lentakis-samaras

Μέρες που είναι θυμηθήκαμε τα τραγούδια που γράφτηκαν για τον αντιδικτατορικό αγώνα και την εξέγερση του πολυτεχνείου, τους βασανισμένους από τα αποβράσματα της χούντας στο ΕΑΤ-ΕΣΑ. Θυμηθήκαμε το στίχο “χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα, μετρώ τους χτύπους, τον πόνο μετρώ” και τα τραγούδια του Μίκη για τον Ανδρέα Λεντάκη, ένα αγωνιστή κατά της χούντας που βασανίστηκε άγρια στα κολαστήρια των φασιστών. Και μοιραία κάνουμε το συνειρμό πώς πορεύτηκε ο Ανδρέας Λεντάκης με το Σαμαρά στην Πολιτική Άνοιξη και πού κατάντησε σήμερα η σαμαρική ακροδεξιά με όλους τους υμνητές της χούντας και των πρακτικών της.

Η πολιτική πορεία του Σαμαρά άρχισε με τη ρήξη με τον τότε πρωθυπουργό Μητσοτάκη για το ζήτημα της ονομασίας της FYROM με το Σαμαρά να πλειοδοτεί σε εθνικιστικές θέσεις φτάνοντας στο σημείο ο Καραμανλής που ήταν τότε πρόεδρος της δημοκρατίας να τον πετάξει έξω από το μέγαρο του, πρακτικά καταδικάζοντας τον πολιτικά ως προς το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας. Ο Σαμαράς ωστόσο μπόρεσε να βρήκε πάτημα στην έξαρση του εθνικισμού στην Ελλάδα εκείνη την εποχή για να ιδρύσει την Πολιτική Άνοιξη και να εκλεγεί στη βουλή στις εκλογές του 1993. Μαζί του εκλέχτηκε και ο Ανδρέας Λεντάκης, από τους πιο γνωστούς βασανισμένους της χούντας έχοντας εγκαταλείψει το χώρο της αριστεράς με την οποία είχε εκλεγεί βουλευτής σε προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.

Τι είναι αυτό που έχει απομείνει ως η μνήμη και παρακαταθήκη του Λεντάκη για να δίνει μια αίσθηση αριστερής ανάγνωσης της ιστορίας και των γεγονότων στη σημερινή πολιτική φυσιογνωμία του Σαμαρά? Θα τολμούσαμε να πούμε ότι αν έμεινε κάτι είναι το μίσος και η εμπάθεια που βγάζει η ηγετική ομάδα της ΝΔ που σήμερα κυριαρχείται από την ακροδεξιά της Πολιτικής Άνοιξης, τους μουρούτηδες και τους φαήλους που διακινούν τις θεωρίες των δύο άκρων προσπαθώντας να συκοφαντήσουν την αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Η σημερινή ακροδεξιά στροφή της ΝΔ υπό το Σαμαρά και των παχυλά αμειβομένων συμβούλων του αποδεικνύει ότι το άνοιγμα στην αριστερά με την προσχώρηση τότε αγωνιστών όπως ο Λεντάκης ήταν μια πολιτικάντικη τακτική επιβίωσης μέρους του εθνικιστικού κομματιού της δεξιάς που οργανώθηκε πίσω από την Πολιτική Άνοιξη, ενώ το υπόλοιπο επιβίωνε στους κόλπους της ΝΔ και του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα αυτό το κομμάτι, ενισχυμένο, άμεσο παραγόμενο της καπιταλιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, διογκωμένο από την καλλιέργεια του κοινωνικού κανιβαλισμού επί δεκαετίες, του ατομικισμού και της καταναλωτικής νοοτροπίας, έχει αυτονομηθεί και απειλεί μέσω του νεοναζιστικού μορφώματος να καταβροχθίσει την εκλογική βάση της ΝΔ. Η παρολίγον συνεργασία της ακροδεξιάς ΝΔ με τους νεοναζιστές το καλοκαίρι του 2013 ενώ η κυβέρνηση Σαμαρά κλυδωνιζόταν και οι μετέπειτα  εκκαθαρίσεις της νεοναζιστικής ηγεσίας μετά το φόνο του Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αβγής, αποτελούν ένα ακόμα επεισόδιο εντός του δεξιού συντηρητικού χώρου για την στερέωση της κυριαρχίας της ακροδεξιάς Σαμαρά στον ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό χώρο του συντηρητικού ακροατηρίου. Κοινώς, τα νεοναζιστικά σκυλάκια αφού εκπαιδεύτηκαν για το ρόλο τους σε ένα καπιταλιστικό καθεστώς που δεν έχει να προσφέρει καρότα συναίνεσης, τώρα προσπαθούν να τα μαζέψουν για να μην φάνε τον εκπαιδευτή τους.

Άλλωστε δεν είναι λίγες οι δηλώσεις στελεχών της ΝΔ νυν και πρώην ότι ο ευρύτερος χώρος της δεξιάς ενσωματώνει και τους χουντικούς και τους νεοναζιστές, όπως κυνικά ομολογούσε ο Καρατζαφέρης. Τελικά, σήμερα 40 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, φαίνεται ότι η πολιτική πορεία του Σαμαρά από τον αγωνιστή κατά της χούντας Λεντάκη  στους συμβουλάτορες του σήμερα, απολογητές φασιστικών πρακτικών και ακροδεξιών αντιλήψεων, ισορρόπησε στο ακροδεξιό άκρο του αυταρχισμού, της κρατικής καταστολής και των βασανιστηρίων της δημοκρατίας τους σε αντιφασίστες αγωνιστές.

Κοινώς, ο Λεντάκης πέρασε από τα λημέρια των ακροδεξιών αλλά ούτε το άρωμά του δεν άφησε….

Πηγή : freenet Blog