Επιμέλεια για την ΕΛ.Λ.Α.Σ. : Ν.Κ & Οnario

Συνεχίζουμε  τον 5ο κύκλο μαθημάτων με το 14ο μάθημα  από το βιβλίο του Ουρουγουανού συγγραφέα και φιλοσόφου Εντουάρντο Γκαλεάνο, «Ένας κόσμος ανάποδα» (πατήστε εδώ για να δείτε όλες τα μαθήματα) που κυκλοφορεί  από τις ‘Εκδόσεις Πιρόγα’ σε μετάφραση της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΖΑΚΟΠΟΥΛΟΥEduardo Galeano “Patas arriba” 1998. Oι παρουσίασεις αυτές αντιστοιχούν σε 18 μαθήματα ενταγμένα σε 6 κύκλους.

5ος Κύκλος  –  Παιδαγωγική της μοναξιάς

Σελίδες 268 – 275,  Μάθημα 14ο, Β μέρος : Μαθήματα Καταναλωτικής κοινωνίας


Αυτό είναι ανέκδοτο / 2

Στην έξοδο από τη Μόσχα τρακάρει ένα αυτοκίνητο. Ο οδηγός βγαίνει μέσα από τα συντρίμμια και κλαψουρίζει — Η Μερσεντές μου… Η Μερσεντές μου… Κάποιος του λέει:

– Μα κύριε… Τι σημασία έχει το αυτοκίνητο. Δε βλέπετε ότι χάσατε το ένα σας χέρι ;

Και βλέποντας το ακρωτηριασμένο μέλος του μες στα αίματα, ο άνθρωπος θρηνεί:

– Το Ρόλεξ μου! Το Ρόλεξ μου!

Αυτός ο τρόπος ζωής δεν ενδείκνυται για ανθρώπους, ενδείκνυται όμως για τις φαρμακοβιομηχανίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες καταναλώνουν τη μισή παραγωγή ηρεμιστικών, αγχολυτικών και άλλων χημικών ναρκωτικών που πωλούνται νομίμως ανά τον κόσμο και περισσότερο από τη μισή παραγωγή των απαγορευμένων ναρκωτικών που πωλούνται παρανόμως, ποσοστό όχι και τόσο ευκαταφρόνητο αν λάβουμε υπόψη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μόλις και μετά βίας συγκεντρώνουν το πέντε τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού».

«Δυστυχείς όσοι ζουν συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τους άλλους», θρηνεί μια γυναίκα στη συνοικία Μπουσέο του Μοντεβίδεο. Ο καημός για την απώλεια του αγαπημένου, που κάποτε τον τραγουδούσε το τανγκό, έχει δώσει τη θέση του στην ντροπή της ανέχειας.

galeano_278

Ο φτωχός άνθρωπος είναι κακομοίρης. «Όταν δεν έχεις τίποτα θεωρείς ότι δεν αξίζεις τίποτα», λέει ένα αγόρι στη συνοικία Βίγια Φιορίτο του Μπουένος Αιρες, Κι ένα άλλο αγόρι, στο Σαν Φρανσίσκο ντε Μακόρις της Δομινικανής Δημοκρατίας, παραδέχεται: «Τα αδέλφια μου δουλεύουν για τις ακριβές μάρκες. Ζουν για να αγοράζουν ετικέτες και χύνουν άφθονο ιδρώτα για να πληρώνουν τις δόσεις.»

Αυτό δεν είναι ανέκδοτο / 2

Την άνοιξη του 1998 γεννήθηκε οτη Βιέννη ένα νέο άρωμα. Η βάπτιση του έγινε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, στην αίθουσα των Θησαυροφυλακίων της Τράπεζας της Αυστρίας. Το δημιούργημα ακούει στο όνομα Cash και αποπνέει την ερεθιστική μυρωδιά του χρήματος. Ανακοινοίθηκαν νέες δημόσιες παρουσιάσεις του αρώματος στη Γερμανία, στην έδρα της Deutsche Bank, και στην Ελβετία,στην Ένωση Ελβετικών Τραπεζών.

Το άρωμα Cash μπορεί κανείς να το αγοράσει μόνο μέσω Ιnternet ή σε ειδικές μπουτίκ :

– Θέλουμε να είναι η Φεράρι των αρωμάτων – λένε οι δημιουργοί του.

