fovos6

Παρουσιάζουμε το τελευταίο από τα 6 μέρη μιας εργασίας που έγινε στο 11ο λύκειο Ηρακλείου και αφορά τον φόβο.

Συνέχεια από μέρος Ε

ΘΕΜΑ : Η μετάδοση του ατομικού μας φόβου στους υπόλοιπους.

ΣΤΟΧΟΣ: Η κατανόηση του τρόπου μετάδοσης του φόβου και η προτροπή για την καλύτερη- ευκολότερη (συλλογική) αντιμετώπισή του.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Σήμερα, με όλα αυτά που μας συμβαίνουν και με όλες αυτές τις δυσκολίες που βιώνουμε καθημερινά έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε τα πάντα και τους πάντες, να μην είμαστε σίγουροι για τίποτα και για κανέναν · αλλά πολύ περισσότερο έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβόμαστε ακόμα και να εκφραστούμε ελεύθερα. Και αυτό γιατί βαθειά μέσα μας φοβόμαστε τις πιθανές συνέπειες που θα υποστούμε εάν εκφραστούμε ελεύθερα.

Σήμερα, καθώς είμαστε πεπεισμένοι ότι μας λείπουν οι ηθικές ή πολιτικές αρχές που θα μπορούσαν να μας κρατήσουν ενωμένους, απολαμβάνουμε δυστυχώς την εμπειρία του φόβου, πιστεύοντας ότι μόνο έτσι θα μετατραπούμε από απομονωμένοι πολίτες σ’ έναν ενωμένο λαό.Κι όμως, ο αμερικανός καθηγητής Κόρεϊ Ρόμπιν με το βιβλίο του «Φόβος: Η ιστορία μιας πολιτικής ιδέας» ισχυρίζεται ακριβώς το αντίθετο. Ότι δηλαδή ο φόβος, όντας ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για τους πολιτικούς, αποτελεί το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

ΑΤΟΜΙΚΟΣ ΦΟΒΟΣ

Ατομικά, υπάρχουν διάφορα πράγματα για τα οποία φοβόμαστε. Σήμερα τη σκυτάλη στη ατομική φοβική μας ατζέντα παραλαμβάνει ο οικονομικός φόβος. Οι ειδικοί ισχυρίζονται πως όσο λιγότερο φόβο έχει κανείς, τόσο περισσότερο υγεία και ψυχική αρμονία θα βιώνει στη ζωή του. Όμως όπως τελικά έχει αποδειχτεί με τα σημερινά δεδομένα, ο φόβος – και πιο πολύ ο «οικονομικός»- αναμφίβολα θα αποτελεί ένα καθημερινό κομμάτι της ζωής μας. Ο φόβος δημιουργείται συνήθως μέσα από την προσπάθεια του καθενός να ελέγξει το μέλλον να οδηγήσει τα πράγματα σε τέτοιο σημείο ώστε να σταματήσει να «κινδυνεύει» πια από τις καινούργιες αλλαγές.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΦΟΒΟΣ

Ο πολιτικός φόβος τώρα, κάνει την εμφάνισή του κάπως συλλογικά. Υπάρχει σε όλους και μας αφορά όλους. Σύμφωνα με τη Seila Benhabib «πολιτικός φόβος» είναι η ανησυχία που νιώθουν οι άνθρωποι για κάποιο κακό που πιθανότατα απειλεί τη συλλογική τους ευδαιμονία. Εκείνο όμως που καθιστά τα δύο αυτά είδη φόβου πολιτικά και όχι προσωπικά είναι ότι εκπορεύονται από την κοινωνία ή έχουν συνέπειες στην κοινωνία. Άρα ο πολιτικός φόβος είναι ακόμη πιο «ύπουλος» καθώς μπορεί να υπαγορεύσει τις κρατικές πολιτικές, να φέρει νέες ομάδες στην εξουσία και να κρατήσει άλλες.

