε τί ακριβώς διαφοροποιήθηκε από την ιερά συμμαχία του ευρωπαϊκού πολιτισμού, σε τί είναι χειρότερος, ώστε ήταν παραφωνία η παρουσία του στην καθεστωτική διαδήλωση;

Ο Αβραμόπουλος ως επίτροπος μετανάστευσης δεν είναι η πιο εύγλωττη απόδειξη της στήριξης και επιβράβευσης της ΕΕ στις πρακτικές του ελληνικού κράτους απέναντι στους μετανάστες; Ο Σαμαράς είτε επειδή είναι παλιάς κοπής ακροδεξιός, είτε λόγω εκλογών εξέφρασε ανοιχτά αυτό που συμπύκνωνεη πορεία κατά της τρομοκρατίας: την αλαζονική (αν και αποτυχημένη) επίδειξη δύναμης της αστικής τάξης και της διανόησής της. Την απαίτηση υποταγής στα κελεύσματα της ευρωπαϊκής ελίτ, το ιμπεριαλιστικό θράσος που θέλει να μυστικοποιήσει, επικαλούμενο το συναίσθημα, τις ευθύνες του.

Παραμύθια τηλεοπτικού γκεμπελισμού

Η διαδήλωση (συντριπτική πλειοψηφία λευκοί) με κεντρικό σύνθημα το μεταμοντέρνο “είμαι κι εγώ Charlie” συγκέντρωσε σύμφωνα με τη γαλλική αστυνομία 1,2 εκατομμύρια κόσμο στο Παρίσι και 3,7 εκατ. σε όλη τη Γαλλία. Η γαλλική αριστερά, NPA και LO δε συμμετείχε αντιλαμβανόμενη το υποκριτικό πανηγύρι της διαδήλωσης που συμπληρώνει αισθητικά το στρατοκρατούμενο Παρίσι. Μόνο το μέτωπο της αριστεράς (Front de Gauche) συμμετείχε χωριστά μεν από κοντά δε.

Οι αριθμοί είναι προφανώς φουσκωμένοι μέχρι εκεί που δεν παίρνει και αρκεί για αυτό μια μικρή χωροταξική ανάλυση. Η βασική συγκέντρωση από την οποία υπάρχουν και τα περισσότερα τηλεοπτικά πλάνα είναι στην πλατεία Ρεπουμπλικ (περίπου όσο και το Σύνταγμα) η οποία με 70000 φαίνεται ασφυκτικά γεμάτα. Από κει διασχίζοντας τον Μπουλεβάρ Βολτέρ ένα δρόμο πλάτους σαν την Ακαδημίας και μήκους 3 χλμ κατέληξε στην πλατεία Νασιόν.