Η βία της αγοράς είναι αόρατη: η διαφορετικότητα είναι εχθρός της αποδοτικότητας, επιβάλλεται ομοιομορφία. Η μαζική παραγωγή, σε γιγαντιαία κλίμακα, επιβάλλει παντού υποχρεωτικούς κανόνες κατανάλωσης. Αυτή η δικτατορία της υποχρεωτικής ομοιομορφίας είναι πιο σαρωτική από οποιαδήποτε δικτατορία του ενός κόμματος: επιβάλλει σε ολόκληρο τον κόσμο έναν τρόπο ζωής που αναπαράγει τους ανθρώπους ως φωτοαντίγραφα του υποδειγματικού καταναλωτή.

Υποδειγματικός καταναλωτής είναι ο φιλήσυχος άνθρωπος. Αυτός ο πολιτισμός που δε διακρίνει την ποσότητα από την ποιότητα, δε διακρίνει και το πάχος από τη σωστή διατροφή. Σύμφωνα με την επιστημονική επιθεώρηση The Lancet, την τελευταία δεκαετία η «επικίνδυνη παχυσαρκία» έχει αυξηθεί περίπου κατά τριάντα τοις εκατό στο νεανικό πληθυσμό των περισσότερο ανεπτυγμένων χωρών.

Η παιδική παχυσαρκία στη Βόρειο Αμερική έχει αυξηθεί περίπου σαράντα τοις εκατό τα τελευταία δεκαέξι χρόνια, σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα του Κέντρου Επιστημών της Υγείας του Πανεπιστημίου του Κολοράντο. Η χώρα που εφεύρε τα light φαγητά και ποτά, το diet food και τα fat free τρόφιμα έχει τους περισσότερους παχύσαρκους στον κόσμο. Ο υποδειγματικός καταναλωτής κατεβαίνει από το αυτοκίνητο μόνο για να εργαστεί και για να δει τηλεόραση. Καθισμένος μπροστά στη μικρή οθόνη περνάει τέσσερις ώρες τη μέρα καταβροχθίζοντας πλαστικό φαγητό.

Τα μασκαρεμένα σε φαγητό σκουπίδια θριαμβεύουν : η βιομηχανία των σκουπιδιών κατακτά σιγά σιγά όλους τους ουρανίσκους του κόσμου, κάνοντας με τα κρεμμυδάκια τις παραδόσεις της τοπικής κουζίνας. Σε πολλές χώρες οι παλιές συνήθειες της καλής κουζίνας έχουν προϊστορία χιλιάδων ετών μεταμορφώσεων και βελτιώσεων, και είναι μια συλλογική κληρονομιά που μπορεί να μπει στην κουζίνα του καθενός και όχι μονό στο τραπέζι των πλουσίων. Αυτές οι παραδόσεις, σημάδια μιας πολιτιστικής ταυτότητας, αυτές οι γιορτές της ζωής ποδοπατούνται με καταιγιστικό ρυθμό από την επιβολή της μίας και μοναδικής χημικής γεύσης : παγκοσμιοποίηση τον χάμπουργκερ• δικτατορία του φάστ φουντ. Η πλαστικοποίηση του φαγητού οε παγκόσμιο κλίμακα, έργο των Μακ Ντόναλτς, των Burger King.και άλλων εργοστασίων, παραβιάζει επιτυχώς το δικαίωμα αυτοκαθορισμού της κάθε κουζίνας : ένα δικαίωμα ιερό, αφού το στόμα είναι μία από τις πύλες της ψυχής.

galeano_282

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του ’98 μας απέδειξε, ανάμεσα σε άλλα ότι η πιστωτική κάρτα Μaster Card ενδυναμώνει τους μύες, ότι η Coca Cola χαρίζει αιώνια νεότητα και ότι το μενού των Μακ Ντόναλτς δεν μπορεί να λείπει από την κοιλιά ενός καλού αθλητή. Ο πελώριος στρατός των Μακ Ντόναλτς εκσφενδονίζει χάμπουργκερ στο στόμα παιδιών και ενηλίκων σε ολόκληρο τον κόσμο. Η διπλή αψίδα αυτού του Μ ήταν το λάβαρο κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κατάκτησης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Οι ουρές μπροστά στο Μακ Ντόναλτς στη Μόσχα, που άνοιξε το 1990 εν χορδαίς και οργάνοις, συμβόλιζαν το θρίαμβο της Δύσης τόσο εύγλωττα όσο και η πτώση του Τείχους του Βερολίνου.

