Του Γιώργου Τραπεζιώτη

Πραγματικό σκάνδαλο;  Ή μήπως πρόκειται για μια καλά συντονισμένη επιχείρηση αλλαγής της πολιτικής ατζέντας στρέφοντας αλλού το ενδιαφέρον της ταλαιπωρημένης από την οικονομική κρίση, κοινής γνώμης;

«Τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει να μεταφράζουμε όσα συμβαίνουν στον πολιτικό βίο με όρους συνομωσίας» έχει πει ο Τζον Λε Καρέ. Την ίδια στιγμή πολλοί υποστηρίζουν πως «έρωτας είναι ο,τιδήποτε μπορείς ακόμη να προδώσεις. Και η προδοσία μπορεί να συμβεί μόνο όταν είσαι πραγματικά ερωτευμένος».

Με ύφος που παρέπεμπε περισσότερο σε… ερωτευμένη, πλην όμως πληγωμένη από τις ΗΠΑ πολιτικό, παρά στο προφίλ της «ψυχρής υπολογίστριας» με το οποίο μας έχει συστηθεί, η Άνγκελα Μέρκελ χαρακτήριζε χθες από τις Βρυξέλλες «απαράδεκτη» την κατασκοπεία μεταξύ φίλων.

Το Βερολίνο που γύρισε στο κρύο

Ο ήλιος στις 24 Ιουλίου 2008 έλαμπε στο Βερολίνο όταν ο Μπαράκ Ομπάμα απευθυνόταν σε ένα πλήθος χιλιάδων ανθρώπων που είχαν πλημμυρίσει τη διάσημη λεωφόρο Unter den Linden, που συνδέει την Πύλη του Βραδεμβούργου με το πρώην Ανατολικό Βερολίνο. Ο Ομπάμα δεν επανέλαβε το «ich bin ein Berliner» («Είμαι Βερολινέζος!»), τη φράση που είχε χρησιμοποιήσει το 1963 ο Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι μιλώντας στην γερμανική πόλη. Κατάφερε ωστόσο να εξάψει την πολιτική φαντασία των Ευρωπαίων που είχαν μπουχτίσει από την πολεμοχαρή προεδρία του απερχόμενου από τον Λευκό Οίκο, Τζορτζ Μπους Τζούνιορ. Ο Ομπάμα υποσχέθηκε μια νέα εποχή στην οποία «οι σύμμαχοι θα ακούνε ο ένας τον άλλον, θα μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, μια εποχή στην οποία θα εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον».
Πέντε χρόνια μετά όμως «κάποιος Έντουαρντ Σνόουντεν», πρώην αναλυτής πληροφοριών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών βάλθηκε να χαλάσει ον «έρωτα» ανάμεσα στην Γηραιά Ήπειρο και στις ΗΠΑ, αποφασίζοντας να δώσει στη δημοσιότητα απόρρητα έγγραφα-φωτιά για τον τρόπο δράσης της NSA. Κι από τον ιστορικό λόγο του Ομπάμα στο Βερολίνο οι Ευρωπαίοι είδαν να επιβεβαιώνεται τελικά μόνο η φράση-υπόσχεση πως «οι σύμμαχοι θα ακούνε ο ένας τον άλλον» – στην κατασκοπική της διάσταση όμως…

Τα κουτσομπολιά…

«Ένα μεγάλο μέρος της εξωτερικής πολιτικής βασίζεται σε κουτσομπολιά και το να ξέρεις τι είπε κάποιος για κάποιον άλλο είναι χρήσιμο μακροπρόθεσμα, ώστε να καθορίσεις ποια στάση θα κρατήσεις απέναντι στη μία ή στην άλλη χώρα» έλεγε χθες η πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μαντλίν Ολμπράιτ στο πλαίσιο ομιλίας της στο Κέντρο για την Αμερικανική Πρόοδο στην Ουάσιγκτον, στοχεύοντας βέβαια στην υποβάθμιση των τελευταίων αποκαλύψεων. Τόνισε μάλιστα με νόημα πως «δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν. Οι χώρες κατασκοπεύουν η μία την άλλη», λέγοντας για πρώτη φορά πως και η ίδια έχει πέσει θέμα παρακολουθήσεων – από τους Γάλλους – όταν ήταν πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ την περίοδο 1993-97.

Την ακύρωση των ευρωπαϊκών ισχυρισμών επιχείρησε λίγες ώρες νωρίτερα και ο διευθυντής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Τζέιμς Κλάπερ, ο οποίος αφού χαρακτήρισε «εσφαλμένο» το δημοσίευμα της Le Monde το οποίο αφορούσε στην πληροφορία πως περίπου 70.000.000 πολίτες παρακολουθούνταν από την NSA, έσπευσε κυνικά να προσθέσει πως «οι ΗΠΑ συγκέντρωναν στοιχεία πληροφοριών αντίστοιχα με αυτά που συγκεντρώνουν όλες οι χώρες». «Εγώ κατασκοπεύω, δεν λέω ψέματα» δήλωνε τη Δευτέρα και ο στρατηγός Κιθ Αλεξάντερ, διευθυντής της NSA σε ιστοσελίδα του αμερικανικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Οι πικρές – για τους αθώους(;) Ευρωπαίους – αλήθειες…

Λένε πως «οι Αμερικανοί πιστεύουν πως αν ξέρεις κάτι, πρέπει να κάνεις κάτι γι’ αυτό…».

