OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στο ATM δεν αισθάνθηκε τύψεις ή δεύτερες σκέψεις. Έκανε την ανάληψη και τοποθέτησε τα χαρτονομίσματα στο πορτοφόλι. Πέρασε χαμογελώντας ειρωνικά μπροστά απ’ το πολυκατάστημα σούπερ μάρκετ. Σήμερα δεν είχε αναζήτηση προσφορών. Δεν είχε φτηνές λύσεις. Το χριστουγεννιάτικο δώρο θα ήταν ακριβό και προσεκτικά επιλεγμένο. Το χριστουγεννιάτικο δώρο θα ήταν τέλειο. Μπήκε σε καταστήματα που δεν είχε ξαναπάει ποτέ. Οι πωλητές ήταν ευγενικοί, τον φρόντιζαν με ενδιαφέρον και υπομονή, σε μια μάλιστα περίπτωση τον κέρασαν και εσπρέσο.

Στο τέλος αγόρασε ένα καταπληκτικό πράσινο φόρεμα – υπέροχο κομμάτι, θα την κατασυγκινήσει είναι σίγουρο- είπε η υπάλληλος. Το βράδυ φόρεσε το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο και το καλό μαύρο παλτό. Γυάλισε τα παπούτσια και ξεκίνησε. Στο δρόμο νόμιζε ότι έτριζε. Καθαριότητα, χάρη, κομψότητα. Κάθε τόσο κοιτούσε τη σακούλα στο δεξί του χέρι. Ικανοποίηση. Ένα ατόφιο αίσθημα ικανοποίησης γέμιζε τα μέσα του. Σαν το γκολ στο Γ-2 στο τελευταίο λεπτό του διαλλείματος. Σαν το πρώτο μακροβούτι της χρονιάς μέσα Μαΐου. Στάθηκε στην πόρτα της και χτύπησε το κουδούνι. Ακούστηκε ένα μακρινό ποιος είναι (αντρική φωνή 100%) και ένα πνιχτό σσςς. Ύστερα αισθάνθηκε πως κάποιος καθόταν πίσω απ’ την πόρτα. Δεν έγινε τίποτα. Ξαναχτύπησε κουδούνι και περίμενε. «Υπέροχο κομμάτι, θα την κατασυγκινήσει είναι σίγουρο». Περίμενε. Δεν έγινε τίποτα.

***

Η μίνι ιστοριούλα παρασκευάστηκε ως μέρος ενός βλογο – αφιερώματος για την εφημερίδα Αυγή με τίτλο “Η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία μου” . Συμμετέχει ένα σωρό κόσμος. Οι πρώτες πέντε ιστορίες δημοσιεύτηκαν τα Χριστούγεννα και ακολουθούν οι υπόλοιπες στο Πρωτοχρονιάτικο φύλλο. Αναλυτικότερα, έγραψαν ο Τσαλαπετεινός, η Ιφιμέδεια, η Ποδηλάτισσα, οι Κυνοκέφαλοι , Ο Ήχος του Ανέμου (η λίστα θα συμπληρωθεί μόλις ποσταριστούν οι ιστορίες)

Πηγή : το βυτίο