.

.

Λοιπόν.

Επειδή μετά από τον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών την περασμένη Κυριακή, λαμβάνω από πολλές διαφορετικές πηγές (sites, blogs, αναρτήσεις στα socialmedia, κατ’ ιδίαν συζητήσεις με φίλους και γνωστούς) όχι μόνο δυσοίωνες προβλέψεις σχετικά με τα αποτελέσματα των μεθαυριανών εκλογών αλλά και απαισιόδοξα σχόλια γενικότερα σχετικά με την (α)πιθανότητα ανατροπής της κυβέρνησης και αλλαγής της καταστροφικής για όλους μας πορείας της χώρας και της κοινωνίας, έχω να πω τα εξής:

Πρώτον:

Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς και ΔΕΝ έχασε την προηγούμενη Κυριακή… Σταματήστε να το γράφετε και να κλαίγεστε!!
Η περιφέρεια Αττικής είναι ο μισός πληθυσμός της χώρας!!!

Δεύτερον:

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δεν θριάμβευσε. Αυτό έγινε για τέσσερις λόγους:

  • Επειδή δεν μπορεί να θριαμβεύσει ούτως ή άλλως. Η όλη μεσοβέζικη και ηττοπαθής στάση του σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, έχει απογοητεύσει ως ένα βαθμό ένα μεγάλο κομμάτι προοδευτικών πολιτών.
  • Στο Ελλαδιστάν, είναι φανερό πια ότι ένα μάλλον πλειοψηφικό (!!) ποσοστό του πληθυσμού (των “απολιτίκ” λαϊφσταλόπληκτων φυσικά συμπεριλαμβανομένων) είναι αμετανόητα αποχαυνωμένο, αγράμματο, μικρόψυχο, μισαλλόδοξο, χαμερπές και ξεφτιλισμένο.
    Δηλαδή ιδεολογικά δεξιό (με τη γενικότερη έννοια του όρου) έως ακροδεξιό.
  • Ειδικότερα όσον αφορά στην επαρχία, μην ξεχνάμε ότι στις τοπικές κοινωνίες όπου όλοι είναι γνωστοί μεταξύ τους και αλληλοδιαπλεκόμενοι, 40 χρόνια μεταπολίτευσης έχουν δημιουργήσει απίστευτα πλοκάμια κομματικής, κρατικής και “κουμπαρικής” εξουσίας. Αναμενόμενο λοιπόν το ότι στην τοπική αυτοδιοίκηση είχαμε (και θα έχουμε ΚΑΙ τη δεύτερη Κυριακή) σημαντικές αποκλίσεις υπέρ των καθεστωτικών. Αυτό πλέον όμως ΔΕΝ μετράει σημαντικά σε κεντρικό επίπεδο, άρα στις ευρωεκλογές τα αποτελέσματα θα είναι διαφορετικά.
  • Διάφορες άστοχες έως απαράδεκτες επιλογές υποψηφίων (μνημονιακοί πρώην πασόκοι κλπ) έπαιξαν και αυτές τον ρόλο τους.

Τρίτον:

Όπως και να έχει, δεν πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά (“χαίρω πολύ!” θα μου πείτε) τις πολιτικές “αναλύσεις” των καθεστωτικών τηλεοπτικών καναλιών: Προφανώς είναι στημένες, με μοναδικό σκοπό να δημιουργήσουν κλίμα ήττας, ώστε ακόμα και αν δεν αντιστρέψουν την κατάσταση, τουλάχιστον να σώσουν την κυβέρνηση από την πανωλεθρία. Και αυτό, δυστυχώς, σε κάποιο βαθμό το κατάφεραν.
Συγκεκριμένα, το σχέδιο που ακολούθησαν ήταν το εξής: Φούσκωσαν τεχνητά τα exit poll την Κυριακή και παρουσίασαν ως θριαμβευτή τον ΣΥΡΙΖΑ αμέσως μόλις έκλεισαν οι κάλπες, με διπλό σκοπό:

  • Αρχικά, να τρομάξουν τους δεξιούς (και γενικότερα τους καθεστωτικούς), θέτοντάς τους υποσυνείδητα την ερώτηση “πώς νιώθετε που οι κομμουνιστές είναι προ των πυλών;” ώστε να τους συσπειρώσουν.
  • Έπειτα, “ξεφουσκώνοντας” τα ποσοστά, να απογοητεύσουν σταδιακά όλους εμάς τους υπόλοιπους μέχρι το βράδυ, ώστε να διογκωθεί μέσα μας το ούτως ή άλλως αυξημένο αίσθημα μοιρολατρίας που δυστυχώς έχει καταβάλει πολλούς από εμάς, ελπίζοντας (τα κανάλια) ότι έπειτα, με έναν καταιγισμό προπαγάνδας καθ’ όλη την εβδομάδα (ο οποίος όντως υλοποιήθηκε λυσσαλέα), θα καταφέρουν να διατηρήσουν αυτή τη μοιρολατρία και την απογοήτευση σε υψηλά επίπεδα ώστε τελικά να μας αποσυσπειρώσουν.

