kaisarisτου Κώστα Καίσαρη

ΝΑ πουληθεί ο 9,84 είναι η ντιρεκτίβα της τρόικα. Πού είναι το παράξενο; Και για ποιο λόγο δηλαδή ο Δήμος της Αθήνας να διατηρεί ένα ζημιογόνο παραμάγαζο; Διότι περί παραμάγαζου πρόκειται. Το σκάνδαλο με τον ραδιοφωνικό σταθμό του Δήμου της Αθήνας είναι ότι εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα. Υστερα από μια τετραετία μνημονίου. Για τα προηγούμενα χρόνια, ΟΚ. Λεφτά υπήρχανε και σε ό,τι είχε να κάνει με το δημόσιο χρήμα, το ξεσκίζανε με κάθε τρόπο.

Από δικά τους λεφτά πληρώνανε οι δήμαρχοι της Αθήνας τους δημοσιογράφους και τους μεγαλοδημοσιογράφους; δεν πληρώνανε από την τσέπη τους οι Αβραμόπουλοι, οι Ντόρες και οι Κακλαμάνηδες. Τον Δήμο της Αθήνας χρεώνανε. Τα σχετικά νούμερα που είχανε δώσει στη δημοσιότητα τον Μάρτιο του 2011 είναι ανατριχιαστικά. Ο σταθμός είχε ετήσια έσοδα τετρακόσια χιλιάρικα και έξοδα 9,5 εκατομμύρια Γιούρο! Μιλάμε για 384 εργαζομένους ή «εργαζομένους» από τους οποίους οι 250 δημοσιογράφοι! Με 384 άτομα προσωπικό έβγαζες πρόγραμμα για δέκα ραδιοφωνικούς σταθμούς. Κανονικά οι δήμαρχοι, που είχανε την ευθύνη για αυτή την κραιπάλη, περνάνε από Ειδικό Δικαστήριο και τους στέλνουνε να κάνουνε παρέα στον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο.

Με βάση τα στοιχεία η καθηγήτρια Αννα Παναγιωταρέα έπαιρνε 2.849 τον μήνα για δυο ώρες την εβδομάδα εκπομπή! Για τέτοια κούραση μιλάμε. Ο 9,84 απασχολούσε 19 πολιτικούς συντάκτες! Ούτε το BBC να ήτανε. Κι ο λόγος ήταν ένας και μοναδικός. Για να κάνει με το αζημίωτο τις προσωπικές δημόσιες σχέσεις του ο εκάστοτε δήμαρχος. Η αργομισθία από τον 9,84 μεταφραζόταν σε αβάντα από τα άλλα ΜΜΕ που ήταν ο δημοσιογράφος. Στο κόλπο και δήθεν προοδευτικοί και αριστεροί δημοσιογράφοι. Χωρίς όλα αυτά να ενοχλούν στο ελάχιστο την Ενωση Συντακτών. Οτι επί της ουσίας δεν επρόκειτο για αμοιβή εργασίας, αλλά για τράμπα. Με τον 9,84 σε ό,τι έχει να κάνει με την ακροαματικότητα να είναι πρώτος.

Ετσι και γύρναγες δηλαδή τη σχετική λίστα ανάποδα. Κανένας δεν τον άκουγε και κανείς δεν τον ακούει και σήμερα που σκανδαλωδώς εξακολουθεί να υπάρχει. Σε μια κανονική χώρα βέβαια δεν χρειαζόταν να πει η τρόικα οτι πρέπει να πουληθεί (να κλείσει) ο σταθμός. Σε μια κανονική χώρα μια ζημιογόνα επιχείρηση κλείνει από μόνη της. Και πολύ περισσότερο όταν είναι δημόσια. Τέλος πάντων. Μιλάμε όμως για μια χώρα που οι εννέα στις δέκα επιχειρήσεις των ΜΜΕ είναι ζημιογόνες. Κι όταν μια επιχείρηση μπαίνει μέσα είναι καταδικασμένη σε αργό θάνατο και κάποια στιγμή θα πεθάνει. Οπως σε αργό θάνατο είναι καταδικασμένη η χώρα. Μοναδικοί αισιόδοξοι είναι οι πολιτικοί. Οχι για το σήμερα. Για το αύριο. Κι αυτοί που κυβερνάνε τώρα και αυτοί που έχουν σειρά και θα είναι οι επόμενοι. Με τους πολιτικούς να ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δουλειά τους.

