gpanous

Άθλια η συνέντευξη του Πανούση στην Ελληνοφρένεια και με καθαρά δική του υπαιτιότητα. Ο Πανούσης δεν είναι θεωρητικός και ερμηνευτής της πολιτικής και της κοινωνίας και αναρωτιέμαι πώς κάποιοι σαλιαρίζουν με κάθε αρλούμπα του ή ακόμα χειρότερα γιατί τον θεωρούν «σοφό» περί των Ελληνικών πραγμάτων. Είναι σατιρικός κωμικός και με ιδιοφυή, είναι αλήθεια, ικανότητα να περιγράφει σουρεαλιστικά και ως εξωπραγματικό, το προφανές που όλοι βλέπουμε αλλά δεν λέμε ανοιχτά. Μας λέει αυτό που όλοι ξέρουμε με τρόπο σαρκαστικό, αυτοσαρκαστικό και ξεκαρδιστικά θεατρινίστικο.

Η πολιτική του άποψη όμως είναι κάτι μεταξύ εφήβου και θαμώνα καφενείου που τα ξέρει όλα και έχει άποψη για όλα. Για να μιλήσεις για την αλήθεια και τις προοπτικές μιας κοινωνίας , ειδικά σε βαθιά κρίση, χρειάζεται γνώση, κριτική σκέψη, ικανότητα να διακρίνεις το μη προφανές και το βαθύτερο και σχεδόν “προφητικό” οίστρο. Το τελευταίο αναγκαστικά πηγάζει από αγάπη για την αλήθεια αλλά πιο πολύ από αγάπη για την ανθρωπότητα.

Ο Πανούσης φαίνεται πια πως αγαπά μόνο τον εαυτό του. Είναι τόσο φανερό στη συνέντευξη του από το πόσες φορές μίλησε για τον εαυτό του, το γιό του (επέκταση του εαυτού του) τους φόρους του, τους προγόνους του (γενεαλογία του εαυτού του) κτλ. Αναρωτιέμαι πως κάνεις δεν παρατήρησε ότι είναι μια αρχαϊκή σκοτεινή συνήθεια να θεωρείς τους προγόνους σου μια συνέχεια (προς τα πίσω) του εαυτού σου και να λες ότι σου “ανήκουν” αποκλειστικά. Στην ουσία αν το σκεφτεί κάποιος πρόκεται για κάτι βαθιά εχθρικό στην νεωτερική οικουμενικότητα που σχεδόν ταυτίζεται με την αριστερά ιστορικά, όπου οι (πολιτικές) πράξεις, οι ιδέες και οι μνήμες των νεκρών είναι μια κληρονομιά του κόσμου όλου.

Ο Πανούσης είναι ένας [μικρο]αστός, λογικό για την ταξική και κοινωνική του θέση, ως καλοαμειβόμενος επαγγελματίας, που υιοθετεί ξεκάθαρα τον πόλεμο “εγώ εναντίον όλων τους”. Η αριστεροσύνη και η λαϊκότητα είναι απλώς νεκρά φετίχ που τα κουβαλάει μαζί με τα κόκκαλα των προγόνων του λόγω ενός γκροτέσκ εθίμου. Για να μη πω ότι μπορεί να είναι και ένα εργαλείο επαγγελματικό και μια μόνιμη αφορμή για να είναι πάντα ανοικτό το μαγαζάκι του, ως καλού έμπορα.

Τι να πει κανείς για απόψεις του στυλ να καταργηθούν όλα τα κόμματα και αν μαζευτούμε όλος ο λαός έξω από τη βουλή και δεν πληρώνουμε φόρους θα τους ρίξουμε και θα αποκτήσουμε όλοι μαζί λαϊκή «κυριαρχία». Μιλάμε για τέρμα αεροψέκασμα με πρόφαση αναρχισμού, ούτε καν αναρχισμός. Που μακάρι να ήταν ο Πανούσης στον πολιτικό του λόγο αναρχικός.
Αληθινή παράκρουση ή επαγγελματικό κόλπο με συγκεκριμένο ταργκετ γκρουπ πελατών; Ή και τα δύο;

Εδώ ο άνθρωπος κάνει κριτική στη ΧΑ με βάση αισθητικά κριτήρια όπως πιθηκάνθρωποι  αγράμματοι, αρχαιόπληκτοι κτλ με τον ίδιο τρόπο που κάνουν οι Μπουμπούκοι και οι Ζώτες Τριανταφύλλου, στο διάλλειμα του κραξίματος του κατά της αριστεράς.

Εντάξει δεν είναι κομματοσκυλιακή η κριτική μου, ούτε νιώθω «προδομένος» που καταφέρεται εναντίον των αριστερών κομμάτων αλλά η μπούρδα να καταργηθούν όλα τα κόμματα, φέρνει και άλλη μπούρδα και μετά και άλλη μπούρδα και νομίζω στο τέλος καταλήγεις φασίστας, αφού προσπάθησες όμως πρώτα να ασκήσεις την «αληθινή λαϊκή εξουσία», πάντα βέβαια έξω από τη βουλή και τους θεσμούς. Δυστυχώς Τζιμάκο εφόσον δηλώνεις αριστερός, έστω και πατροκτόνος αριστερός, θα υποστείς την κριτική σαν κάποιος θέσει αριστερός.

Πράγματι ο Τζίμης περιγράφει με το φανταστικό δικό του τρόπο τους μαλάκες (και τους αριστερούς μαλάκες), ως “μη μαλάκας”, και μας κάνει να γελάμε. Αλλά  σε μια συνέντευξη για τα πολιτικά πράγματα, δεν κρίνουμε την ικανότητα ανάλυσης στα ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, ούτε στην τελική εκτιμάμε την καλλιτεχνική αξία των τραγουδιών του, όπως διαβάζω ως υπεράσπιση του, αλλά τις συγκεκριμένες μπούρδες που είπε. Και μόνο ότι έγινε μια ακόμα νέα σημαία του light ή και hardcore φασισμού στην Ελλάδα, που ψάχνει αγωνιωδώς για νέα σύμβολα, φτάνει.

Εδώ η συνέντευξη στην Ελληνοφρένεια.

Πηγή- everythingpolitics