.

Τσίπρας γελοιογραφία

.

Οκ, είναι καιρός νομίζω να “αναβαθμίσουμε” την κριτική μας προς τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί όσο τα ζαγάρια της “ηγετικής ομάδας” μένουν ανεξέλεγκτα, ο Τσίπρας θα πηγαίνει από καραγκιοζιλίκι σε καραγκιοζιλίκι…

Επίσκεψη στο “ιερό βουνό” λοιπόν. Στο λεγόμενο “άγιο όρος”.

Τι είναι όμως το “άγιο όρος”;
Πολύ συνοπτικά, ως συνταγματικά κατοχυρωμένη αυτοδιοικούμενη περιοχή, το “άγιο όρος” είναι αφενός ο απόλυτος συμβολισμός και αφετέρου ο ίσως ισχυρότερος πρακτικός θύλακας της κοσμικής εξουσίας και της κοινωνικής επιβολής της εκκλησίας στην Ελλάδα.
Είναι “καλό” λοιπόν το “άγιο όρος”;
Για να απαντήσουμε αυτή την ερώτηση, πρέπει πρώτα να απαντήσουμε μια άλλη:
Τι είναι η εκκλησία;

Αν είσαι αριστερός, πιστεύεις (ή, πιο απόλυτα, έχεις κατανοήσει) ότι η εκκλησία δεν είναι ένας αντικειμενικός κρατικός θεσμός (πόσο μάλλον μια …αντιπροσωπεία του θεού πάνω στη γη 😛 ), αλλά είναι ένα υποκειμενικό παρακρατικό καρκίνωμα που έχει παρεισφρήσει στο κράτος και τρέφεται από τις σάρκες της κοινωνίας. Πολύ περισσότερο όμως από αυτό, έχεις κατανοήσει τον λόγο για τον οποίο έχει επιβληθεί αυτή η παρείσφρηση: Το ότι δηλαδή η εκκλησία είναι ένα πανίσχυρο όπλο της άρχουσας τάξης. Μαζί με την ηρωίνη, το ποδόσφαιρο, τη μόδα και την τηλεόραση, η εκκλησία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της άνωθεν επιβαλλόμενης επιθετικής διαδικασίας αποβλάκωσης του πληθυσμού και της μετάλλαξής του σε πειθήνια μάζα άβουλων ηλιθίων: Πράγματι, ο πολτοποιημένος όχλος που προκύπτει από τη χρόνια έκθεση σε όλα τα παραπάνω, είναι ευκολόπιστος και ευκολοκυβέρνητος σε σημείο (κυριολεκτικά) αηδίας.
(Να σημειώσουμε εδώ ότι προφανώς, ως αντάλλαγμα για αυτόν της τον ρόλο, η εκκλησία απολαμβάνει σκανδαλωδών προνομίων και λυμαίνεται παρανόμως μια αμύθητη, ουσιαστικά κρατική, περιουσία).

Για όσους βέβαια πάνε να ξεφύγουν κουτσά-στραβά από τις προαναφερθείσες παγίδες (και σε συνθήκες κρίσης ακόμα και οι πιο ανόητοι λούμπεν νεοελληναράδες νιώθουν οργή, μόνο που δεν ξέρουν πού να την κατευθύνουν) υπάρχει φυσικά το εξουσιαστικό ανάχωμα που λέγεται φασισμός, δηλαδή το παμπόνηρο εκείνο συστημικό σφουγγάρι που απορροφάει τις αντιδράσεις του όχλου και τις κατευθύνει ως λυσσασμένο ντόπερμαν ενάντια στην εργατική τάξη.