Ο ΦΟΒΟΣ ΩΣ ΕΚΦΡΑΣΗ

Ο ατομικός φόβος μεταδίδεται στους άλλους. Η μετάδοση αυτή γίνεται με τη βοήθεια της έκφρασης. Η έκφραση του φόβου στο ανθρώπινο πρόσωπο περιλαμβάνει, τη διεύρυνση των ματιών, τα φρύδια συγκεντρώνονται, και τα χείλη τεντώνονται οριζόντια. Ο φοβισμένος άνθρωπος σε πρώτη αντίδραση στέκεται σαν άγαλμα ακίνητος. Έτσι και στην περίπτωση του «πολιτικού φόβου» αρχικά στεκόμαστε «παγοκολόνες», νομίζουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει καλά αυτό που είδαμε ή διαβάσαμε. Η αντίδραση έρχεται μετά.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ

Όλοι μας νευριάζουμε και αγανακτούμε όταν αντιλαμβανόμαστε ότι μας καταπατούν, όμως όλος αυτός ο φόβος, όλο αυτό το σκηνικό που έχει δημιουργηθεί έχει σαν αποτέλεσμα, την αποδοχή των αποφάσεων που οι άλλοι καθημερινά πλέον λαμβάνουν για μας επειδή ακριβώς φοβόμαστε τις συνέπειες που θα έχει η άρνησή μας στους ίδιους μας τους εαυτούς και στους γύρω μας. Αυτό είναι το λάθος μας λοιπόν, ότι αντιδρούμε ατομικά, ότι δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί ενωμένοι, σαν μια ομάδα για να αλλάξουμε αυτό που δεν μας αρέσει.

«Φύσει μέν εστίν άνθρωπος ζώον πολιτικόν.
Αριιστοτέλης

Μόνο με μία συλλογική αντίδραση, και εν μέρει με ένα συλλογικό φόβο θα καταφέρουμε να πετύχουμε κάτι. Και αυτό γιατί η συλλογική προσπάθεια ήταν πάντοτε η μοναδική δύναμη η οποία κατάφερε πραγματικά και άλλαξε τον κόσμο. Η δύναμη που έχει μια συλλογική προσπάθεια, μία συλλογική αντίδραση , απελευθερώνει απεριόριστες δυνάμεις. Η συλλογικότητα λοιπόν είναι το κλειδί ,η συλλογικότητα η οποία δημιουργεί τη δύναμη του ενθουσιασμού και του οράματος, η οποία μπορεί να γίνει εξαιρετικά ζωογόνα και τροφοδοτική, η οποία μπορεί να αποκτήσει κύρος και ακόμη σημαντικότερο δύναμη παρέμβασης.

Όλοι μας πρέπει να αντιληφθούμε πως ο φόβος γίνεται καθοριστικός παράγοντας στη δημόσια ζωή, όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να μας παρακινήσει σε δράση. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι μας φοβίζουν για να μας εξουσιάζουν, γιατί αυτός είναι η μόνη τους λύση. Γι’ αυτό και η πολιτική του φόβου είναι τόσο ισχυρή σε μετεπαναστατικές ή αντεπαναστατικές εποχές όπως είναι η δική μας. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι απλώς να αρνηθούμε. Ο πολιτικός φόβος είναι αποτελεσματικός μόνον όταν εμείς σαν πολίτες, τον αποδεχόμαστε και τον αναπαράγουμε. Αν κάνουμε εμείς πρώτοι ένα βήμα μπροστά και αρνηθούμε το φόβο, τότε αυτόματα τους νικάμε. Αυτόματα τους υπενθυμίζουμε ότι ο φόβος δεν ανήκει σε κανέναν , γι’ αυτό εύκολα μπορεί να αλλάξει κατεύθυνση.

Ας διαχειριστούμε λοιπόν το φόβο προς όφελος μας και δεν θα βγούμε χαμένοι, ας τον χρησιμοποιήσουμε ως ένα μηχανισμό προστασίας, ας τον ελέγξουμε για να πάψουν πια να τον χρησιμοποιούν εναντίον μας ως ένα εργαλείο χειρισμού συνειδήσεων. Δεν αξίζει λοιπόν τον κόπο να κάνουμε αυτό το βήμα εάν είναι να κερδίσουμε τόσα πολλά;

ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΟΜΑΔΑΣ: «Κόκκινη Αγανάκτηση»

ΜΕΛΗ ΟΜΑ∆ΑΣ:  Βασιλάκης Παντελής, Απλαδάς Κωνσταντίνος, Αναστασίου Χρήστος, Bιλβόη Ραφαέλα,Βοσκάκη Ραφαηλία

Πηγή: sch.gr

Σημείωση Κ.Ν : Οι δημοσιεύσεις αυτού του θέματος είναι εξαιρετικά αφιερωμένες σε φίλες και φίλους που αυτές τις μέρες εδωσαν τη δική τους μάχη απέναντι στο φόβο με τιμή και αξιοπρέπεια.