Του Χρίστου Χαραλαμπόπουλουxaralabopoulos

Τον τελευταίο χρόνο επειδή ο πρωταγωνιστής του σίριαλ, που ήταν οι «θυσίες», δεν τραβούσε, έχει αντικατασταθεί από την «ανάπτυξη».

Το σίριαλ με τις «δραματικές» αναχωρήσεις της τρόικας και τις αναμενόμενες αφίξεις, που διαφημίζονται με τις «συμφωνίες στα σημεία διαφωνίας», είναι ένα σίριαλ που παίζεται τα τελευταία τρία χρόνια, χωρίς καμία έκπληξη πλέον για τους θεατές. Πρόκειται για ένα σίριαλ με κακοφτιαγμένο σενάριο, το οποίο γράφουν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις και διεκπεραιώνουν με συνέπεια και ενθουσιασμό τα συστημικά μέσα. Τον τελευταίο χρόνο μάλιστα επειδή ο πρωταγωνιστής, που ήταν οι «θυσίες», δεν τραβούσε, έχει αντικατασταθεί από την «ανάπτυξη». Όμως, όσο και αν χρησιμοποιείται η «ανάπτυξη» με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιούνταν οι «θυσίες» -για να δικαιολογούνται τα κάθε λογής μέτρα- το σίριαλ δεν τραβάει. Γι’ αυτό και η άφιξη του γ.γ. του ΟΟΣΑ και η ανάλογη διαφήμιση των συνταγών ανάπτυξης που περιλαμβάνει η έκθεση.

Για να υποστηριχθεί η «ανάπτυξη». Η λέξη-κλειδί της έκθεσης είναι η «απελευθέρωση» αγορών και επαγγελμάτων αλλά ακόμη και έτσι, σύμφωνα με το αισιόδοξο σενάριο της έκθεσης, το 2020 το χρέος δεν θα είναι βιώσιμο και θα έχει διαμορφωθεί στο 157% του ΑΕΠ. Ένα σημείο που γρήγορα-γρήγορα σκέπασαν με χώμα τα κάθε λογής παπαγαλάκια των καναλιών, γιατί χαλούσε το ωραίο παραμύθι. Να θυμίσω επίσης, σε όσους ξεχνούν, ότι ο καθηγητής της πολιτικής απάτης Ε. Βενιζέλος όταν παρουσίαζε ως προσωπικό του επίτευγμα το PSI τον Φεβρουάριο του 2012, μας έλεγε ότι έτσι το χρέος θα γινόταν βιώσιμο και θα έφτανε στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Προχθές, μετά τη συνάντησή του με τον γ.γ. του ΟΟΣΑ αφού εκθείασε τις προτάσεις της έκθεσης για να αποφύγει τον λάκκο του χρέους, ως γνήσιος καθηγητής πολιτικής απάτης συμπλήρωσε ότι «οι προοπτικές αποκλιμάκωσης του χρέους είναι πολύ μεγαλύτερες από όσες φαίνονται διά γυμνού οφθαλμού!». Επιστημονική άποψη, όπως και να το δεις. Ακόμη και «διά γυμνού οφθαλμού», όπως συνηθίζει να βλέπει η Βενιζελική επιστήμη. Η περίφημη και πολυδιαφημισμένη «απελευθέρωση» -μία ακόμη καλοστημένη απάτη- προϋποθέτει «λιγότερο κράτος» επειδή στη φιλοσοφία και την επιχειρηματολογία του νεοφιλελευθερισμού, το κράτος είναι εμπόδιο, γιατί είναι «μεγάλο και αντιπαραγωγικό». Τεμαχίζοντάς το, δημιουργούμε ευκαιρίες ανάπτυξης και απασχόλησης. Το κράτος, ΒΕΒΑΙΩΣ και έχει τομείς αντιπραγωγικούς που έχουν να κάνουν με το μέγεθος -σε εργατικό δυναμικό- και το μοντέλο οργάνωσης. Ή τομείς που μπορεί να είναι αντιπαραγωγικοί, γιατί έχουν λάθος κατανομή εργατικού δυναμικού. Ή φορείς που είναι αχρείαστοι.