Είναι φανερό λοιπόν σε έναν αριστερό άνθρωπο ότι, για παράδειγμα, η εκκλησία και η χρυσή αυγή παίζουν στην ίδια ομάδα. Απλά τα παπαδαριά είναι στόπερς και τα φασισταριά είναι στράικερς (και νομίζω ότι οι ποδοσφαιρικές αυτές παρομοιώσεις ταιριάζουν απόλυτα). Οπότε, συνακόλουθα, το να επισκεφθεί κάποιος (ειδικά κάποιος πολιτικός, και μάλιστα χρησιμοποιώντας την ιδιότητα του πολιτικού, όχι του απλού πολίτη) το “ιερό βουνό”, αυτή δηλαδή την κορυφαία σφηκοφωλιά του εκκλησιαστικού μηχανισμού, το διεφθαρμένο άντρο της διαπλοκής, των off-shore και του σεξισμού (μια και απαγορεύεται σε αυτό η πρόσβαση συνανθρώπων μας με βάση το φύλο τους!) είναι συγκρίσιμο, ούτε λίγο ούτε πολύ, με το να απευθύνει χαιρετισμό σε ένα συνέδριο της χρυσής αυγής.

Ναι. Όσο και αν μας φαίνεται παράξενο ή υπερβολικό, είναι όντως συγκρίσιμο. Και είναι θλιβερό που πολλοί άνθρωποι, ακόμα και αριστεροί, δεν το καταλαβαίνουν. Ο λόγος για αυτή την έλλειψη κατανόησης είναι φυσικά το ότι από την ώρα που θα γεννηθούμε, καταπίνουμε τόσο μεγάλες ποσότητες εκκλησιαστικής προπαγάνδας, που ακόμα και αν γλυτώσουμε από τη διανοητική λοβοτομή του να πιστέψουμε όλες αυτές τις ανεκδιήγητες χριστιανικές αρλούμπες που μας διδάσκουν, μαθαίνουμε “τουλάχιστον” να αντιλαμβανόμαστε την εκκλησία ως μέρος της κανονικότητας, ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, ως κάτι φυσιολογικό μέσα στον κόσμο.
Το ότι έχουμε όμως συνηθίσει τόσο πολύ το εκκλησιαστικό φαινόμενο δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση την τρομακτικά απάνθρωπη (εξουσιαστική, κατασταλτική, αντικοινωνική, αντιλαϊκή, αντιεπιστημονική, ανήθικη και εν γένει σκοταδιστική) φύση του.
Απλά την καλύπτει.

Έτσι, με δεδομένο ότι το να αγωνιζόμαστε για τον εξορθολογισμό και τον εκπολιτισμό της κοινωνίας είναι μέσα στις στοιχειώδεις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις που έχουμε ως προοδευτικοί πολίτες, διακριτό μέρος αυτού του αγώνα οφείλει να ταυτοποιηθεί ως προσπάθεια για την ολοκληρωτική εξάλειψη της θανατηφόρας μόλυνσης που λέγεται εκκλησία. Πόσο μάλλον του σεξιστικού και φρικαλέου μεσαιωνικού κατάλοιπου του αγιορείτικου “άβατου” που μας ντροπιάζει αν θέλουμε να λεγόμαστε πολιτισμένη χώρα.
(Σε αυτό το τελευταίο επιμένω επειδή δεν είναι καθόλου επουσιώδες: Το να πηγαίνεις στο “ιερό βουνό” έστω και ως απλός πολίτης, ενώ απαγορεύεται να πάνε εκεί συνάνθρωποί σου λόγω φύλου, είναι σαν να έμπαινες στην Αμερική του 1950 σε ένα λεωφορείο και να στρογγυλοκαθόσουν σε θέση “μόνο για λευκούς”: Το αγιορείτικο “άβατο” είναι εντελώς σεξιστικό και άκρως υποτιμητικό για τις γυναίκες).

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, το να επισκεφθεί ο (κάθε) Τσίπρας το “άγιο όρος”, συνιστά μέγιστο ηθικό, πολιτικό και ανθρωπιστικό ατόπημα, μια και η επίσκεψη ισοδυναμεί εξ ορισμού με αποδοχή και στήριξη του συγκεκριμένου καθεστώτος και μηχανισμού, της προπαγάνδας του, της παράνομης περιουσίας του, της φοροδιαφυγής του, του μισογυνισμού του, και πάνω από όλα της τεράστιας εξουσίας που δυστυχώς η συμμορία του ορθόδοξου ιερατείου έχει επάνω σε κοσμικά ζητήματα, ακυρώνοντας την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας.

