Του Κ.Ν.

Πριν 3 χρόνια ήμασταν στον δρόμο υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα στη ζωή για όλους.

Παρόλο που δεν ήμασταν όλοι, δεν ήμασταν καν οι μισοί, ήμασταν εκεί , απέναντι σε μια εξουσία που έθετε τότε τις βάσεις για αυτά που ακολούθησαν.

Εκείνο το διήμερο, Τρίτη & Τετάρτη, η θέλησητου κόσμου και η αλληλεγγύη ανάγκασε τον κατασταλτικό μηχανισμό να παίξει τα ρέστα του. 2 μέρες το κέντρο της πόλης ήταν θάλαμος αερίων, ενώ οι εικόνες της φρικτής βίας που κατεγράφησαν έχουν εντυπωθεί έντονοτατα στις μνήμες μας.

Την περίοδο εκείνη στη Βουλή ψηφίστηκαν 3 βασικότατοι νόμοι :

ν. 3984/2011 (Μεταμοσχεύσεις)
ν. 3985/2011 (Μεσοπρόθεσμο)
ν. 3986/2011 (ΤΑΙΠΕΔ)

Το τι ξεκίνησε τότε το βλέπουμε σήμερα. Το εθελόδουλο πολιτικό προσωπικό συνασπίστηκε σε μια ανίερη μαύρη συμμαχία με σκοπό να επιβιώσει το ίδιο και οι ντόπιοι πάτρωνες του. Αυτή η “επιβίωση” , το περίφημο “πλέονασμα” που διαλαλεί σήμερα ο εθελόδουλος που παριστάνει τον πρωθυπουργό, αφορούσε την εξαθλίωση της ζωής εκατομυρίων , την συντριβή του συντάγματος , των πάσης φύσεως δικαιωμάτων ( εργασία,υγεία,  κοινωνία , γεωστρατηγική , οικονομία, ανθρώπινα δικαιώματα) , το κυριολεκτικό ξεπούλημα της χώρας και των κατοίκων της, και φυσικά την άνοδο,  την παρουσία και την προβολή του φασιστικού μορφώματος.

Τι έφερε άραγε τότε τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου στο να απαιτήσουν σεβασμό και δημοκρατία ;

Γιατί σήμερα με πολλαπλάσιες “αφορμές” έχουν μείνει στον δρόμο λίγοι, ηρωικοί ( κυρίως αριστεροί ) με ελάχιστη υποστήριξη ;

Πολλές οι αιτίες , αναλύονται συχνά πυκνά από πολλούς. Μόνο που όσο αναλύουμε τόσο η άλλη πλευρά προσωρά γοργά και σχεδόν αδιατάραχτα στο έργο της.

Για να αναστραφεί όσο είναι δυνατόν αυτή η καταστροφική πορεία απαιτείται δικαιοσύνη . Όχι, δεν εννοώ αυτά τα ακροδεξιά πουλητάρια που βρίσκονται διορισμένα από την κυβέρνηση στην κορυφή του δικαστικού σώματος. Η δικαιοσύνη που χρειαζόμαστε για να ισιώσουμε αρχικά αφορά την κοινωνική αίσθηση και την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως αυτή η δικαιοσύνη μπορεί να βρει έκφραση μέσα από τις υπάρχουσες αρχές και διαδικασίες. Πάντως οφείλει να έχει επαρκή νομιμοποίηση , ειδάλλως βαδίζουμε προς εμφυλιακές καταστάσεις .

Εάν κι όταν αποδοθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα μπορεί να αλλάξει και το σύνταγμα και ο τρόπος του πολιτεύεσθαι . Κάτι που δεν βολεύει τα κοινοβουλευτικά κόμματα ( κι όσα βρίσκονται κοντά ή κατά το παρελθόν βρίσκονταν εκτός βουλής) και αποφεύγουν ως ο διάολος το λιβάνι αυτή τη συζήτηση.

Για να καταλήξω, το “ελεύθεροι πολιορκημένοι” που τότε αφορούσε όσους βρέθηκαν μέσα στον χημικό πόλεμο σήμερα αφορά πάρα πολύ κόσμο είτε αγωνίζεται είτε όχι. Σήμερα η πολιορκία της τραπεζοκρατίας στοχεύει σε όλο κι ένα μεγαλύτερο κομμάτι των κατοίκων της χώρας μετατρέπωντας τους σε σύγχρονους δουλοπάροικους. Η μόνη απάντηση που θα υπολογίσουν δεν μπορεί παρά να έρθει από τον δρόμο.