[Όσον αφορά την ουκρανική κρίση] η Γερμανία παραμένει απρόθυμη να ηγηθεί κατατρυχόμενη από τους εφιάλτες τού παρελθόντος της. Η Πολωνία είναι η μόνη χώρα τής ΕΕ που εργάζεται για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις τού πραγματικού κόσμου, αλλά εν τη απουσία κοινής ευρωπαϊκής ηγετικής βούλησης, δεν μπορεί παρά να στηριχθεί στον ισχυρότερο υπερατλαντικό εταίρο της. Η αντίληψη ότι η Ευρώπη ζει στον 21ο αιώνα είναι εσφαλμένη. Ο πραγματικός κόσμος, στον οποίο βεβαίως ανήκουν όλες οι γειτονικές της χώρες, ενσωματώνει μεγάλα κομμάτια από την κληρονομιά περασμένων εποχών. Και, δεδομένων των παγκόσμιων προτεραιοτήτων των ΗΠΑ, η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να προσφεύγει στην πρακτική τής «εξωτερικής ανάθεσης». Οι ΗΠΑ χρειάζονται έναν ισχυρό, ικανό και ανεξάρτητο εταίρο [Πολωνία], ενώ θα ήταν επωφελής και για τη Ρωσία η παρουσία μιας χώρας που δεν περιορίζεται στην ηθικολογία και το εμπόριο.
Dmitri Trenin, Διευθυντής τού Carnegie Moscow Centre (Guardian 20/4)

 ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: O εκπρόσωπος τού Υπ Εξ τής Πολωνίας Μάρτσιν Βοϊτσεχόφσκι «διέψευσε το σατιρικό άρθρο» στο Nie, το οποίο όμως αποτύπωνε το γενικό κλίμα στους πολιτικούς κύκλους τής χώρας (— όπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι υποβλήθηκε αίτημα στον γεν. εισαγγελέα Άντρεϊ Σέρεμετ προκειμένου να ερευνηθούν οι ισχυρισμοί για παροχή εκπαίδευσης από την Πολωνία στους ακτιβιστές τού δεξιού τομέα).

Η Πολωνία είχε παράσχει εκπαίδευση στους πραξικοπηματίες δύο μήνες πριν από το πραξικόπημα

Το πολωνικό αριστερό εβδομαδιαίο περιοδικό Nie δημοσίευσε πρόσφατα μια μαρτυρία-σοκ για την εκπαίδευση που έλαβαν οι πιο βίαιοι ακτιβιστές τού Ευρωμαϊντάν: Σύμφωνα με την εν λόγω πηγή,[1] το υπουργείο εξωτερικών τής Πολωνίας προσκάλεσε τον περασμένο Σεπτέμβριο 86 μέλη τού «Δεξιού Τομέα» [Pravyi Sektor], στο πλαίσιο, υποτίθεται, ενός προγράμματος «ανταλλαγής φοιτητών». Στην πραγματικότητα, οι προσκεκλημένοι, πολλοί από τους οποίους ήταν άνω των 40 ετών, δεν ήταν «φοιτητές». Αντίθετα με ό,τι προέβλεπε το επίσημο πρόγραμμα, οι προσκεκλημένοι τού πολωνού Υπ.Εξ. δεν πήγαν στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο τής Βαρσοβίας, αλλά στο αστυνομικό εκπαιδευτικό κέντρο τού Λεγκιονόβο, που βρίσκεται σε απόσταση μιας ώρας από την πρωτεύουσα. Εκεί έλαβαν εντατική εκπαίδευση 4 εβδομάδων με αντικείμενα τη διαχείριση πλήθους, την ταυτοποίηση προσώπων, τακτικές μάχης, την καθοδήγηση και εν γένει συμπεριφορά σε καταστάσεις κρίσης (όπως, για παράδειγμα, την προστασία από δακρυγόνα), την κατασκευή οδοφραγμάτων και κυρίως την σκοποβολή συμπεριλαμβανομένου και τού χειρισμού όπλων ελεύθερης σκόπευσης.

