Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου

Γιατί άραγε δεν μιλάμε ποτέ για «δημιουργικούς» τεχνοκράτες, αλλά πάντα για «αποτελεσματικούς»;

Στην πολιτική -κι όχι μόνον- οι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι χρήσιμοι. Φορτώνεις σε αυτούς τις ευθύνες και τις ανεπάρκειές σου και συνεχίζεις να ζεις και να ενεργείς όπως πριν, διατηρώντας τα προνόμιά σου, αλλά απαλλαγμένος από το οποιοδήποτε βάρος τύψεων ή την απειλή τιμωρίας.

Αρκετοί βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού του ενάμιση κόμματος, μπροστά στους κινδύνους που θα είχε στην πολιτική τους καριέρα το ενδεχόμενο ψήφισης του προϋπολογισμού, επέλεξαν τον δικό τους αποδιοπομπαίο τράγο. Τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, ο οποίος είναι εξωκοινοβουλευτικός. Βέβαια, όταν διαφωνείς με ένα νομοθέτημα, το καταψηφίζεις. Η καταψήφιση του σχεδίου προϋπολογισμού, όμως, σημαίνει πτώση της κυβέρνησης κι εκλογές, με ορατό τον κίνδυνο απώλειας της βουλευτικής έδρας. Και για έναν καριερίστα πολιτικό, προέχει η διασφάλιση των δικών του συμφερόντων, πάνω απ’ όλα. Και σε αυτή την προτεραιότητα, δεν χωρά η συνείδηση. Γι΄ αυτό ο καριερίστας πολιτικός, ψηφίζει μνημόνια χωρίς να τα διαβάζει κι αναζητεί αποδιοπομπαίους τράγους. Είναι, όμως, ευθύνη του υπουργού Οικονομικών η σύνταξη του προϋπολογισμού; Σε μία ανεξάρτητη χώρα, ναι.  Σε μία χώρα που βρίσκεται υπό επιτροπεία, που έχει εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία στους δανειστές της, όχι.

Ο προϋπολογισμός είναι αρμοδιότητα των δανειστών, των οποίων τα συμφέροντα κατοχυρώνει. Αυτά τα συμφέροντα, τα αντιλαμβάνεται καλύτερα ένας άνθρωπος που κάνει διαφορετική καριέρα, δεν έχει τις δεσμεύσεις των πολιτικών και οι δανειστές γνωρίζουν πως θα προστατέψει τα δικά τους συμφέροντα. Που δεν θα δώσει λόγο στο εκλογικό σώμα για τις επιλογές του και δεν μπορεί να τον αγγίξει καμία δικαστική δίωξη για τις πολιτικές του ενέργειες. Ένας τεχνοκράτης. Η «ειδικότητα» αυτή, επιβλήθηκε στους πολιτικούς, από τον καιρό που η Δημοκρατία κι ο πολιτικός έλεγχος του κράτους, παραδόθηκαν στις αγορές. Οι τεχνοκράτες είναι οι τοποτηρητές των αγορών στην Δημοκρατία. Από σύμβουλοι των πολιτικών εξελίχθηκαν σε επιτηρητές των οικονομικών συμφερόντων.

Οι αγορές, για να νομιμοποιήσουν τις επιλογές τους, χρειάζονται την εξουσία που παραχωρούν οι πολίτες στους βουλευτές για να νομοθετούν. Σε αντάλλαγμα, εγγυώνται στους πολιτικούς τη λειτουργία του μηχανισμού που τους δίνει τη δυνατότητα να αρχίσουν ή να συνεχίσουν την καριέρα τους κι από τον οποίο επιλέγουν ποιον θα χρησιμοποιήσουν. Ένας τέτοιος επιτηρητής είναι ο τεχνοκράτης Γ. Στουρνάρας, όπως τέτοιος ήταν και ο Λ. Παπαδήμος. Ο Γ. Στουρνάρας, την περασμένη εβδομάδα, αντέδρασε στη μεταχείρισή του ως αποδιοπομπαίου τράγου και με μία συνέντευξή του, απάντησε στην κριτική που του γίνεται για αδιαφορία απέναντι στην κοινωνία, αναλγησία κ.λπ.