Πρόσωπα και προσωπεία / 1

Μόνο οι φτωχοί είναι καταδικασμένοι να είναι άσχημοι και να γερνούν. Οι υπόλοιποι μπορούν να αγοράσουν τα μαλλιά, τις μύτες, τα βλέφαρα, τα χείλη, τα ζυγωματικά, το στήθος, τις κοιλιές, τα οπίσθια, τους μηρούς ή τις γάμπες που χρειάζονται για να διορθώσουν τη φύση και για να καθυστερήσουν το πέρασμα του χρόνου. Τα χειρουργεία των πλαστικών χειρούργων είναι τα shopping centers όπου μπορεί κανείς να βρει το πρόσωπο, το σώμα και την ηλικία που ψάχνει. «Η πλαστική χειρουργική είναι μια ανάγκη της ψυχής», εξηγεί ο Ρομπέρτο Ζελίκοβιτς, ο Ροντεν της Αργεντινής.

Στη Λίμα, οι αφίσες στους δρόμους επιδεικνύουν τέλειες μύτες και λευκό δέρμα για όλα τα πορτοφόλια. Η περουβιανή τηλεόραση παίρνει συνε’ντευξη από ένα νεαρό υπάλληλο, ο οποίος αντικατέστησε τη γαμψή ινδιάνικη μύτη του με μια μυτούλα σαν κεφτέ, την οποία επιδεικνύει υπερήφανα σε προφίλ και ανφάς. Λέει ότι τώρα πια ασκεί ακαταμάχητη γοητεία στα κορίτσια.

Σε πόλεις όπως το Λος Αντζελες, το Σάο Πάουλο ή το Μπουένος Λίρες, οι άνθρωποι του χρήματος μπορούν να προσφέρουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια να πηγαίνουν στον πλαστικό χειρούργο σαν να πηγαίνουν στον οδοντίατρο. Μετά από μερικά χρόνια, και μερικές εγχειρήσεις, όλοι μοιάζουν μεταξύ τους- οι άντρες με πρόσωπο αρυτίδωτο σαν μούμιες, οι γυναίκες μετασχηματισμένες σε αρραβωνιαστικές του Δράκουλα και όλοι δυσκολεύονται σε ορισμένες εκφράσεις. Όταν θέλουν να κλείσουν το μάτι σε κάποιον, φαίνεται ο αφαλός τους.

Σημείο των καιρών: αυτή η εταιρία, που ενσαρκώνει τις αρετές του ελεύθερου κόσμου, αρνείται στους υπαλλήλους της την ελευθερία να ανήκουν σε οποιοδήποτε συνδικάτο. Τα Μακ Ντόναλτς παραβιάζουν ένα δικαίωμα, κατοχυρωμένο νόμιμα σε πολλές από τις χώρες που βρίσκονται τα καταστήματα τους. Το 1997, σε ένα εστιατόριο του Μόντρεαλ στον Καναδά κάποιοι εργαζόμενοι, μέλη αυτού που η επιχείρηση αποκαλεί Μακο-οικογένεια, επιχείρησαν να συνδικαλιστούν: το εστιατόριο έκλεισε. Όμως το 1998, κάποιοι άλλοι υπάλληλοι του Μακ Ντόναλτς, σε μια μικρή πόλη κοντά στο Βανκούβερ, πέτυχαν αυτή την κατάκτηση, γεγονός που αξίζει να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες.

Το 1996 δύο Βρετανοί ακτιβιστές οικολόγοι, η Έλεν Στιλ και ο ΝτεΊβιντ Μόρις, κατέθεσαν μήνυση κατά των Μακ Ντόναλτς. Κατηγόρησαν την επιχείρηση για εκμετάλλευση των εργαζομένων, για βιασμό της φύσης και για εμπορική χειραγώγηση των παιδικών αισθημάτων. Οι εργαζόμενοι στα Μακ Ντόναλντς πληρώνονται λίγο, δουλεύουν σε άσχημες συνθήκες και δεν επιτρέπεται να συνδικαλίζονται. Για την παραγωγή κρέατος για τα χάμπουργκερ αποψιλώνονται τα τροπικά δάση και απογυμνώνονται οι ιθαγενείς• και η πολυδάπανη διαφήμιση απειλεί τη δημόσια υγεία, προτρέποντας τα παιδιά να προτιμούν τρόφιμα με ιδιαίτερα αμφίβολη θρεπτική αξία. Η δικαστική αγωγή, που στην αρχή έμοιαζε σαν τσίμπημα κουνουπιού στη ράχη ενός ελέφαντα, είχε μεγάλο αντίκτυπο, βοήθησε στη διάδοση όλων αυτών των πληροφοριών που αγνοεί η κοινή γνώμη και κατέληξε να είναι ένας αργός και ακριβός πονοκέφαλος για μια εταιρία συνηθισμένη στην ατιμωρησία της Εξουσίας.