xartis

Για όσους μπορούν να αντιληφθούν τα μεγέθη σε αυτή την περιοχή είναι αδύνατο να χωρέσουν περισσότεροι από 200000 κόσμος. Είναι αλήθεια ότι από δύο ακόμα δρόμους υπήρξαν παράλληλες πορείες προς τη Νασιόν όμως πολύ μικρότερης συμμετοχής. Επομένως μπορούμε να μιλάμε για περίπου 300000 και σίγουρα όχι για πάνω από 1 εκ. Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη σύσσωμων των διεθνών μίντια να παρουσιάσουν ένα τεράστιο πλήθος που να μην αφήνουν αμφιβολίες για τη λαϊκή συστράτευση στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που διεξάγει η ιερά ιμπεριαλιστική συμμαχία και ταυτόχρονα να δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό καταθλιπτικό περιβάλλον για όσους συνειδητοποιούν το μέγεθος της υποκρισίας. Είναι η ίδια μέθοδος που χρησιμοποίησαν το καλοκαίρι του 2013 για να νομιμοποιήσουν το αιματοβαμμένο πραξικόπημα στην Αίγυπτο που αποκατέστησε το μουμπαρικό καθεστώς στην εξουσία. Όποιος τους αμφισβητεί, αυτοί θα τον φέρνουν αντιμέτωπο με μερικά εκατομμύρια που δήθεν τους υποστηρίζουν. Παραμύθια της χαλιμάς βγαλμένα από τα γκεμπελίστικα εργαστήρια της σύγχρονης τηλεοπτικής προπαγάνδας. Η λευκή συγκέντρωση του Παρισιού δεν ήταν μεγαλύτερη ούτε από αυτή του λαϊκού μετώπου το 1934, ούτε από αυτή της απελευθέρωσης, ούτε από την τεράστια συγκέντρωση του γαλλικού Μάη. Αν ήταν ένα εκατομμύριο θα έριχναν το πλήθος στα Ηλύσια Πεδία αλλά εκεί θα φαινόταν η γύμνια αυτής της συγκέντρωσης και η απουσία της συναίνεσης στα αιμοσταγή σχεδία της «πολιτισμένης» δύσης που δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το αποικιακό της DNA. Ας λένε ότι θέλουν για να παραμυθιάζουν την παγκόσμια τηλεοπτική κοινή γνώμη, αλλά ας ξέρουν ότι δεν τρώνε όλοι κουτόχορτο, ούτε είναι όλοι Charlie σ’ αυτό τον κόσμο.

Πέρα λοιπόν από την προπαγάνδα. Η νεκρανάσταση του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» ως όπλου πειθάρχησης και χειραγώγησης του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, η επιστροφή της εξαγόμενης ιμπεριαλιστικής βίας στο εσωτερικό των μητροπόλεων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αφηρημένο ζήτημα ιδεών. Ούτε με τους όρους και τις έννοιες της καθεστωτικής διανόησης. Ποιοι τολμούν να μιλούν για δικαιώματα και για την ανθρώπινη ζωή; Αυτοί που καταδυναστεύουν τον πλανήτη και εξάγουν εκτός από κεφάλαια και θάνατο; Αυτοί που μεθοδικά και ορθολογικά με όπλο τη βία επιβάλλουν έναν κόσμο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους τολμούν να μιλούν για πολιτισμό; Είναι δυνατόν να στοιχίζονται δίπλα τους και να υπερασπίζονται την παρηκμασμένη αστική δημοκρατία, δήθεν αντικαθεστωτικές δυνάμεις στο όνομα του αθεϊσμού και της προόδου. Ενάντια στην ισλαμοφοβία και στον εύκολο προοδευτισμό που αποτελεί παραλλαγή της κυρίαρχης ιδεολογίας, ενάντια στο δυτικοθρεμμένο ισλαμικό φονταμενταλισμό αλλά και την εθνική ενότητατο συνειδητό προλεταριάτο διακρίνει πίσω από την απατηλή ρητορική της αστικής δημοκρατίας, το ταξικό της περιεχόμενο, ορίζει με τόλμη τον εχθρό στο πρόσωπο της δικής του αστικής τάξης και δεν ενώνει τη φωνή του με τους αφέντες για να καταδικάσει τη βία [2]. Η κριτική στην καθολικότητα της αστικής κοινωνίας και η εμμονή στις αντιθέσεις της είναι ο μόνος δύσκολος δρόμος για εκείνους που θέλουν να συντρίψουν τον άκαρδο κόσμο, του οποίου καρδιά είναι η θρησκεία.

Σημειώσεις

  1. Από αυτήν την άποψη θα παίρναμε στο σοβαρά τον Έκο και τη δήλωση του ότι το ισλαμικό κράτος είναι η νέα μορφή ναζισμού αν είχε πει με τον ίδιο απόλυτο τρόπο κάτι για όλες αυτές τις βαρβαρότητες.
  2. Το Ξεκίνημα εγκαλεί την ΚΕΕΡΦΑ που δεν καταδίκασε την επίθεση στο Charlie

πηγή – avantgarde