“…Kι ο Βάσκο Νουνιεθ ντε Μπαλμπόα, κοιτάζει [..] μεθώντας από τη συνείδηση, απ’ την επίγνωση ότι το δικό του βλέμμα είναι το πρώτο…”

Οι περιπατητές της ιστορίας, ήσαν πολλοί,  εραστές της, όμως, ελάχιστοι. Πολλά ιστορικά ορόσημα επετεύχθηκαν από ευνοϊκές συγκυρίες, άλλα από το τυπικό χαμό αυτοκρατοριών και των πολιτισμών τους που με τη σειρά τους εκπυρσοκρότησαν άλλα ιστορικής σημασία γεγονότα, λ.χ. η πτώση του Βυζαντίου και η Αναγέννηση της Δύσης με τον συνακόλουθο Διαφωτισμό και πάει λέγοντας. Πράξεις δε, όχι πάντα ηρώων και αγνών, αλλά καθικιών και εγωμανών προσπαθώντας να σώσουν το τομάρι τους, συνετέλεσαν στην ευόδωση μεγάλων στιγμών για το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Απόδειξη του ότι πολλά δεν γίνονται με πλάνο, με λεπτομερή και ακριβή σχεδιασμό αλλά όπως ξυπνήσει εκείνη τη μέρα η Ιστορία. Ας μη ξεχνάμε τον σχεδιασμό του -σπουδαίου ομιλητή στο Χάρβαρντ- Γιωργάκη να ζητήσει βοήθεια από τον μακαρίτη Καντάφι λίγες μέρες πριν τον αποκεφαλίσουν βάναυσα· τραγελαφικά πράγματα.

Οι τυχοδιώκτες λοιπόν, είναι ξεχωριστή περίπτωση της Ιστορίας. Ο Σαμαράς ανήκει στη κατηγορία που άγγιξε πριν 2 χρόνια το χέρι της Ιστορίας αλλά ποτέ δεν γραπώθηκε σ’ αυτό για να τον ανασύρει από τη λήθη που βρισκόταν. Κι όχι μόνο δεν γραπώθηκε, αλλά κινδυνεύει να μέινει το όνομα του στις μελλοντικές γενιές ως έκφραση για κάτι το επονείδιστο (π.χ. Σαμάρειος στροφή) .  Ως πολιτικός τυχοδιώκτης, παρατηρώντας την διαδρομή του, έδρασε με σκοπό την ανέγερση του στην εξουσία. Ποιος δεν θυμάται τον ανηλεή πόλεμο που είχε εξαπολυθεί από μια μερίδα του τύπου εναντίον της Ντόρας Μπακογιάννη με αποτέλεσμα την ήττα της στις εσωκομματικές εκλογές; Όλοι αυτοί δεν υπερασπίστηκαν τον Σαμαρά και λοιδόρησαν την Μπακογιάννη από ευγενή κίνητρα και προθέσεις. Υπήρχε δούναι και λαβείν όλο αυτό το ανύπτοπτο διάστημα πολιτικής ξηρασίας του πρωθυπουργού. Αποδεικνύεται λοιπόν, η υπομονή, το πείσμα, η πονηριά, η εγωμανία και η μεγαλομανία του τυχοδιώκτη. Στοιχεία που, ανάλογα την περίπτωση, μπορούν να μεταμορφώσουν έναν άνθρωπο σε μεγάλη μορφή ή χυδαίο υπάνθρωπο.