Η εν λόγω εκπαίδευση έλαβε χώρα τον Σεπτέμβριο τού 2013, ενώ, όπως γνωρίζουμε, οι διαμαρτυρίες στην πλατεία Μαϊντάν ξεκίνησαν ως απάντηση στην απόφαση που έλαβε στις 21/11 ο ουκρανός πρωθυπουργός Νικολάι Αζάροφ για αναστολή των διαπραγματεύσεων σε σχέση με την υπογραφή τής συμφωνίας σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το περιοδικό αναφέρεται σε φωτογραφίες από το εκπαιδευτικό πρόγραμμα, όπου εμφανίζονται οι ουκρανοί εκπαιδευόμενοι με ναζιστικά σύμβολα και στολές και οι πολωνοί εκπαιδευτές τους με πολιτικά. Τα στοιχεία αυτά ρίχνουν νέο φως στο ψήφισμα το οποίο υιοθετήθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο από την πολωνική Δίαιτα και με το οποίο δηλώθηκε η «αμέριστη αλληλεγγύη [της] στους ουκρανούς πολίτες, οι οποίοι με αποφασιστικότητα [εξέφρασαν] προς όλους τη βούλησή τους να εξασφαλίσουν την πλήρη συμμετοχή τής χώρας τους στην ΕΕ». Φυσικά, οι βουλευτές αγνοούσαν τότε ότι η χώρα τους είχε ήδη παράσχει εκπαίδευση στα άτομα που θα επιχειρούσαν (— και που εν τέλει κατάφεραν) να καταλάβουν την εξουσία στην Ουκρανία.

Το συγκεκριμένο σκάνδαλο καταδεικνύει τον ρόλο που έχει αναθέσει το ΝΑΤΟ στην Πολωνία — και, πιο συγκεκριμένα, στην κυβέρνηση τού φιλελεύθερου προ-ευρωπαϊστή Ντόναλτ Τουσκ — και ο οποίος είναι παρόμοιος με εκείνον τής Τουρκίας σε σχέση με τη Συρία. Ο πολωνός υπουργός Εξωτερικών Σικόρσκι, δημοσιογράφος και πρώην «πολιτικός πρόσφυγας» στο Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν ο πρωτεργάτης τής ένταξης τής Πολωνίας στο ΝΑΤΟ. Με την ιδιότητά του ως μέλους τού αποκαλούμενου «Τριγώνου τής Βαϊμάρης», είχε συμμετάσχει, εκπροσωπώντας την ΕΕ, στις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην υπογραφή τής συμφωνίας τής 21/2/14 ανάμεσα στον έκπτωτο πρόεδρο Βίκτορ Γιανουκόβιτς και στους τρεις κύριους ηγέτες τού Ευρω-Μαϊντάν.[2]

Όσο για τον υπουργό εσωτερικών τής Πολωνίας και συντονιστή τής ειδικής υπηρεσίας ασφαλείας Μπ. Σιενκίεβιτς (δισέγγονο τού συγγραφέα τού «Κβο Βάντις» Χένρικ Σιενκίεβιτς), αυτός ήταν ένας εκ των ιδρυτών τής μυστικής υπηρεσίας τής χώρας, τής «Υπηρεσίας Προστασίας τού Κράτους» (Urząd Ochrony Państwa). Υπήρξε επίσης για ένα διάστημα αναπληρωτής διευθυντής τού Κέντρου Ανατολικών Σπουδών (Ośrodek Studiów Wschodnich), ενός εθνικού ινστιτούτου ερευνών με αντικείμενο την Αν. Ευρώπη και τα Βαλκάνια και, πιο συγκεκριμένα, την Ουκρανία και την Τουρκία. Μέσω των συμφωνιών του με το Ίδρυμα Κάρνεγκι,[3] το συγκεκριμένο ινστιτούτο ασκεί μεγάλη επιρροή στη διαμόρφωση τής δημόσιας αντίληψης στις δυτικές χώρες όσον αφορά την επικαιρότητα. Κατά την πρωθυπουργία τής Γιούλια Τιμοσένκο ο σημερινός «υπηρεσιακός» πρόεδρος τής Ουκρανίας Ολεξάντερ Τουρτσίνοφ ήταν ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών τής χώρας και στη συνέχεια υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος τής κυβέρνησης. Τη συγκεκριμένη περίοδο συνεργαζόταν επίσης στενά με τους πολωνούς Ντόναλντ Τουσκ (όταν αυτός ήταν ήδη πρωθυπουργός τής χώρας), Ρ. Σικόρσκι (τον τότε υπουργό άμυνας) και τον Μπ. Σιενκίεβιτς (διευθυντή τής ιδιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών ASBS OTHAGO).