Ο «αποτελεσματικός» τεχνοκράτης

Μας γνωστοποίησε, λοιπόν ο υπουργός Οικονομικών, ότι επειδή είναι τεχνοκράτης και δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική καριέρα -κατ’ επέκταση το πολιτικό κόστος της μη επανεκλογής- έτσι, λέει την αλήθεια, που είναι δυσάρεστη στους πολίτες. Σε αυτό τον ισχυρισμό, μπορεί κάποιος να κάνει ορισμένες παρατηρήσεις.  Ο Γ. Στουρνάρας μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν τον ενδιαφέρει η πολιτική καριέρα αλλά ως υπουργός Οικονομικών, τις δημόσιες σχέσεις του και τις εξυπηρετήσεις σε τράπεζες, funds, μεγαλοεπενδυτές και διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς και παράγοντες, μία χαρά τις κάνει. Άρα, την καριέρα του τεχνοκράτη μία χαρά την προωθεί, πολύ περισσότερο από τότε που ήταν διευθυντής του ΙΟΒΕ, όπου είχε διακριθεί για μία σειρά εξαιρετικά αποτυχημένων προβλέψεων.

Η ιδιότητα του τεχνοκράτη δεν σημαίνει ότι αυτός που την έχει, λέει την αλήθεια, εκτός και με τον όρο «αλήθεια» εννοεί τα συμφέροντα που ο τεχνοκράτης αντιπροσωπεύει. Και αυτή η «αλήθεια» των αγορών, των οικονομικών συμφερόντων, του πλούτου που συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερα χέρια,  είναι σαφώς δυσάρεστη στους πολλούς, τους πολίτες που εξωθούνται στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Και μία τελευταία, προς το παρόν, επισήμανση για τους τεχνοκράτες. Σας έχει κάνει εντύπωση, άραγε, γιατί δεν μιλάμε ποτέ για «δημιουργικούς» τεχνοκράτες, αλλά σχεδόν πάντα, μόνο για «αποτελεσματικούς»;

Το πλεονέκτημα του τεχνοκράτη είναι ότι επειδή δεν έχει τις δεσμεύσεις του πολιτικού, προτείνει «αληθινά» άρα σωστά μέτρα. Αν αυτό που προτείνει δεν έχει αποτέλεσμα, ευθύνονται οι πολιτικοί που ανέλαβαν την υλοποίηση των προτάσεων.

Φορολογία και δικαιοσύνη

Με αφορμή τον νέο φόρο για τα ακίνητα, θα μπορούσε ένας υπουργός Οικονομικών, να επανασχεδιάσει το φορολογικό σύστημα, κάνοντάς το δικαιότερο διασφαλίζοντας την πάταξη της φοροδιαφυγής. Με αυτόν τον τρόπο θα ανταποκρινόταν στη λαϊκή εντολή για τη διασφάλιση των συμφερόντων της πλειοψηφίας των πολιτών και της χώρας. Ο Γ. Στουρνάρας, ως γνήσιος τεχνοκράτης, συνηθίζει να μιλά για «δίκαιους» φόρους όπου όλοι πληρώνουν από λίγο. Αυτό θα ήταν πραγματικά δίκαιο, αν όλοι είχαν τα ίδια. Αν κάποιος έχει πολλά δεν τον πειράζουν τα «λίγα», σε αντίθεση με κάποιον που έχει λίγα ή δεν έχει τίποτε. Ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα βασίζεται στην αρχή «αυτός που έχει πολλά πληρώνει πολλά, αυτός που έχει λίγα πληρώνει λίγα κι αυτός που δεν έχει, δεν πληρώνει». Αυτό περιγράφει και το άρθρο 4 παρ. 5. του συντάγματος που αναφέρει ότι «οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους». Εκτός και το σύνταγμα ανεστάλη, οπότε το πολίτευμα άλλαξε και ισχύει η επιταγή του τελευταίου άρθρου.

Πηγή : sportday