Του Eduardo Galeano

Τα παιδιά των εχθρών έγιναν λάφυρο πολέμου για τη στρατιω­τική δικτατορία της Αργεντινής, η οποία τα τελευταία χρόνια έκλεψε πάνω από πεντακόσια.

Όμως πολύ περισσότερα παιδιά έκλεψε, και για πολύ μεγα­λύτερο χρονικό διάστημα, η δημοκρατία της Αυστραλίας, με την άδεια του νόμου και τη συγκατάθεση του κόσμου.

Το 2008 ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας Κέβιν Ραντ ζήτησε συγγνώμη από τους αυτόχθονες, που οι λευκοί τούς έκλεβαν τα παιδιά επί έναν αιώνα.

Οι κρατικοί οργανισμοί και οι χριστιανικές εκκλησίες είχαν απαγάγει τα παιδιά και τα είχαν μοιράσει σε οικογένειες λευ­κών για να τα σώσουν από τη φτώχεια και την εγκληματικότη­τα, αλλά και για να τα εκπολιτίσουν, απομακρύνοντας τα από τις πρωτόγονες συνήθειες τους.

Για να κάνουμε λευκούς τους μαύρους, έλεγαν.

15 Φεβρουαρίου

Και άλλα κλεμμένα παιδιά

«0 μαρξισμός είναι η χειρότερη μορφή παθολογικής νόσου του εγκεφάλου», είχε συμπεράνει ο συνταγματάρχης Αντόνιο Βα-γέχο Νάχερα, διακεκριμένος ψυχίατρος στην Ισπανία του στρα­τηγού Φρανθίσκο Φράνκο.

Είχε μελετήσει στις φυλακές τις μητέρες της δημοκρατικής παράταξης και είχε διαπιστώσει τα εγκληματικά τους ένστικτα.

Υπερασπιζόμενοι την καθαρότητα της ιβηρικής φυλής, που κινδύνευε από τον μαρξιστικό εκφυλισμό και τη μητρική εγκλη­ματικότητα, είχαν απαγάγει χιλιάδες νεογέννητα, ή πολύ μι­κρής ηλικίας παιδιά, των οποίων οι γονείς ήταν δημοκρατικοί, και τα είχαν πετάξει στην αγκαλιά θεοσεβούμενων οικογε­νειών, που είχαν έμβλημα τον σταυρό και το σπαθί.

Ποια ήταν εκείνα τα παιδιά; Ποιοι είναι σήμερα, τόσα χρό­νια αργότερα;

Άγνωστο.

Η δικτατορία του Φράνκο έφτιαξε πλαστά πιστοποιητικά, σβήνοντας έτσι τα ίχνη, και διέταξε να ξεχαστεί η υπόθεση: όχι μόνο έκλεψε τα παιδιά αλλά και τη μνήμη.


Από το βιβλίο ”Οι μέρες αφηγούνται” του Eduardo Galeano, εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ, Οκτώβριος 2012

Πηγή : αριστερό blog