Ο Τσίπρας πηγαίνει στο Αγιον Ορος και το παίζει θεοσεβούμενος και ο Σαμαράς για να κάνει ρελάνς φοράει κράνος και το παίζει αρχαιολόγος. Ο ένας τρέχει στις εκκλησίες κι ο άλλος στις ανασκαφές στην Αμφίπολη και κάνει και δηλώσεις μάλιστα ότι πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικά ευρήματα. Και να ήτανε απόκριες κομμάτια να γίνει. Να πεις ότι ένας ντύθηκε αρχαιολόγος κι ο άλλος καλόγερος. Για τους πολιτικούς όμως έτσι ακριβώς είναι. Για μασκαράδες πρόκειται. Ρόλους υποδύονται. Ο ένας τον πατριώτη, ο άλλος τον αριστερό και πάει λέγοντας. Κι όχι μια φορά ή για ένα χρόνο. Δεκαετίες ολόκληρες κρατάνε οι παραστάσεις που παίζουνε. Το ΠΑΣΟΚ είναι το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μόνοι τους έχουνε μείνει, ουδείς ασχολείται μαζί τους, ουδείς τους ψηφίζει, αλλά αυτοί εξακολουθούν να υποδύονται τους σοσιαλιστές. Αυτά.

Το Χόλιγουντ ξέρει τι κάνει
ΑΠΟ τους εξαιρετικούς ηθοποιούς ο Ρόμπιν Γουίλιαμς. Με πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Κι εκεί είναι που ξεχωρίζει η κλάση από τον καλό ηθοποιό. Καλοί ηθοποιοί υπάρχουν πολλοί. Οι περισσότεροι όμως επαναλαμβάνονται. Κολλάνε σε μια μανιέρα και δεν ξεκολλάνε με τίποτα. Οι Ελληνες ηθοποιοί, μάλιστα, το έχουν ξεφτιλίσει μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Αυτή η Παναγιωτοπούλου κάνει τη Μαντάμ Σουσού εδώ και 30 χρόνια. Τίποτε άλλο. Ο Σπύρος Παπδόπουλος συνεχίζει τους «Απαράδεκτους» είτε σε αυτήν την αηδία με τους καλεσμένους που τρώνε και χορεύουνε στην τηλεόραση είτε διαφήμιση κάνει, με τον ίδιο τρόπο μιλάει και προσπαθεί μάλιστα να επαναλαμβάνει και τις ίδιες ατάκες.

Αφού σου λέει με αυτή τη συνταγή αρέσουμε και τα παίρνουμε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε. Ο Ρόμπιν Γουίλιαμς λοιπόν μπορούσε να κάνει τα πάντα. Προσωπικά τον είχα ταυτίσει με το «Γκουντ μόρνινγκ Βιετνάμ», που ήταν από τις πρώτες του ταινίες κι όχι κάτι το ιδιαίτερο. Εύκολα τον είχε βγάλει τον ρόλο του καλού Αμερικάνου. Οτι δεν ήταν δηλαδή όλοι οι Αμερικάνοι κακοί. Υπήρχαν και καλοί Αμερικάνοι στρατιώτες στο Βιετνάμ, ειρηνιστές, που αγαπήσανε μάλιστα και κομμουνίστριες που βάζανε βόμβες. Το Χόλιγουντ ξέρει τι κάνει. Οι καλοί είναι κατά κανόνα οι λευκοί και οι Εβραίοι.

Πηγή – sentragoal.gr