“Είναι η ψυχολογία των μαζών, ηλίθιε”.

ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΨΕΥΣΟΥΜΕ.

Παρατήρηση:
Το πόσο δεν έχει όρια η χυδαιότητα της προπαγάνδας τους, φάνηκε βέβαια καθαρά από το ότι έφτασαν να ισχυριστούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τάχα έχει …αλισβερίσι με τη χρυσή αυγή για να πάρει ψήφους (αντιστρέφοντας δηλαδή πλήρως την “Μπαλτακική” πραγματικότητα).

.

.

Όμως, την Κυριακή τα ψέματα τελειώνουν. Και αυτό, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ΚΕΡΔΙΣΕΙ τις ευρωεκλογές και μάλιστα ΚΑΘΑΡΑ, μια και η δυναμική που έχει δημιουργηθεί υπέρ του (από την ΕΡΤ και μετά) μέσα στην κοινωνία είναι ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ.
Οι ευρωεκλογές έχουν καθαρά πολιτικό χαρακτήρα, απαλλαγμένες από τις ιδιαιτερότητες των αυτοδιοικητικών, και εκεί ο κόσμος θα εκφραστεί διαφορετικά.
Η οργή του θα κεφαλαιοποιηθεί σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.

Δεν είδατε τον Σαμαρά στις δηλώσεις του το βράδυ της Κυριακής; Ήτανε φάτσα χαρούμενου νικητή η βρωμόφατσά του;
Ξέρουν τι τους περιμένει.

.

.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αναλύσω τον βασικό λόγο για τον οποίο στις ευρωεκλογές προσωπικά θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που ιδεολογικά είμαι πιο κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Είναι απλό:
Για να πέσει η κυβέρνηση.

Ξανά:
ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

Ξέρω, κλισέ. Αναμενόμενο. Διλημματικό.

Ε, και;

Πολιτική τακτική εφαρμόζουμε, δεν κάνουμε διαγωνισμό χαρακτηρισμών.

Αυτή τη στιγμή το να βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ζήτημα (κυριολεκτικά) ζωής και θανάτου: Αν μέχρι τον επόμενο Φλεβάρη παραμείνει ο Σαμαράς πρωθυπουργός, πολλοί συμπολίτες μας θα ΠΕΘΑΝΟΥΝ από ασθένειες (πχ καρκινοπαθείς), από απελπισία (αυτοκτονίες), από κρύο (άστεγοι, μαγκάλια κλπ) και ίσως πλέον και από πείνα.
Αίμα στα χέρια μου, συγνώμη, αλλά εγώ δεν θέλω να έχω. Όχι όταν ξέρω ότι μπορώ να κάνω έστω και κάτι μικρό για να το εμποδίσω.

Μια μεγάλη νίκη (με πάνω από 4%) του ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε εθνικές εκλογές μέσα στον Ιούνιο, επειδή:

  • Ούτως ή άλλως τον Φλεβάρη που μας έρχεται, έχουμε εθνικές εκλογές (λόγω προέδρου δημοκρατίας).
  • Από το Φθινόπωρο (ή και μέσα στο καλοκαίρι!) πρέπει να παρθούν από την κυβέρνηση νέα απάνθρωπα μέτρα.

Με βάση τους δύο παραπάνω παράγοντες λοιπόν, αν η ΝΔ φάει ένα γερό χαστούκι στις ευρωεκλογές, θα φοβηθεί ότι αν δεν πάει ΑΜΕΣΑ σε εθνικές εκλογές, τον Φλεβάρη θα αντιμετωπίσει πρόβλημα εξαφάνισης.

Παρατήρηση:
Δυστυχώς, προσωπικά θεωρώ οριακά ανέφικτο να επιτευχθεί μια διαφορά 4% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ μεθαύριο. Οι δικές μου προβλέψεις (η αιτιολόγηση και ανάλυση των οποίων ξεφεύγει από τα όρια του παρόντος κειμένου) είναι αυτές που φαίνονται στην πρώτη εικόνα. Μακάρι φυσικά να πέσω έξω.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, οποιαδήποτε νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τροχοπέδη στα σχέδια της κυβέρνησης, η οποία, σκεπτόμενη το διαρκώς αυξανόμενο πολιτικό κόστος, θα πάει σε εκλογές το Φθινόπωρο (και πάντως όχι τον Φλεβάρη).

