Το μέτρο των ορίων φαρμακευτικής δαπάνης συνταγογράφησης ανά ασθενή δημιουργεί αντιδράσεις και προβληματισμούς κυρίως στους ασθενείς που πάσχουν από σπάνια ή σοβαρά νοσήματα και χρήζουν θεραπείας με εξειδικευμένα φάρμακα που ανήκουν στον κατάλογο της παρ.2, αρθρο 12 του Ν.3816/2010, δηλαδή στα φάρμακα που θεωρούνται υψηλού κόστους.

Τα υπάρχοντα όρια ανά γιατρό δεν μπορούν να καλύψουν τη συνταγογράφηση τέτοιων φαρμάκων που συνήθως  είναι υψηλού κόστους.  Π.χ. όλα τα φάρμακα για την Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι φάρμακα υψηλού κόστους (>500€), ενώ ο στόχος για τον νευρολόγο στην Αθήνα είναι μόλις 127,06€.  

Η εφαρμογή  του μέτρου για τους ασθενείς με σπάνια ή σοβαρά νοσήματα μπορεί να οδηγήσει τους γιατρούς σε άρνηση συνταγογράφησης πλήττωντας σοβαρά την υγεία των ασθενών, ενώ αν οι γιατροί συνεχίσουν να συνταγογραφούν αυτά τα φάρμακα θα υπερβαίνουν συνεχώς το όριο συνταγογράφησης  και θα καλούνται από τον ΕΟΠΥΥ να αιτιολογήσουν το προφανές.

Το παράδειγμα στην Σκλήρυνση κατά Πλάκας

Η ΣΚΠ παρακολουθείται κυρίως από εξειδικευμένους νευρολόγους (νοσοκομειακούς & ιδιώτες) που είναι συγκεκριμένοι σε κάθε περιοχή. Τα όρια συνταγογράφησης υπολογίστηκαν στο σύνολο των νευρολόγων και κανονικοποιήθηκαν απορρίπτοντας τυχόν αποκλίσεις από το μέσο όρο.

Έτσι το όριο των 127,06€ δεν επαρκεί για τον νευρολόγο ο οποίος παρακολουθεί ως επί τω πλείστον ασθενείς με ΣΚΠ δεδομένου ότι  τα φάρμακα αυτά είναι υψηλού κόστους (>500€).

Πηγή – healthview