image211s

Στις 19 Απριλίου 2012, γυρνώντας από την αγροικία μου στο μεγάλο στρατόπεδο των Αθηνών είχα μια αποκαλυπτική εμπειρία.

Ο Βενιζέλος εμφανιζόταν στο megaλο κανάλι. Μόνος και συγκρατημένα ασυγκράτητος. Η Τρέμη και ο Τσίμας καθισμένοι απέναντί του, θύματα μιας στιγμιαίας αποκαθήλωσης, εκτός των καθιερωμένων τους αγίων παραθύρων κάθονταν άβολα και φάνταζαν σφιγμένοι. Έβαλα ένα παγωμένο τσάι. Η συνέντευξη κυλούσε κολλώδης και παχύρρευστη σαν χυμένη μπαγιάτικη καραμέλα και ξάφνου πριν προλάβω καν να εκνευριστώ από τον γνωστό και θλιβερό λεκτικό διαρροϊκό πακτωλό που συνοδεύει τις δημόσιες τηλεοπτικές εμφανίσεις του Ευάγγελου συνέβη το θαύμα.

Ο εμπνευσμένος σκηνοθέτης εν υπηρεσία άνοιξε το πλάνο σε μια προσπάθεια δημιουργίας φωτογραφικού σασπένς και τότε τα είδα. Ήταν τα πόδια του Βενιζέλου. Πρώτη φορά τα έβλεπα. Κατέληγαν σε μαύρα καλογυαλισμένα παπούτσια , ωστόσο το εντυπωσιακό δεν ήτο το μέγεθος παρά η στάση τους. Τα πόδια του Βενιζέλου σε ορθή γωνία επεκτείνονταν πελώρια πέρα από την executive καρέκλα διευθυντού, πέρα από τα όρια του ενδεχόμενου χώρου οπού θα περίμενε κανείς τα πόδια ενός καθήμενου (κατ’ αναλογία όγκου) να καταλαμβάνουν.  Εκτείνονταν οριζοντίως σε μια αφύσικη προέκταση της καρέκλας, ατλάντεια και στιβαρά. Θαρρείς κι ήταν πόδια στυλωμένα και αμετακίνητα. Πόδια προϋπάρχοντα και κυριαρχικά ενός περίεργου πείσμονος φανταστικού χθόνιου όντος που είχε πάρει την μορφή του γνωστού πολιτικού.

Δεν μπόρεσα πλέον να ακούσω λέξη. Έβαλα τα γυαλιά μου. Ο Βενιζέλος μιλούσε και τίποτε δεν άκουγα πλέον. Ούτε καν οι αναλυτικές σκέψεις μου για τη φροϋδική του προσκόλληση στο στοματικό στάδιο ούτε και καμιά άλλη συνήθης σκέψη περί πολιτικής δεν διέτρεξε τον εγκέφαλό μου. Είχα μαγνητιστεί από την καθοριστική αυτή φρικώδη λεπτομέρεια. Το πλάνο επαναλήφθηκε πολλές φορές. Κι ανάμεσα στις ανούσιες λέξεις που έκρυβαν το σημαινόμενο κάτω από το χαλί της εξαπάτησης, εγώ μυστικά είχα την ευκαιρία να εξετάσω με την άνεσή μου αυτό το πρωτοφανές εύρημα.

Το συμπέρασμα ήταν αδυσώπητο. Ο μισός Βενιζέλος εκείνος από το γραφείο και πάνω κόπιαζε να φανεί λιγότερο επηρμένος από ότι συνήθως. Προσπαθούσε με επιδεξιότητα ομολογουμένως να κρατήσει μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε μια ενδεδυμένη φαρδιά πλατιά υπευθυνότητα και μια πράσινη σοσιαλιστική προσήνεια σχεδόν συγκινητική. Όση ώρα όμως ο αγχωμένος υπουργός κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες να πείσει το παραζαλισμένο του ακροατήριο με περίπλοκες επικοινωνιακές ακροβασίες σε κάθε απόχρωση του γκρίζου, τα πόδια του έκαναν τις δικές τους γήινες δηλώσεις. Μιλούσαν για κυριαρχικό χώρο, για επεκτατισμό, μιλούσαν για την ακλόνητη θέση στον θρόνο της εξουσίας, Τα πόδια του Βενιζέλου ήταν ειλικρινή. Κι έτσι τραβούσαν την προσοχή σαν μαγνήτης.

Δεν θυμάμαι τι είπε ο Βενιζέλος, ούτε τι ρώτησαν μεταξύ σοβαρού και αστείου Τρέμη και Τσίμας. Λίγη σημασία είχαν όλα αυτά. Τα ανοιχτά πόδια του Βενιζέλου, ομιλητικότατα, ανέτρεπαν κάθε μάταιη προσπάθεια πολιτικαντισμού, και ειλικρινέστατα απηχούσαν την πραγματικότητα ενός τεράστιου εγώ που ξεχειλίζει την φτωχική βαλκανική διευθυντική καρέκλα.

πηγή – διαλέκτορες