koprites-me-tis-petres

Του Διονύση Ελευθεράτου

Την ίδια ημέρα Σημίτης, Μητσοτάκης και Γιωργάκης; Όχι άλλο κάρβουνο…

Αφόρητη η δόση. Την ίδια ημέ­ρα να σε «βομβαρδίζουν» τα κανάλια με «βαρυσήμαντες» παρεμβάσεις του Κώστα Σημί­τη, του Κωνσταντίνου Μητσο­τάκη κι από κοντά του Γιωργάκη… Βγήκαν πάλι οι «υπεράνω» (οι δυο με τον «χάνο»). Διότι όταν οι «καιροί είναι κρίσιμοι» μιλούν οι αιωνίως «χρήσιμοι». Πάλι μπροστά μας, λοιπόν, ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος.

Ο Καλός και καλογυμνασμένος, ο Γιώρ­γος ο Δου-νου-τάκης, ο χαμογελαστός. Καλός ως προϊστάμενος «κηπουρών» σ’ ωραίο περιβόλι γεμάτο ανθισμένες ΜΚΟ. Καλός και πονόψυχος ως αφεντικό κατοί­κων-κατοικίδιων: διέγνωσε ότι η ελληνική κοινωνία έπασχε από το ανίατο σύνδρομο της διαφθοράς και προτίμησε να δρομολο­γήσει τις διαδικασίες της ευθανασίας της, παρά να τη βλέπει να τρώει ανθυγιεινά με τον Πάγκαλο.

Η πρωθυπουργική του θητεία θυμίζει τη ρήση του Όστιν Ο’ Μάλεϊ, διάσημου παί­κτη του γκαέλικ, ενός ιρλανδέζικου είδους ποδοσφαίρου-ράγκμπι: «Μια τρύπα δεν εί­ναι τίποτα, αλλά εάν πέσεις μέσα μπορεί να σκοτωθείς». Κατ’ αναλογία: ακόμη και πολι­τικά «λίγοι» μπορούν να σε καταστρέψουν. Η «δύναμη πυρός» των εκπροσώπων της πολιτικής ελίτ δεν είναι κατ’ ανάγκη ευθέ­ως ανάλογη του πολιτικού ταλέντου τους.

Να κι ο Κακός, ο επίτιμος. Ο ίδιος δια­τείνεται ότι γινόταν «κακός» επειδή εκστό­μιζε ανέκαθεν «πικρές αλήθειες» (εξ ου και το «διατί να το κρύψωμεν άλλωστε;»). Πο­λύς κόσμος αλλού εντοπίζει το κακό με τον Κακό, αλλά ποιος τον ρωτάει;

Κακός, διότι δυο δεκαετίες -και βάλε- προτού ο φέρων το επώνυμό του Κυριάκος αρχίσει να μετράει κεφάλια και να απολύ­ει, εκείνος -συγγνώμη, Εκείνος είναι το σω­στό- είχε ουσιαστικά προαναγγείλει το εργα­σιακό τέλος όλων των καθηγητών Μαθημα­τικών, αχρηστεύοντας την επιστήμη τους. Πήρε δυο μηδενικά, τα ένωσε κι έβγαλε δε­κατέσσερα. Μάλλον του άρεσε το νούμερο: δεν σταμάτησε να περνά «γενεές δεκατέσ­σερεις» οτιδήποτε εκινείτο. Απεργούς, «λα­ϊκιστές», οδηγούς της ΕΑΣ και καθηγητές – ιδίως εκείνους της γενιάς του Πολυτεχνεί­ου, κ.λπ, κ.λπ. Παρών και στο τέλος του ’14.

Ο Κακός έχει μια κακιά, ακαταμάχητη συ­νήθεια: όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, διαλα­λεί πόσο θα είχε νοικοκυρέψει τα δημοσιο­νομικά, εάν παρέμενε στην πρωθυπουργία για μερικά ακόμη χρόνια. Το «καλό χαρτί» του Κακού είναι η απροθυμία των άλλων να τον κακοκαρδίσουν, όταν τον ακούν να επαινεί για δέκατη, εικοστή, χιλιοστή φορά το έργο του.