.

.

Όσο για τους “αγνούς και ανόθευτους” υπερεπαναστάτες που λοιδορούν όσους θα ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ (και απευθύνομαι κυρίως σε υποστηρικτές του ΚΚΕ και σε αναρχικούς, αλλά επίσης και σε κάποια “φανατικά αντιΣΥΡΙΖΑ” φιλαράκια από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), έχω να πω τα εξής:

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ελέγχει τους ψηφοφόρους του, ούτε όπως το ΚΚΕ (ιδεολογικά) αλλά ούτε και όπως παλιότερα το ΠΑΣΟΚ (πελατειακά). Αν λοιπόν βγει κυβέρνηση και οι ψηφοφόροι του δούνε ότι τα κάνει σκατά, θα τον ξαναρίξουνε στο 3%. Αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ το ξέρει, και έτσι η ηγεσία του θα ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ να πάρει πίσω πολλά από τα κακώς κείμενα της κτηνώδους σημερινής κυβέρνησης.

Αν ΔΕΝ το κάνει αυτό, να μια λαμπρή ευκαιρία για όλους εσάς τους υπερεπαναστάτες (άμα το πάμε και έτσι) να κερδίσετε με το μέρος σας τους πολίτες που τον ψήφισαν.

Αν πάλι το κάνει, θα αναγκαστεί αργά ή γρήγορα (και μάλλον γρήγορα, μια και η άρχουσα τάξη μετά τις πρωτόγνωρες πρόσφατες επιτυχίες της έχει γίνει απίστευτα επιθετική) να έρθει σε ρήξη με το κεφάλαιο, με τους καναλάρχες και τους λοιπούς διαπλεκόμενους “νταβατζήδες”, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, με την εκκλησία, με το αστυνομικό και στρατιωτικό κατεστημένο, αλλά (last but not least) και με την νεοελληνική νοοτροπία των βλαχομπαρόκ μικροαστών της “διπλανής πόρτας”. Εκεί θα δοκιμαστούν τα όρια και αντοχές του, θα λάμψουν περίτρανα οι συμβιβασμοί του και θα ανοιχθεί έτσι και πάλι πεδίον δόξης λαμπρό για όλους όσους θέλουμε να κλιμακώσουμε την πόλωση μέχρι τέλους, μια και θα γίνει φανερό ότι η “σοσιαλδημοκρατική έξοδος από την κρίση” είναι μια χίμαιρα και δεν υπάρχει άλλη λύση από τη δυναμική, αδιάλλακτη και μετωπική σύγκρουση με το αστικό καθεστώς.

Άρα, με άλλα λόγια:
Όπως έχουν τα πράγματα ΣΗΜΕΡΑ και με αυτόν τον λαό, και όχι ΚΑΠΟΤΕ με έναν λαό καλύτερο, αυτό που μας συμφέρει να κάνουμε είναι να χρησιμοποιήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον δεν έχουμε προς το παρόν καλύτερη λύση, προκειμένου να δημιουργήσουμε σε πρώτη φάση ευνοϊκότερες συνθήκες και λιγότερο τοξικό πολιτικό περιβάλλον, ώστε σε δεύτερη φάση να κατορθώσουμε (ή έστω να κυνηγήσουμε από καλύτερη αφετηρία) αυτό που τελικά θέλουμε.
Αυτό σύντροφοι λέγεται ΤΑΚΤΙΚΗ. Και στην πολιτική είναι απαραίτητο να έχεις τακτική, αλλιώς απλά αναμασάς ξύλινα τσιτάτα περί ιμπεριαλισμών και μονοπωλίων, και γυρνάς σαν κακομοίρης με ένα πανό γύρω-γύρω στην Ομόνοια φωνάζοντας ότι εδώ και 9 δεκαετίες κάνεις αγώνες και θυσίες.

Μας ενδιαφέρει όμως να αυτοθυματοποιούμαστε εσαεί για να γράφουν τραγούδια για τον ηρωισμό μας (και τη βλακεία μας), ή μας ενδιαφέρει επιτέλους να νικήσουμε;

Τι προτιμάμε, σύντροφοι;
Να ονειρευόμαστε την ανατροπή;

Ή να αρχίσουμε να τη σχεδιάζουμε;

(Λεπτομέρειες για αυτό το τελευταίο, στο άμεσο μέλλον.)

.

.

(Περισσότερα άρθρα του Λουτέσιου Ρεμπεsqué μπορείτε να βρείτε εδώ)