Τεμαχίζοντας το κράτος

Τίποτε, όμως, δεν εμποδίζει μία κυβέρνηση να αναμορφώσει αυτούς τους αντιπαραγωγικούς τομείς, να καταργήσει τους αχρείαστους και να εκμεταλλευτεί το αναπτυξιακό κέρδος προς όφελος του προϋπολογισμού της. Ή μάλλον υπάρχει κάτι που την εμποδίζει. Το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του, ντόπιοι και ξένοι, που επιδιώκουν τον τεμαχισμό του κράτους -που βαφτίζουν «μεταρρύθμιση»- για να προσφέρουν οι ίδιοι τις υπηρεσίες που προσέφερε το κράτος σε πολύ υψηλότερη τιμή και -σε πολλές περιπτώσεις- με εξίσου άσχημη ποιότητα. Δείτε τις δραστηριότητες των μνημονιακών εντολών που ακολουθούν οι κυβερνήσεις σε υγεία και παιδεία. Στο όνομα των μεταρρυθμίσεων, κάποιες από τις οποίες είναι αναγκαίες διαλύουν τα πάντα και καταργούν κανόνες και περιορισμούς, προς όφελος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας («είμαστε κυβέρνηση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας» είχε πει ο υπουργός Μπουμπούκος). Και πολλές φορές, οι «απελευθερωμένες επιχειρήσεις» της ιδιωτικής πρωτοβουλίας προσφέρουν τις ίδιες υπηρεσίες σε ένα περιβάλλον όπου δεν ισχύουν κανόνες προστασίας εργατικού δυναμικού και καταναλωτών, γιατί τέτοιοι κανόνες εμποδίζουν την ανάπτυξη αφενός και αφετέρου θεωρούνται «κρατική παρέμβαση» στις αγορές. Παραμύθια με αφιέρωση. Εκείνο που εμποδίζουν οι κανόνες που βάζει το κράτος είναι η απληστία του κεφαλαίου για κέρδος. Αν, ας πούμε, τιμωρούνται με σοβαρές ποινές και πρόστιμα οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων καταναλωτή και της εμπορικής νομοθεσίας, η επιχείρηση θα χάνει χρήματα, άρα κέρδη (μέρος -έστω- των οποίων δεν επανεπενδύεται). Οπότε, οι κυβερνήσεις που έχουν παραδοθεί στις αγορές, τι κάνουν; Πρώτα στήνουν ανεπαρκείς μηχανισμούς ελέγχου και μετά διαμορφώνουν ένα νομικό-δικαστικό σύστημα επιβολής ποινών στις επιχειρήσεις τόσο περίπλοκο και χρονοβόρο που καταντά αναποτελεσματικό.

Η δήθεν «προστασία»

Επιπλέον το νομικό μέρος γίνεται πολύ ακριβό για τον πολίτη που δεν έχει την ίδια οικονομική δυνατότητα με την επιχείρηση σε ισχυρή νομική εκπροσώπηση σε βάθος χρόνου. Αλήθεια, πόσα χρήματα εισέπραξε το κράτος τα τελευταία 10 χρόνια από πρόστιμα σε βεβαιωμένες παραβάσεις και πόσα καρτέλ αγοράς βεβαιώθηκαν και με ποιες συνέπειες; («γέλια» όπως έγραφε στις συνεντεύξεις του ο Λάλας). Πρόσφατα μας ζάλισαν με το πρόστιμο-μαμούθ των 13 δισ. δολαρίων που επέβαλε το αμερικανικό Δημόσιο στην JP Morgan για τις ευθύνες της στην οικονομική κρίση, θέλοντας να μας δείξουν ότι υπάρχει αυστηρότης στον καπιταλισμό του καζίνο. Τόση αυστηρότητα που τα κέρδη της JP Morgan το δεύτερο τρίμηνο το 2013 ήταν 5,1 δισ. Οι ζημιές της κρίσης που προκλήθηκαν ανυπολόγιστες. Αυτό, βέβαια δεν το λένε τα media και οι εκθέσεις-συνταγές των διεθνών οργανισμών που μετρούν δείκτες ανάπτυξης και όχι θνησιμότητας και πρόσβασης στην εκπαίδευση. Ούτε «δείκτες» Δημοκρατίας, βέβαια.

Πηγή : sportday