1399280839_xar

HARALAMPOPOULOS-(1)Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Oι ληστές, παλιότερα, πραγματοποιούσαν μία ληστεία στη βάση ενός πλαστού διλήμματος. «Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου».

Φαινόταν σαν να σου έδιναν τη δυνατότητα να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο αγαθά, όχι ίσης αξίας, για να διαλέξεις εκείνο που ήταν μεγαλύτερης. Το δίλημμα, που στο επέβαλλαν με την απειλή ενός όπλου, στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Ησουν υποχρεωμένος να υποκύψεις. Ο ληστής ενδιαφερόταν για τα χρήματά σου, αφού η ζωή σου, του ήταν άχρηστη. Εσύ ενδιαφερόσουν για τη ζωή σου, αφού χωρίς αυτήν, τα χρήματα θα σου ήταν άχρηστα. Εσύ, θα κρατούσες τη ζωή σου και θα έχανες τα χρήματα. Ο ληστής θα έπαιρνε τα χρήματα και δεν θα έχανε κάτι. Αν επέλεγες να αντισταθείς, διακινδύνευες και ζωή και χρήματα. Ο ληστής, σε μία τέτοια περίπτωση διακινδύνευε τη σύλληψη και ενδεχομένως τη ζωή του. Είχε, όμως, το πλεονέκτημα του όπλου. Η επιτυχημένη ληστεία ξεκινούσε από τη σωστή επιλογή του θύματος. Να έχει χρήματα ή κάτι άλλο πολύτιμο μαζί του και να μην έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει. Και αν υπήρχε περίπτωση αντίδρασης, ο ληστής θα έπρεπε να είναι ικανός να την υπερνικήσει είτε με την πειστικότερη απειλή είτε με τη χρήση βίας. Μίας βίας που θα έπρεπε να είναι εκ των προτέρων αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει, αν το επέβαλλαν οι συνθήκες.

Η ΛΗΣΤΕIΑ, στη βάση που αναφέρθηκε, είχε πολλή φασαρία. Και παρά το γεγονός ότι ο ληστής είχε το πλεονέκτημα του όπλου -και την ικανότητα χρήσης του- εμπεριείχε και ένα ποσοστό διακινδύνευσης. Να υπάρξει κίνδυνος σύλληψης του ληστή, αν το θύμα αντιδρούσε με κάποιον τρόπο ή ακόμη σοβαρού τραυματισμού του και πιθανής απώλειας της ζωής του.

ΤΟ ΠΛΑΣΤO δίλημμα και το όπλο, η απειλή δηλαδή καθόριζαν τον χαρακτήρα της πράξης αλλά δεν απέτρεπαν τη διακινδύνευση. Μέχρι που η εξουσία βρήκε τον τρόπο να χρησιμοποιεί τη ληστεία χωρίς τη διακινδύνευση. Το βλέπουμε σήμερα, στην «ελληνική δημοκρατία» στην πιο στυγνή του εφαρμογή, που ταιριάζει στην πρακτική μίας δικτατορίας. Ας πούμε, το ΤΑΙΠΕΔ αποφασίζει την εκποίηση δημόσιας περιουσίας με εξευτελιστικό τίμημα (ακόμη και αν πρόκειται για προστατευόμενη έκταση) ή το χάρισμά της. Η πράξη αυτή, δεν έρχεται για έγκριση από τη Βουλή. Γίνεται, μάλιστα, στο όνομα της σωτηρίας της χώρας καιτην αποφυγή της χρεοκοπίας. Είναι το δίλημμα του ληστή. Τα λεφτά σου (τη δημόσια περιουσία) ή τη ζωή σου (την αποφυγή της χρεοκοπίας και την καταστροφή της χώρας).

Η «πρωτοτυπία» της κυβέρνησης βρίσκεται στον τρόπο που εξασφάλισε την αποφυγή της διακινδύνευσης. Νομοθετώντας το ακαταδίωκτο, δηλαδή την απαγόρευση δικαστικής δίωξης στα μέλη του ΤΑΙΠΕΔ, καθώς και του ΤΧΣ (ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας) που είναι υπάλληλοι οι οποίοι δρουν σύμφωνα με τις κατευθύνσεις που δίνει η κυβέρνηση και οι πιστωτές. Φυσικά, τα μέλη της κυβέρνησης έχουν εξασφαλίσει το δικό τους ακαταδίωκτο, με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Ετσι, οι ληστείες γίνονται συνεχώς και χωρίς προσχήματα πλέον. Η Eurobank που πωλείται σε τιμή 70% φθηνότερα από όσο την αγόρασε η κυβέρνηση, η έκταση του Ελληνικού που χαρίζεται στον Λάτση, το προς συζήτηση νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, που χαρίζει τις παραλίες σε όποιον θέλει να τις αγοράσει και παράλληλα, στερεί το δικαίωμα της ελεύθερης πρόσβασης των πολιτών σε αυτές. Δικαίωμα που είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Και δεν είναι το μόνο συνταγματικό δικαίωμα που έχει καταπατηθεί. Και είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν και άλλα, όσο μένουμε απέναντί τους, με τα χέρια ψηλά.

ΜHΠΩΣ ήρθε η ώρα να τα κατεβάσουμε και να πάρουμε πίσω ό,τι μας κλέβουν;

Πηγή : sportday