Τα κίνητρα ενός τέτοιου ανθρώπου ποτέ δεν είναι ευγενικά, ποτέ δεν έχουν σκοπό το μεγαλειώδες, ποτέ δεν αναφέρονται στο συλλογικό μήτε σκοπούν στο όφελος περισσότερων ανθρώπων παρά μόνον του ιδίου. Τρανό παράδειγμα, όπως πληροφορούμαστε από τον Στέφαν Τσβαϊχ, αποτελεί ο Βάσκος Νούνιεθ ντε Μπαλμπόα. Ο Μπαλμπόα λοιπόν, στα χρόνια της ανακάλυψης της Αμερικής από τον Χριστόφορο Κολόμβο και της μυθικής φημολογίας περί Ελντοράντο, δεν ηταν παρά ένα τυχοδιωκτικό, καταζητούμενο καθίκι -γόνιος αριστοκρατικής οικογένειας δε- που προσπάθησε και κατάφερε να ταξιδέψει στη Λατινική Αμερική μέσω Βασιλικής αποστολής με σκοπό πρωτίστως να σώσει το τομάρι του. Δε θα σας κουράσω με το τι έγινε στη Λατινική Αμερική, αρκεί να σας αναφέρω πως ανήλθε με δόλιους τρόπους στην εξουσία της νεοσύστατης ισπανικής αποικίας και ως Διοικητής(!), μαζί με μερικούς πιστούς του άνδρες, ήταν ο πρώτος -μαζί και όλη η ανθρωπότητα- που αντίκρισε την άλλη πλευρά του Ειρηνικού. Το ενδιαφέρον έγκειται στα κίνητρα του: Αποφάσισε να πραγματοποιήσει αυτή την παράτολμη αποστολή, γιατί είναι σχεδόν παρανοϊκό με τα μέσα της εποχής να διασχίσει κανείς τροπικά δάση με τους ελλοχεύοντες κινδύνους τους, με μοναδικό σκοπό την απαλλαγή του από τις κατηγορίες, οι  οποίες θα τον οδηγούσαν στη λαιμητόμο,  και να του δοθεί χάρη από τον βασιλιά της Ισπανίας, εφόσον θα τον είχε δοξάσει ανακηρύσσοντας ισπανικό έδαφος τη Νέα Γη και προσφέροντας στο ισπανικό Στέμμα αμύθητα πλούτη. Στο τέλος, βέβαια, ο πέλεκυς επήλθε, όχι από τον Βασιλιά αλλά από φίλο του που τον πρόδωσε για να καρπωθεί ο ίδιος τη δόξα.  Έμεινε στην Ιστορία λοιπόν, επειδή κινηθηκε με γνώμονα το παρόν και τη βολή του, ασχέτως αν αντιλήφθηκε στο τέλος ΚΑΙ το υψηλό του στόχου του.

Εν αντιθέσει με τον τότε τυχοδιώκτη, ο σημερινός τυχοδιώκτης δεν αντιλήφθηκε προ δύο ετών την τρομακτική ευκαιρία που δημιουργήθηκε πρωτίστως για τον εαυτό του και δευτερευόντως για τη χώρα του. Κάνοντας στροφή 180 μοιρών ως προς τις πολιτικές του υποσχέσεις σε έναν ολόκληρο λαό, δημιουργώντας  φρούδες ελπίδες σε ένα έθνος που τον ανέδειξε εκεί που είναι τώρα, απώλεσε την λεοφώρο της αθανασίας και επέλεξε ούτε το τομάρι του να μη σώσει, πιστεύοντας βέβαια το αντίθετο. Αλήθεια, αν εφήρμοζε αυτό που διακήρυττε, θα αγκομαχούσε στις επερχόμενες εκλογές ή θα τις κέρδιζε πανηγυρικά; Η ειδοποιός διαφορά με τον Μπαλμπόα και τον κάθε αντίστοιχο του, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν στο παρόν και δεν ματαιοπονούσαν πως θα γίνουν ξακουστοί στο μέλλον. Συνειδητοποιούσαν το μεγάλο συγκυριακώς ή ύστερα από πολύχρονη ζύμωση μέσα στο νου τους και από τις επίπονες εμπειρίες τους. Ο Σαμαράς -ως γόνος κι αυτός- επείσθη από τα γεννοφάσκια του πως έμελλε να ηγηθεί της Ελλάδος με οποιοδήποτε κόστος. Φοβήθηκε, όμως, πως αν τηρούσε αυτά που έλεγε (εξεταστική για το μνημόνιο, αναπτυξη, απεμπλοκή κ.λ.π.) θα έχανε το θρόνο του από εξωτερικά και εσωτερικά συμφέροντα. Προτίμησε, βεβαίως, την εύκολη οδό, την σύμπλευση με τους εδραιωμένους παίκτες ώστε να παρατείνει στη διαμονή του στον πρωθυπουργικό θώκο.

Κάθε θέση είναι παροδική, γίνεται στάχτη και κανείς δεν μένει για πάντα. Ο σπουδαίος αυτοκράτορας και φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος είχε ως πυξίδα του ότι τα πάντα είναι εφήμερα και πως η ματαιότητα δε χωρεί ειδικώς σε ανθρώπους που ηγούνται. Ο Σαμαράς μπορεί να νομίζει πως είναι Αυτοκράτορας αλλά, φυσικά, Μάρκος Αυρήλιος δεν είναι…ούτε καν Μπαλμπόα.

Πηγή : Επίγονος