Πρόσωπα και προσωπεία / 2

Και οι πόλεις της Λατινικής Αμερικής κάνουν lifting.Διαγραφή της ηλικίας και της ταυτότητας: χωρίς ρυτίδες, χωρίς μύτη, οι πόλεις δεν έχουν πλέον μνήμη, δε μοιάζουν με αυτό που κάποτε ήταν, μοιάζουν ολοένα περισσότερο μεταξύ τους.

Τα ίδια ψηλά κτίρια, πρίσματα, κύβοι, κύλινδροι, επιβάλλονται με την παρουσία τους, και οι ίδιες γιγαντοαφίσες με τις διεθνείς μάρκες δημιουργούν ένα ασφυκτικό περιβάλλον στην πόλη. Στην εποχή της υποχρεωτικής κλώνοποίησης, πολεοδόμοι είναι στην πραγματικότητα οι διαφημιστές.

Επειδή σε τελική ανάλυση περί εξουσίας πρόκειται: τα Μακ Ντόναλτς απασχολούν στις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερους εργαζόμενους από όσους απασχολεί η μεταλλοβιομηχανία και το 1997 οι πωλήσεις τους ξεπέρασαν το άθροισμα του συνόλου των εξαγωγών της Αργεντινής και της Ουγγαρίας. Το Βig Mac είναι τόσο, μα τόσο σημαντικό, που η τιμή του στις διάφορες χώρες χρησιμοποιείται ως μέτρο για τις διεθνείς χρηματοοικονομικές συναλλαγές: το εικονικό φαγητό κατευθύνει την εικονική οικονομία. Η διαφημιστική εκστρατεία των Μακ Ντόναλτς στη Βραζιλία, μας πληροφορεί ότι το Βig Mac, το αστέρι του οίκου, είναι σαν τον έρωτα: δυο κορμιά που αγκαλιάζονται και φιλιούνται, πλημμυρισμένα στη λαχταριστή σώς ταρτάρ, ερεθισμένα από το τυρί και το αγγουράκι, ενώ οι κρεμυδένιες καρδιές τους φλέγονται και στενάζουν στην προσμονή του καταπράσινου μαρουλιού.

λιάζονται και φιλιούνται, πλημμυρισμένα στη λαχταριστή σώς ταρτάρ, ερεθισμένα από το τυρί και το αγγουράκι, ενώ οι κρεμυδένιες καρδιές τους φλέγονται και στενάζουν στην προσμονή του καταπράσινου μαρουλιού.
Τρώτε στη στιγμή με οικονομικές τιμές: οι ανθρώπινες μηχανές γεμίζουν με καύσιμα κι αμέσως επιστρέφουν στο παραγωγικό σύστημα. Σε ένα από αυτά τα βενζινάδικα δούλευε, το 1983, ο Γερμανός συγγραφέας Γκίντερ Βάλραφ. Επρόκειτο για ένα Μακ Ντόναλτ στο Αμβούργο (Hamburgo), που δε φταίει σε τίποτα για όσα γίνονται στο όνομα του. Ο Βάλραφ δούλευε τρέχοντας χωρίς σταμάτημα, πιτσιλισμένος από τις σταγόνες του λαδιού που κόχλαζε: όταν τα χάμπουργκερ ξεπαγώσουν έχουν μόνο δέκα λεπτά ζωή. Μετά αλλοιώνονται. Πρέπει να τα πετάξεις πάνω στη φωτιά χωρίς χρονοτριβή. Όλα έχουν την ίδια γεύση: οι τηγανητές πατάτες, τα λαχανικά, το κρέας, το ψάρι, το κοτόπουλο. Είναι μια γεύση τεχνητή, την οποία υπαγορεύει η χημική βιομηχανία η οποία, επιπλέον, προσπαθεί να καλύψει με χρώματα το είκοσι πέντε τοις εκατό των λιπαρών ουσιών που περιέχει το κρέας. Αυτό το σίχαμα είναι το πιο επιτυχημένο φαγητό του τέλους του αιώνα μας. Οι αρχιμάγειρες του φοιτούν στο Ηamburger University, στο Ελκ Γκρόουβ του Ιλινόις. Ωστόσο, σύμφωνο με καλά πληροφορημένες πηγές, τα μεγάλα αφεντικά τού εμπορίου προτιμούν τα πανάκριβα εστιατόρια που προσφέρουν εξεζητημένα πιάτα της λεγόμενης έθνικ κουζίνας: Σούσι, τάι, περσικό, χαβανέζικο, ινδικό, μεξικάνικο… Βλέπετε Δημοκρατία δε σημαίνει χαλαρότητα.