Για λογαριασμό πάντως των «σοκαρισμένων από τις αποκαλύψεις» Ευρωπαίων, «έκανε κάτι», ένας άνθρωπος που «ξέρει» πως γίνονται οι… δουλειές. Ο λόγος για τον Μπερνάρ Σουαρσινί ο οποίος μέχρι το 2012 ήταν επικεφαλής της γαλλικής υπηρεσίας πληροφοριών DCRI, και δήλωσε στην Le Figaro «έκπληκτος» για τις πρόσφατες δηλώσεις έκπληξης Γάλλων αξιωματούχων. «Με εκπλήσσει μια τόσο ανησυχητική αθωότητα», είπε χαρακτηριστικά ο μεσιέ Σκουαρσινί, ρίχνοντας την… «μπηχτή» πως «θα πίστευε κανείς ότι οι πολιτικοί μας δεν διαβάζουν τις εκθέσεις τις οποίες λαμβάνουν από τις υπηρεσίες πληροφοριών». Σύμφωνα με τον ίδιο μάλιστα τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: «Η Γαλλία κατασκοπεύει τις ΗΠΑ, όπως οι ΗΠΑ κατασκοπεύουν τη Γαλλία».

Ενδιαφέρον είχε χθες και το δημοσίευμα της γερμανικής Süddeutsche Zeitung. Δεν είναι η πρώτη φορά που έρχονται στο φως πληροφορίες πως η Γερμανία έπεσε θύμα παρακολουθήσεων από την NSA. Και στο πρόσφατο παρελθόν είχαν γίνει ανάλογες αναφορές, αλλά όπως σημείωνε με νόημα η εφημερίδα «η Καγκελάριος Μέρκελ δεν απέκλεισε ποτέ το ενδεχόμενο οι αμερικανικές αρχές να παρακολουθούν Γερμανούς πολιτικούς. Τότε όμως έστειλε μόνο τον υπουργό Εξωτερικών στις ΗΠΑ (για να διαμαρτυρηθεί). Ενώ τώρα που πρόκειται για το δικό της το τηλέφωνο, ξαφνικά ασχολείται προσωπικά με τις κατηγορίες».

…και το «ναυάγιο» της Συνόδου Κορυφής στα ανοιχτά των… Βρυξελλών!

Που τελειώνει η αλήθεια και που αρχίζει το ψέμα; Παρακολουθούσε η NSA τους Ευρωπαίους πολίτες; Έστηνε αυτί στα τηλέφωνα 35 ηγετών από όλο τον κόσμο; Τι άλλο μένει να μάθουμε ακόμη;

Την ώρα που η Ευρώπη – φαινομενικά τουλάχιστον – ψάχνει τρόπους να συνεχίζει να χαρακτηρίζεται «Ενωμένη» και ενώ οι ηγέτες της συμφωνούν στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στη διαμόρφωση «ενός νέου κώδικα» στην ανταλλαγή πληροφοριών με τις ΗΠΑ για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, η προηγμένη τεχνολογία που επιτρέπει πλέον και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού τον «θερισμό» μιας τόσο μεγάλης «σοδειάς» πληροφοριών, δεν μπορεί να μπει ξανά στην εργοστασιακή της συσκευασία. Το Κουτί της Πανδώρας άνοιξε και το ηθικό όριο χρήσης της έχει ξεπεραστεί προ πολλού. «Όλοι παρακολουθούν κι όλοι παρακολουθούνται», λένε οι Αμερικάνοι και ο ισχυρισμός τους μοιάζει αδιάψευστος. Ταυτόχρονα, κάποιοι κερδίζουν και σε πολιτικό επίπεδο. Στη Γαλλία ήδη έχει ξεχαστεί η δημοσκοπική πτώση του Ολάντ, όπως και η υπόθεση της 15χρονης μετανάστριας που απελάθηκε στο Κόσοβο. Και στη Γερμανία όμως η συζήτηση περιστρέφεται πια αποκλειστικά και μόνο γύρω από το κινητό της Μέρκελ. Όσο για την Σύνοδο Κορυφής που ολοκληρώνεται σήμερα στις Βρυξέλλες; Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων πληγώνει μεν προσωρινά τον «έρωτα» του Μπαράκ Ομπάμα με τους Ευρωπαίους ηγέτες, αλλά την ίδια στιγμή προσφέρει στους ισχυρότερους ηγέτες του ευρωπαϊκού Βορρά, μια πρώτης τάξης ευκαιρία να πνίξουν για ακόμη μια φορά στα ανοιχτά της Λαμπεντούζα ένα από τα πιο καυτά θέματα που απασχολούν τη Γηραιά Ήπειρο.

Κι αν είχαν και οι Αμερικανοί μια ευρωπαϊκή εκδοχή του Σνόουντεν; Τότε ίσως τα δικαιώματα του σεναρίου να τα αγόραζε το Χόλιγουντ…

Πηγή : stokokkino.gr