Με άλλα λόγια: Όταν πας επίσκεψη στο “ιερό βουνό” δεν είσαι αριστερός. Είσαι ένας αστός πολιτικάντης, και αν δηλώνεις κάτι άλλο από αυτό, τότε κοροϊδεύεις τον κόσμο.

.

Τσίπρας καλόγερος

.

Ο Τσίπρας όμως αυτό το ατόπημα το έκανε. Και οι λόγοι που το έκανε (αν αποφύγουμε τον πειρασμό να γίνουμε ρεζίλι μιλώντας για ανάγκη κατάνυξης, περισυλλογής και …προσκυνήματος της εικόνας του “άξιον εστί” – πόση υποκρισία πια;) δεν μπορεί παρά να είναι τρεις:

  • Να επιδώσει διαπιστευτήρια υποταγής, ως ο επόμενος πρωθυπουργός, στα συγκοινωνούντα δοχεία του πολιτικού, οικονομικού, θρησκευτικού και μιντιακού κατεστημένου που κυβερνά τη χώρα.
    .
  • Να ψαρέψει ψήφους θρησκόληπτων “νοικοκυραίων” που πελαγοδρομούν μετά την κατάρρευση των παραδοσιακών εξουσιαστικών κομμάτων.
    .
  • Να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα στην “αριστερή αντιπολίτευση” στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ποιος κάνει κουμάντο.

Από εκεί και πέρα, οι αμίμητες δηλώσεις που συνόδευσαν την επίσκεψή του, απλά επισφράγησαν την όλη κατάντια. Δήλωσε λοιπόν ο Τσίπρας τα εξής:

“Λένε πολλοί ότι όποιος δεν έχει επισκεφθεί το «άγιο όρος» αδικεί τον εαυτό του (!!!). Εμείς λοιπόν επειδή δεν θα θέλαμε να είμαστε άλλο αδικημένοι, ήρθαμε στο «άγιο όρος».”
Ε, δεν αντέχω, θα το ξαναγράψω: Σύμφωνα λοιπόν με αυτά τα φληναφήματα που δεν ντράπηκε να ξεστομίσει, οι γυναίκες είναι εξ ορισμού αδικημένες – αλλά τι μας νοιάζει βρε αδερφέ;

“Εσείς οι μοναχοί έχετε κάνει τρόπο ζωής το σύνθημα των Ζαπατίστας (!!!) «όλα για όλους, τίποτα για μας».”
Έτσι είναι, οι αγιορείτες μοναχοί είναι επαναστάτες: Το απέδειξαν άλλωστε όταν έστειλαν επιστολή “προς την Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ” στις 26 Απριλίου του 1941, ικετεύοντάς τον να διατηρήσει το αυτόνομο καθεστώς τους και να μην πειράξει τα προνόμιά τους, με αντάλλαγμα να …προσευχηθούν στον θεό “όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Έθνους”. (!!!)

H ελληνική πολιτεία έχει χρέος να προστατεύσει την αγιορείτικη κληρονομιά και o ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αρωγός σε αυτό.”
Αυτή τη δήλωση δεν θα τη σχολιάσουμε εμείς, τη σχολίασαν ήδη ο πολιτικός διοικητής του “αγίου όρους” Κασμίρογλου, ο πρωτεπιστάτης Διονυσιάτης και τα μέλη της ιεράς επιστασίας, που ευχαρίστησαν τον Τσίπρα θερμά για τη στήριξη στο ζήτημα της φορολογικής αντιμετώπισης

“Ο δημοκρατικός τρόπος της υπερχιλιόχρονης λειτουργίας του «αγίου όρους», έχει τις ρίζες του στην Αθηναϊκή Δημοκρατία (!!!), γεγονός που αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.”
Απλά ασχολίαστο: Αλέξη αγόρι μου, το τερμάτισες.