«Τι ήθελες να του πουν – για κοινωνικό κόστος και τα συναφή;»… Όχι ρε παιδιά, για τον Κακό μιλάμε. Δεν έχουμε τέτοιες απαιτή­σεις. Πώς διάολο όμως δεν σκέφθηκε ποτέ κανένας από τους «εμβριθείς» αστέρες της «ενημέρωσης» να τον ρωτήσει: «Σεβαστέ μας Επίτιμε, παραλάβατε το δημόσιο χρέ­ος στο 69,9% του ΑΕΠ και το παραδώσα­τε στο 111,6%, το 1993. Στα χρόνια της δι­ακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, 1981-1988, το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 30 εκα­τοστιαίες μονάδες. Στο μισό χρονικό διά­στημα, επί των δικών Σας ημερών, πρόλα­βε να ψηλώσει κατά 41 μονάδες. Τι ακρι­βώς εννοείτε όταν λέτε ότι θα νοικοκυρεύ­ατε τη χώρα; Πως θα είχαμε πάθει ανοσία από το πολύ χρέος και δεν θα μας πείραζε πλέον;». Σιγά, μην… Διότι σαν μιλάει ο Κα­κός, στέκει προσοχή των ΜΜΕ ο συρφετός. Νόμος καθαρός.

Από κοντά κι ο Άσχημος. Ο ίδιος το’ χε πει, με τα «άπαιχτα» ελληνικά του: «Δεν μ’ ενδιαφέρει το κριτήριο της αρεστότητας». Σωστά, άλλα τον ενδιέφεραν. Δημιουργική λογιστική και Γκόλντμαν Σαξ, έπος Χρημα­τιστηρίου και ταρατατζούμ για το σκληρό ευρώ – κι όμως μιλάει! «Μέντορας» κι αυ­τός. Γιατί όχι; Αν ξανακυβέρνησαν Στουρ­ναραίοι, Παπαδημαίοι και Χαρδουβελαίοι, λογικά ο «αρχηγός» τους μέσα στη… δικαί­ωση πλέει.

Δεν έχει μεγάλη σημασία τι λένε – άλλω­στε ξέρεις εκ των προτέρων, κάθε φορά, τι θα εμπεριέχουν οι πολιτικές παρεμβάσεις τους. Ίσως ανιχνεύεται πάντως μια κάποια σημειολογική σημασία όχι σε αυτά που λένε, αλλά σε κάτι που «σνομπάρουν» – σχεδόν επιδεικτικά: την κοινωνία. Την καταβαρά­θρωση του βιοτικού επιπέδου τόσων ανθρώ­πων. Πρέπει «να σωθεί η χώρα» ερήμην των κατοίκων της ή, ακόμη χειρότερα, να «ανυ­ψωθεί» πάνω από την επιφάνεια της θάλασ­σας πατώντας στους ώμους τους. Να μείνου­με μονίμως μέσα στο νερό, για να ανασάνει αυτό το κράμα μεταφυσικής και κοινωνικού δαρβινισμού που προσδιορίζεται ως «χώ­ρα». Κι αν πεθάνουμε από ασφυξία, σε ποι­ούς ώμους θα στηρίζεται αυτή η «νεράιδα»; Α, μάλλον θα τα έχουν υπολογίσει. Τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κουφάρια στο βυθό, ακόμη και οριζοντίως γερμένα, φτιάχνουν καλή «πλατφόρμα» για να πατάει η «πατρίς».

Κι άλλο κάρβουνο λοιπόν… Πάλι ο Σημί­της, πάλι ο Μητσοτάκης, να κι ο Δου-νου- τάκης (ίσως εκ νέου «ηγέτης», λεει!). Δες το καύσιμο και βγάλε συμπέρασμα για τον προγραμματισμένο κατάπλου στους ωκεα­νούς της «νέας εποχής». Μακάρι οι μάχες που θα δώσουμε να μας επιτρέψουν να τα θυμόμαστε όλα αυτά, κάποτε στο μέλλον, αλ­λιώς. Να αναπολούμε χαμογελώντας: «Ρε σεις, θυμάστε τον Χιούι, τον Λιούι και τον Ντούι της πολιτικής που μας ταλαιπωρού­σαν, ενίοτε την ίδια μέρα;». Μέχρι τότε θα επιδιώκουμε τη «συναίνεση» ανάμεσα στο «όχι άλλο κάρβουνο» και το «ρε ουστ»…

Πηγή – Πριν