galeano_283

Οι καταναλωτικές μάζες δέχονται τις εντολές σε παγκόσμια γλώσσα: η διαφήμιση κατάφερε αυτό που ήθελε να κάνει η εσπεράντο αλλά δεν μπόρεσε. Όπου και να βρεθούμε, όλοι καταλαβαίνουμε τα μηνύματα που μεταδίδει η τηλεόραση. Το τελευταίο τέταρτο του αιώνα οι δαπάνες για τη διαφήμιση ανά τον κόσμο έχουν διπλασιαστεί. Χάρη στις διαφημίσεις τα φτωχά παιδιά πίνουν ολοένα περισσότερη Κόκα κόλα και ολοένα λιγότερο γάλα και ο χρόνος της σχόλης γίνεται σιγά σιγά χρόνος υποχρεωτικής κατανάλωσης. Ελεύθερος χρόνος, φυλακισμένος χρόνος : στα σπίτια των πολύ φτωχών μπορεί να μην υπάρχει κρεβάτι, υπάρχει όμως τηλεόραση και η τηλεόραση έχει τον πρώτο λόγο. Αγορασμένο με δόσεις, αυτό το ζωάκι, αποδεικνύει τη δημοκρατική ροπή της προόδου: δεν ακούει κανέναν αλλά μιλάει για όλους. Έτσι πλούσιοι και φτωχοί γνωρίζουν τα προσόντα του τελευταίου μοντέλου των αυτοκινήτων και, πλούσιοι και φτωχοί, ενημερώνονται για τα πλεονεκτικά επιτόκια που προσφέρει η κάθε τράπεζα.

Φτωχός είναι όποιος δεν έχει κανέναν μονολογεί μια γριά στους δρόμους του Σάο Πάουλο. Οι άνθρωποι συνεχώς πληθαίνουν και συνεχούς νιώθουν περισσότερο μόνοι. Πολλοί μόνοι διαμορφώνουν τα πλήθη που στοιβάζονται στις μεγάλες πόλεις:

– Κύριε, θα είχατε την καλοσύνη να βγάλετε τον αγκώνα σας από το μάτι μου;

Ημέρες

Δεν ξέρω αν τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε τη γε’ννηση του Χριστού ή τη γέννηση του Ερμή, του θεού του εμπορίου, αλλά είμαι σίγουρος ότι είναι στην αρμοδιότητα του Ερμή να διαλέγει όνομα για τις ημέρες των υποχρεωτικών αγορών: Ημέρα του Παιδιού, Ημέρα του Πατέρα, Ημέρα της Μητέρας, Ημέρα της Θείας, Ημέρα των Ερωτευμένων, Ημέρα της Φιλίας, Ημέρα της Γραμματέως, Ημέρα της Αστυνομίας, Ημέρα της Νοσοκόμας. Αυτές οι Ημέρες συνεχώς πληθαίνουν στο εμπορικό ημερολόγιο.

