by To Skouliki Tom

Σε πονοκέφαλο έχει εξελιχθεί για την Κυβέρνηση το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που απειλεί να διαταράξει τη γαλήνη στις ενδοκυβερνητικές σχέσεις αλλά επηρεάζει και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας που δεν είναι καθόλου γαλήνιες, αφού όλος ο κόσμος είναι εχθρός του ελληνισμού και θέλει να μας αφανίσει.

Για όσους δε θυμούνται, το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ήταν περσινή ιδέα του ΠΑΣΟΚ για να εμφανιστεί ως προοδευτική δύναμη, παρά τα εγκλήματα που έχει κάνει εις βάρος του ελληνικού λαού από τη μέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαλε μπροστά το Τρένο της Αλλαγής.

Η σχετική συζήτηση ξεκίνησε πέρσυ με αφορμή την άνοδο της Χρυσής Αυγής αλλά και την πτώση της Νέας Δημοκρατίας που δεν έχει πείσει ακόμα τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους για το πόσο βαθιά φασιστικά είναι πολλά από τα στελέχη της, ενώ διαβάζω ότι σκοπό έχει να δώσει μια πειστική απάντηση στους αρνητές του Ολοκαυτώματος των Εβραίων.

Ότι δηλαδή κάποιος που αρνείται το Ολοκαύτωμα θα πειστεί επειδή το ψήφισε ο Μάκης Βορίδης;

Οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δε φαίνεται να τα βρίσκουν μεταξύ τους, αφού 38 από αυτούς ζητάνε να συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο και η Γενοκτονία των Χριστιανών της Ανατολής, δηλαδή των Πόντιων, των Μικρασιατών και των Αρμενίων, ενώ άλλοι ζητάνε να συμπεριληφθεί και η αυτοκτονία του Ρόμπιν Γουίλιαμς, αν και θα ήταν κάπως άδικο να μείνει απέξω ο αποκεφαλισμός του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζέημς Φόλεϊ από τους τζιχαντιστές.

Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι ότι πολλοί από τους βουλευτές εκλέγονται σε νομούς με έντονο το μικρασιατικό ή το ποντιακό στοιχείο, οπότε ευτυχώς που δεν έχουν δικαίωμα ψήφου οι μετανάστες, αλλιώς θα ζητούσαν να αναγνωριστεί και η Γενοκτονία των Πακιστανών από τους Ινδούς το 1971.

Βέβαια, είναι κάπως περίεργο να είσαι Πρωθυπουργός της Ελλάδας και από τη μία να δίνεις συγχαρητήρια στον Ερντογάν για τη νίκη του στις προεδρικές εκλογές αλλά από την άλλη το κόμμα σου να ψηφίζει για την ποινικοποίηση της άρνησης της γενοκτονίας Ελλήνων από Τούρκους.

Γενικά, το ζήτημα με τις γενοκτονίες είναι κάπως περίπλοκο, αφού ο όρος «γενοκτονία» είναι νομικός όρος κι αναφέρεται στη συνολική ή εν μέρει καταστρoφή μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, ενώ έχουν γίνει μαζικότερα εγκλήματα για πολιτικούς κι άλλους λόγους που δεν έχουν αναγνωριστεί ως γενοκτονίες.

Αυτός ακριβώς είναι κι ο λόγος που πολλοί ιστορικοί αποφεύγουν την χρήση του όρου «γενοκτονία» και προτιμούν τις λέξεις «εξόντωση» ή «αφανισμός».

To να βάζεις τους νεκρούς στη ζυγαριά της διαπραγμάτευσης, εκτός από προσβολή της μνήμης τους, αποτελεί και λογικό σφάλμα.

Πάντως, αυτό που κάταφερε η ελληνική κυβέρνηση είναι να ξεφτιλίσει ένα σοβαρό νομοσχέδιο που θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά, εάν φυσικά βρισκόμασταν σε κάποια άλλη χώρα με κάποιον άλλο λαό που ψηφίζει κάποιους άλλους πολιτικούς.

Από την άλλη, κρίνοντας από τις αντιδράσεις ανησυχητικά πολλών που πανηγυρίζουν για τη δολοφονία των δύο χρυσαυγιτών στην Μάνη – που δεν είχε καμία σχέση με τις πεποιθήσεις τους – δεν υπάρχει κανένας λόγος να μιλάμε για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο.

Είμαστε έτοιμοι να περάσουμε απευθείας στο διάλογο για την επαναφορά της θανατικής ποινής.

(Ανήθικο δίδαγμα: Για να καταλάβετε πόσο παλιό είναι το θέμα με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σκεφτείτε ότι όταν ξεκίνησε ο διάλογος, ο Φώτης Κουβέλης ήταν ακόμα στη συγκυβέρνηση. Παραλίγο να τον ξεχάσετε ε;)

πηγή – thethreemooges

Advertisements