.

Δούρου

.

Βέβαια, σε αυτό το σημείο, καλό θα είναι να σημειώσουμε ότι κάποιος, έστω καλοπροαίρετα, μπορεί να ισχυριστεί ότι άρθρα σαν το παρόν κάνουν τελικά κακό, γιατί βασικός μας στόχος (πρέπει να) είναι να απαλλαγούμε από τα μνημονιακά καθάρματα, και άρα η εξ αριστερών κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, βλάπτει το μοναδικό (καλώς ή κακώς) εργαλείο που έχουμε στα χέρια μας για να πετύχουμε τον σκοπό μας.

Ας απαντήσω λοιπόν:

Καταρχάς, προφανώς και δεν θα χρεωθούμε εμείς το αν ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει ψηφοφόρους από τέτοια άρθρα(!!!).
Ας μην ξεφτιλιζόταν ο Τσίπρας στο “ιερό βουνό”, να μην τον ξεφωνίζαμε.
Μάγκες συριζαίοι, όχι “μονά-ζυγά δικά μας”, έτσι;

Δεύτερον, δεν θα διαφωνήσω ότι όντως ο βασικός μας στόχος είναι να απαλλαγούμε από τα καθάρματα που μας κυβερνούν. Αυτά όμως δεν είναι (μόνο ή κυρίως) τα πολιτικά στελέχη της συγκυβέρνησης, αλλά πολύ περισσότερο όσοι ελέγχουν τα πανίσχυρα νεοφιλελεύθερα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από την κυβέρνηση.

Ένα κόμμα (ειδικά ένα ρευστό “ομοσπονδιακό” κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ) συνιστά δυναμικό και όχι στατικό φαινόμενο, και κινείται “δεξιότερα” ή “αριστερότερα” αναλόγως τις δυνάμεις που του ασκούνται.
Αυτή τη στιγμή, στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς δεν υπάρχουν δυνάμεις ικανές να τον απειλήσουν (το ΚΚΕ δεν πείθει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αμελητέα ποσότητα) ώστε να τον αναγκάσουν να επιμένει σε μια αριστερή πολεμική έστω από φόβο μην χάσει ψηφοφόρους προς αυτές.
Αντίθετα, στα δεξιά του, όλο το σύστημα εξουσίας δείχνει να έχει πέσει επάνω του σε μια προσπάθεια να τον ποδηγετήσει. Και από ότι φαίνεται τα καταφέρνει: Η δικέφαλη διάβρωσή του ΣΥΡΙΖΑ (αφενός από τα παρεισφρύσαντα πασοκόσκυλα, αφετέρου από τη σταδιακώς υιοθετούμενη, από την ηγεσία, καθεστωτική νοοτροπία) μάλλον σιγά-σιγά πετυχαίνει τον σκοπό της.

Αν αυτό λοιπόν συνεχιστεί και ενταθεί, τότε η επερχόμενη κυβερνητική αλλαγή θα διαψεύσει εκκωφαντικά τις προσδοκίες μας, μια και ο ΣΥΡΙΖΑ απλά θα αποτελέσει (όχι φυσικά στον ίδιο βαθμό και στην ίδια έκταση με τα τωρινά χαμερπή ανδρείκελα, αλλά πάντως όχι με διάθεση σύγκρουσης με την εξουσία και εφαρμογής φιλολαϊκής πολιτικής) τη νέα μαριονέτα / βιτρίνα των συμφερόντων αυτών.
Συνακόλουθα, σε περίπτωση που αυτό συμβεί, ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή δεν έχει καθόλου μα καθόλου “τσιμεντωμένο” πυρήνα ψηφοφόρων (τουλάχιστον όχι σε διψήφια εκλογικά ποσοστά), θα χάσει τα ερείσματά του μέσα στην κοινωνία (ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα), και δεν θα αντέξει στην κυβέρνηση πάνω από 18-24 μήνες. Θα αποτελέσει δηλαδή μια “αριστερή παρένθεση”, την οποία πιθανότατα θα διαδεχθεί μια ανοιχτά φασίζουσα δεξιά κυβέρνηση (με συμμετοχή σε αυτήν και της χρυσής αυγής) που θα παίζει πια χωρίς αντίπαλο, μια και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει εξευτελίσει γενικά την Αριστερά σαν έννοια.

