Του Μιχάλη Παναγιωτάκη

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών έχουν δημιουργήσει ισχυρούς κραδασμούς στους πολιτικούς συσχετισμούς δύο τουλάχιστον χωρών της Ευρωπαϊκής περιφέρειας, με ορατή πλέον την ανάδειξη της, πέραν των σοσιαλιστών, αριστεράς σε διεκδικητή της εξουσίας.

Ιρλανδία:

Το Sinn Fein, αναδεικνύεται μετά την σημαντική ενίσχυσή του στις ευρωεκλογές και τις τοπικές εκλογές στην Ιρλανδία, σε πρώτη πολιτική δύναμη δημοσκοπικά σύμφωνα με έρευνα του Irish Independent / Millward Brown που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουνίου.

Συγκεκριμένα το Sinn fein είναι πρώτο κόμμα με 26% (από 10% στις προηγούμενες εκλογές του 2011) και ακολουθεί το κυβερνών κεντροδεξιό μνημονιακό Fine Gael με 20% (σε ελεύθερη πτώση από 36% το 2011) μαζί με το κεντρώο Fianna Fail (που έβαλε την Ιρλανδία στο μνημόνιο και έκτοτε έμεινε εκτός κυβέρνησης) (με μικρή άνοδο από 17% το 2011 στο 20%). Ο κυβερνητικός εταίρος του Fine Gael, το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα καταβαραρθρώνεται στο 5% (από 19% το 2011).

Όπως αναφέρει και ο Independent:

 

“Η δημοσκόπηση δείχνει πως το εκλογικό σώμα έχει διαχωρίσει την πολυδιαφημισμένη από την κυβέρνηση έξοδο της χώρας από τα μνημόνια, από την συνολική της αξιολόγηση.

Ακόμα και στο μειωμένο ποσοστό των σημερινών ψηφοφόρων των Εργατικών, μόλις ένας στους πέντε υποστηρικτές τους πιστεύουν πως η κυβέρνηση συνασπισμού πηγαίνει καλά – ενώ πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του Fine Gael είναι ικανοποιημένοι από το έργο της. Τα υψηλότερα επίπεδα δυσαρέσκειας είναι όπως θα περίμενε κανείς μεταξύ των ψηφοφόρων του Sinn Fein, του Fianna Fail και  των διαφόρων ανεξαρτήτων υποψηφίων (που συνολικά φτάνουν το 27% από 15% και μεταξύ των οποίων βρίσκονται αρκετοί υποψήφιοι και κόμματα στα αριστερά του SF) – και μεταξύ των ψηφοφόρων με τα χαμηλότερα εισοδήματα…”

Το θέατρο της ιρλανδικής εξόδου λοιπόν έχει μάλλον επιταχύνει την φθορά των κυβερνητικών κομμάτων και δεν μοιάζει πια απίθανο (αν και το Ιρλανδικό εκλογικό σύστημα έχει ιδιομορφίες) να προκύψει κυβέρνηση στην Ιρλανδία με κορμό το Sinn Fein με την στήριξη ανεξαρτήτων ή και μικρότερων κομμάτων.

Ισπανία:

Μετά την απρόσμενη εκτόξευση του κινηματικού Podemos, πολιτική έκφραση των Ισπανικών “πλατειών” στις ευρωεκλογές, οι ισορροπίες στο πολιτικό σύστημα έχουν οδηγήσει σε μια διπλή ανατροπή: αφενός μέσα στην αριστερά αναδεικνύεται σε μείζονα πόλο το Podemos δίπλα στην Ενωμένης Αριστεράς(Izquerda Unida) που φαίνεται να χάνει δημοσκοπικά δυνάμεις, αφετέρου, ευρύτερα αναδύεται ένας δυνητικά ισχυρός αριστερός πόλος στο πολιτικό σύστημα ισομεγέθης με τους Σοσιαλιστές και το Λαϊκό Κόμμα.

Συγκεκριμένα σε έρευνα της Gabinet d’Estudis Socials i Opinió Pública (GESOP) για το El Periodico η εκτίμηση ψήφου είναι η ακόλουθη:

Το Λαϊκό Κόμμα (PP) είναι στο 25.6%, το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) στο 19,4% (από 23% στις ευρωεκλογές), το Podemos στο 15,1% (από 8% στις ευρωεκλογές!), η Ενωμένη Αριστερά (IU) στο 8,1% (από 10% στις ευρωεκλογές) και το Κεντρώο UPD στο 7,8%.

Η δυναμική του Podemos, που θυμίζει – τηρουμένων των αναλογιών – την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012, φαίνεται καθαρά στην αστάθμητη ψήφο όμως όπου αναδεικνύεται πρώτο κόμμα στην Ισπανία με 16,1% επί του συνολου των ερωτηθέντων έναντι 15.1 μόλις του Λαϊκού Κόμματος.

Από την δυναμική του Podemos και την θετική συγκυρία της ανάδειξης του πολιτειακού ζητήματος στην Ισπανία, μπορεί κανείς να δει πως η Όλη Αριστερά στην Ισπανία συμπεριλαμβανομένων και των κομμάτων της εθνοτικής/αποσχιστικής αριστεράς, αναδεικνύεται σε ισχυρό τρίτο πόλο με “κυβερνητικό” μέγεθος. Προϋπόθεση για αυτό είναι φυσικά η συνεννόηση μεταξύ των δυνάμεών της, αλλά πάντως το μετεκλογικό τοπίο δείχνει δυνατότητες ανατροπής.

Καθώς η Ελληνική κυβέρνηση κλυδωνίζεται μετεκλογικά και οδηγείται σε προσχηματικούς προεκλογικούς ανασχηματισμούς, φαίνεται πως η αρχική προσδοκία του ΣΥΡΙΖΑ για την διαμόρφωση μετά τις ευρωεκλογές ενός νέου τοπίου στην ΕΕ, με νέους συσχετισμούς και με κυβερνήσεις της αριστεράς επί των θυρών και άλλων κρατών-μελών πέραν της Ελλάδας, λαμβάνει σάρκα και οστά. Αρχίζουν να αχνοφαίνονται οι χώρες εκείνες και οι συσχετισμοί που μπορούν να οδηγήσουν την Ευρώπη μακρυά από την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, σε μια ριζική αλλαγή πορείας προς τα αριστερά…

Πηγή: “ΑΥΓΗ” (10/6)