Έτσι όπως πάμε, σύντομα θα έχουμε και την Ημέρα του Αγνωστου Κανάγια, του Ανώνυμου Διεφθαρμένου και του Επιζώντα Εργαζομένου. Τα προσφερόμενα προϊόντα εισβάλλουν και καταχρώνται τους δημόσιους χώρους. Οι σταθμοί των λεωφορείων και των τρένων, που μέχρι προτίνος ήταν χώροι συνάντησης των ανθρώπων, τώρα μετατρέπονται σε εμπορικά εκθετήρια

Οι ειδήμονες ξέρουν πώς να μετατρέψουν τα εμπορεύματα σε μαγικά ξόρκια κατά της μοναξιάς. Τα πράγματα αποκτούν ανθρώπινα χαρακτηριστικά: χαϊδεύουν, συντροφεύουν, κατανοούν, βοηθούν το άρωμα σε αγκαλιάζει και το αυτοκίνητο είναι ένας φίλος που ποτέ δε θα σε απογοητεύσει. Η κουλτούρα της κατανάλωσης ε’χει μετατρέψει τη μοναξιά στο πιο κερδοφόρο εμπόρευμα. Η κενή αγκαλιά ικανοποιείται γεμίζοντας με προϊόντα ή με τη φαντασίωση ότι κάποτε θα το κάνεις. Τα προϊόντα δεν έχουν την ικανότητα μόνο να αγκαλιάζουν: είναι και σύμβολα κοινωνικής ανόδου, είναι μια άδεια κυκλοφορίας για να περνάς ανενόχλητος από τα τελωνεία της ταξικής κοινωνίας, είναι το κλειδί που ανοίγει όλες τις απαγορευμένες πόρτες. Όσο πιο ακριβά τόσο το καλύτερο: τα αντικείμενα σε κάνουν να διακρίνεσαι και σε βγάζουν από την ανωνυμία του πλήθους. Η διαφήμιση δε μας ενημερώνει για τα προϊόντα που πουλάει, ή το κάνει σπανίως. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της. Πρωταρχική λειτουργία της διαφήμισης είναι να αντισταθμίζει τις απογοητεύσεις και να θρέφει τις φαντασιώσεις..Σε ποιόν θα ήθελες να μεταμορφωθείς αγοράζοντας την τάδε λοσιόν για το ξύρισμα ;

Η μεγάλη μέρα

Ζουν απ’ τα σκουπίδια και ζουν μες στα σκουπίδια, σε σπίτια από σκουπίδια και τρώνε σκουπίδια. Αλλά μια μέρα το χρόνο τα αμαξάκια της Μανάγκουα γίνονται οι πρωταγωνιστές ενός θεάματος από τα πιο λαοφιλή. Τα αμάξια τον Μπεν Χουρ γεννήθηκαν από την έμπνευση ενός επιχειρηματία, ο οποίος γυρίζοντας από το Μαϊάμι αποφάσισε να συμβάλλει στην «αμερικανοποίηση της Νικαράγουας».

Όρθιοι πάνω στα κάρα των σκουπιδιών οι σκουπιδιάρηδες χαιρετούν, με το χέρι ψηλά, τον πρόεδρο της χώρας, τον πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών και τις υπόλοιπες αρχές που κοσμούν το θεωρείο των επισήμων. Πάνω απ’ τα αιώνια κουρέλια τους οι διαγωνιζόμενοι φορούν φαρδιές χρωματιστές κάπες και στο κεφάλι κράνη Ρωμαίων πολεμιστών, στολισμένα με φτερά. Τα σαραβαλιασμένα αμαξάκια είναι φρεσκοβαμμένα ώστε να αστράφτουν καλύτερα τα ονόματα των sponsors. Οι φοράδες, τραυματισμένες σαν τα αφεντικά τους, καταδικασμένες σαν τα αφεντικά τους, είναι τα άλογα κούρσας που θα εκτιναχθούν για να εξασφαλίσουν στο αφεντικό τους τη δόξα ή μερικά κουτάκια αναψυκτικό.

Οι τρομπέτες στριγκλίζουν. Το σημαιάκι κατεβαίνει, το αμάξι ξαμολιέται. Τα μαστίγια χτυπούν τα κοκαλιάρικα καπούλια των φοράδων ενώ το πλήθος παραληρεί:

– Co-ca co-la ! Co-ca co-la !

* Αυτό το κείμενο αποτελεί απόσπασμα (σελ. 276 – 285) από το βιβλίο «ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΑΠΟΔΑ» του Εντουάρντο Γκαλεάνο και κυκλοφορεί από τις ‘Εκδόσεις Πιρόγα’ σε μετάφραση της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΖΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Eduardo Galeano “Patas arriba” 1998

Advertisements