Και αυτό ΔΕΝ είναι δικαίωμά του.

Καταλαβαίνω λοιπόν ότι όλοι θέλουμε απεγνωσμένα να πέσει η κυβέρνηση, αλλά αυτή η “ομερτά” σε σχέση με όσα (πολλά και μεγάλα) στραβά κάνει τον τελευταίο καιρό ο ΣΥΡΙΖΑ, προσωπικά μου φαίνεται αφενός ηττοπαθής και αφετέρου, πρακτικά, όχι απλά λανθασμένη αλλά μακροπρόθεσμα εντελώς επικίνδυνη.
Αν θέλουν λοιπόν κάποιοι αριστεροί να εθελοτυφλούν, με γεια τους με χαρά τους. Την προηγούμενη φορά όμως που το έκαναν (οκ, τηρουμένων πάντα των αναλογιών), χρειάστηκε να πέσει το ανατολικό μπλοκ για να καταλάβουν το τραγικό τους λάθος και μετά άλλα δεκαπέντε χρόνια για να συνέλθουν από το ψυχολογικό σοκ.
Θα βάλουμε ποτέ μυαλό;

.

Κωλόμπαρο

.

Πώς μπορούμε να εμποδίσουμε λοιπόν αυτόν τον εκφυλισμό;

Μα με το να δημιουργηθεί στη βάση της κοινωνίας μια άτυπη “αριστερή αντιπολίτευση”, η οποία θα κρατάει (όσο μπορεί) τα χαλινάρια της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και την κατάλληλη στιγμή θα απαιτήσει πραγματικά ριζοσπαστικές αλλαγές.

Εύκολο; Καθόλου.

Όμως, μια καλή αρχή προς αυτή την κατεύθυνση είναι, πιστεύω, άρθρα σαν αυτό που διαβάζετε: Θεωρώ ότι έχει μεγάλη σημασία να στηλιτεύουμε τα κακώς κείμενα, όχι για να “κάνουμε κακό στον ΣΥΡΙΖΑ”, αλλά για να υπενθυμίζουμε στην ηγετική του ομάδα ότι “δεν παίζει μπάλα μόνη της” και ότι δεν μπορεί να κάνει οτιδήποτε θέλει (ή οτιδήποτε της επιβάλλουν…) χωρίς κόστος και τίμημα: Όσοι στηρίξαμε εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ δεν το κάναμε επειδή είμαστε οπαδικά πρόβατα, αλλά επειδή στην παρούσα φάση κρίναμε ότι αυτό συμφέρει την κοινωνία. Όμως, αυτή η προσωρινή μας στήριξη σε καμία περίπτωση δεν είναι λευκή επιταγή, που σημαίνει ότι δεν πρόκειται επ’ ουδενί να ανεχτούμε τον ψυχολογικό εκβιασμό του τύπου “ψηφίστε μας, όσο κι αν ξεπουλιόμαστε, γιατί δεν έχετε άλλη λύση”.

Με λίγα λόγια: Σύντροφοι της “κεντρικής επιτροπής” του ΣΥΡΙΖΑ, η ανοχή μας είναι μηδενική: Στραβοτιμονιά στη στραβοτιμονιά θα μας χάσετε από ψηφοφόρους, και εξουσία χωρίς εμάς δεν πρόκειται να δείτε ποτέ.

Αφού αυτή τη γλώσσα φαίνεται να καταλαβαίνετε, σε αυτή τη γλώσσα θα σας μιλάμε.

.

.

(Περισσότερα άρθρα του Λουτέσιου Ρεμπεsqué μπορείτε να βρείτε εδώ)

.