Σε μία ανάρτηση που φαινομενικά «καρφώνει» τη Ραχήλ Μακρή προχώρησε ο Πέτρος Τατσόπουλος, που αυτή την εβδομάδα παρέλειψε να μας ενημερώσει πως «εάν με καλέσουν στο Ποτάμι, θα βουτήξω». Στην πραγματικότητα όμως η ανάρτησή του είχε αποδέκτη τον Σταύρο Θεοδωράκη, όπως η αστεφάνωτη θυγατέρα περιμένει καρτερικά τον αρραβωνιαστικό να την αποκαταστήσει «όταν θα πέσουν οι τιμές».

Το επίπεδο βέβαια του διαλόγου που ακολούθησε είναι ανάξιο αναφοράς. Σατυρικά κείμενα επιχειρώ να γράψω και μόνος μου ο έρημος.

Όχι να αναδημοσιεύω τα ευφυολογήματα άλλων.

Όμως δεν θα μπορούσαν να μη σταθώ στον “πόλεμο” κατά του λαϊκισμού που διεξάγει ο Πέτρος.

Αυτός ο τιτανοτεράστιος συγγραφέας  που ήταν τόσο γνωστός στο ελληνικό κοινό που χρειάστηκε να τον πάρει από το χεράκι ο Σκάι, προτού αφελώς τον παραλάβει και τον τακτοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στα ψηφοδέλτιά του.

Ούτε βέβαια θα μπορούσα να παραβλέψω το σενάριο που κυκλοφορεί στη δημοσιογραφική πιάτσα τους τελευταίους μήνες, για τον επικείμενο “γάμο” Ραχήλ-ΣΥΡΙΖΑ.

Το οποίο εντάσσεται ξεκάθαρο στο πλαίσιο του ανοίγματος του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο.

Η Ραχήλ Μακρή ψηφίστηκε βουλευτής χωρίς να την προβάλλει ο Σκάι σε προκάτ ντοκιμαντέρ και «συζητήσεις». Όσα κι αν ο καθένας μπορεί να την ψέξει για την πολιτική της, όλοι αναγνωρίζουν την πλούσια και αιχμηρή κοινοβουλευτική της παρουσία.

Όπως και του Πέτρου. Που την εξαντλεί σε επιθέσεις στο κόμμα που τον εξέλεξε, στον “διανοούμενο αντιφασισμό” και τις ψυχαναλύσεις του κοινοβουλίου ως άλλος Φρόυντ.

Άλλωστε ο Πέτρος το έχει πει και το έχει ξαναπεί. Τελευταία το είπε και στο Ποτάμι που ακούει:

“Στη βουλή ζω την ημέρα της μαρμότας”, ως άλλη απελπισμένη θυγατέρα που ανυπομονεί για τον ιππότη της, που θα έρθει επάνω στο άσπρο άλογό του να την βγάλει από την μιζέρια της.

Ενδιαφέρον πάντως το γεγονός πως στην αναφορά της Ραχήλ για τον “εθνικό βιβλιοπώλη”, ο Πέτρος κατάλαβε τον Άδωνι.

Ακόμα μία από τις περιπτώσεις των εκλεγμένων αντιπροσώπων του ελληνικού κοινοβουλίου που μπερδεύουν τον εύκολο στόχο με τον έξυπνο στόκο.

Όπως και η έξυπνη σίτα, κολλάει παντού και δεν αφήνει λεκέδες.

πηγή – ρεμπελίσκος