Για την ανατροπή τής κυβέρνησης τής γειτονικής της χώρας, η Πολωνία στηρίχθηκε στους νεοναζί ακτιβιστές, με τον ίδιο τρόπο που η Τουρκία επιχείρησε να ανατρέψει την συριακή κυβέρνηση χρησιμοποιώντας την Αλ Κάιντα. Δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι οι σημερινές πολωνικές αρχές προσφεύγουν στις υπηρεσίες των εγγονών των ναζί, που η CIA είχε στο παρελθόν ενσωματώσει στο νατοϊκό δίκτυο Gladio αξιοποιώντας τους έτσι στον αγώνα ενάντια στην ΕΣΣΔ. Αρκεί μόνο να θυμηθούμε την αντιπαράθεση που ξέσπασε κατά τη διάρκεια των πολωνικών προεδρικών εκλογών το 2005: ο [συντηρητικός] δημοσιογράφος και βουλευτής Γιάτσεκ Κούρσκι είχε τότε αποκαλύψει ότι ο Γιόζεφ Τουσκ, ο παππούς τού σημερινού πολωνού πρωθυπουργού, είχε καταταχθεί ως εθελοντής στη Βέρμαχτ. Αφού πρώτα διέψευσε τις πληροφορίες, ο Ντ. Τουσκ τελικά παραδέχτηκε ότι ναι μεν ο παππούς του είχε υπηρετήσει στο ναζιστικό στρατό, αλλά επρόκειτο για υποχρεωτική κατάταξη μετά την προσάρτηση τού Γκντάνσκ — ένα στοιχείο από το παρελθόν που λέει πολλά για τον τρόπο επιλογής των πρακτόρων τής Ουάσινγκτον στην Αν. Ευρώπη.

Για να μην πολυλογούμε, ενώ εμφανιζόταν να συμμετέχει καλόπιστα στις διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση τής συμφωνίας εκτόνωσης τής 21ης Φεβρουαρίου, η Πολωνία είχε προηγουμένως παράσχει εκπαίδευση στους «εξεγερμένους» που θα ανέτρεπαν την επομένη τον εκλεγέντα πρόεδρο τής Ουκρανίας Β. Γιανουκόβιτς. Όπως εξάλλου προκύπτει και από την τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ τής αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών [για την Ευρώπη] Βικτόρια Νούλαντ και τού πρέσβη Τζέφρι Πάιατ, δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία ότι το πραξικόπημα οργανώθηκε καθ’ υπόδειξη των ΗΠΑ.[4]

Είναι επίσης εξίσου βέβαιο ότι στο πραξικόπημα συμμετείχαν και άλλα μέλη τού ΝΑΤΟ, όπως κυρίως η Λιθουανία και το Ισραήλ με την ιδιότητά του ως άτυπου μέλους τού ατλαντικού στρατιωτικού επιτελείου.[5] Η εν λόγω διευθέτηση υποβάλλει τη σκέψη ότι σήμερα το ΝΑΤΟ διαθέτει ένα νέο δίκτυο Gladio στην Αν. Ευρώπη.[6] Επιπλέον, γνωρίζουμε ότι μετά το πραξικόπημα και σε συνεννόηση με τη CIA χρησιμοποιήθηκαν στη χώρα αμερικάνοι μισθοφόροι μιας θυγατρικής τής Academi (Greystone Ltd).[7] Τα παραπάνω δεδομένα αποτελούν τη βάση για τη μεταβολή τής αντίληψης τής κοινής γνώμης αναφορικά με το πραξικόπημα τής 22/2. Βρίσκονται σε άμεση αντίφαση με τον κατάλογο επιχειρημάτων που διοχέτευσε στον τύπο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (και κυρίως με τα σημεία 3 & 5 τής έκθεσης τής 5ης Μαρτίου)[8], ενώ θα πρέπει επίσης να θεωρηθούν επαρκή από πλευράς διεθνούς δικαίου για τη στοιχειοθέτηση πράξης πολέμου. Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι η επιχειρηματολογία που προβλήθηκε από τα δυτικά κράτη σε σχέση με τα κατοπινά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένων και τής προσχώρησης τής Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία και των σημερινών εξεγέρσεων στην ανατολική και νότια Ουκρανία, είναι άκυρη και ανυπόστατη.

[1] « Tajemnica stanu, tajemnica Majdanu », Nie, n°13-2014, 18/4/2014.
[2] “Agreement on the Settlement of Crisis in Ukraine”, 21/2/2014.
[3] “The Carnegie Endowment for International Peace”, 25/8/2004.
[4] “What about apologizing to Ukraine, Mrs. Nuland?”, 7/2/2014· “The Secret Agenda of Ashton and Nuland Revealed”, 12/3/2014.
[5] “Camouflaged Israeli soldiers on Maidan Square”, 3/3/2014.
[6] “The new Gladio in Ukraine”, 21/3/2014.
[7] “US mercenaries deployed in Southern Ukraine”, “CIA director in Kiev searching for missing mercenaries”, 4-16/4/2014.
[8] “State Department Fact Sheet on Putin’s False Claims About Ukraine”, 5/3/2014.

Πηγή : waltendegewalt