2skitso--2-thumb-large

Του Ευγένιου Αρανίτση

Εφ’ όσον η πολιτική τάξη αποδεικνύεται προκλητικά ανίκανη για ώριμους και σε βάθος χειρισμούς, ο αποπροσανατολισμός της πολιτικής διαμάχης επιτυγχάνεται με τη στροφή της άμυνας σε μια συναισθηματική επιχειρηματολογία, την οποία οι πάντες, πολιτικοί της αντιπολίτευσης, δημοσιογράφοι και συνδικαλιστές, προωθούν στην καρδιά της διένεξης, σαν κάτι το ουσιώδες.

Εντέλει αγκυροβόλησαν, όλοι μαζί, στην αυτονόητη αγανάκτηση για τη σκληρότητα που ασκείται τυφλά εις βάρος φιλάσθενων κοινωνικών ομάδων και στρωμάτων, αντί να παραδεχτούν μια κι έξω ότι, με δεδομένες τις ιδιοσυγκρασιακές και δομικές δυσμορφίες και δυσλειτουργίες του παραπαίοντος ελληνικού κρατιδίου, πολύς λόγος για το τίποτα. Καμία κυβέρνηση του παρόντος πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να αποφύγει τις ταυτόχρονες καρατομήσεις δικαίων και αδίκων με διαδικασίες οριζόντιας θεραπείας. Καμία κυβέρνηση που αντλεί το προσωπικό της απ’ τα ερείπια του δικομματισμού δεν μπορεί να αισθανθεί στ’ αλήθεια εξουσιοδοτημένη, πόσω μάλλον κατάλληλη, για έντιμες αξιολογήσεις.

Πώς να αξιολογήσεις, ας πούμε, τους εκπαιδευτικούς; Θα ήταν άραγε δυνατόν να ζυγίσει κανείς τη στοργή τους προς τα παιδιά ή το πάθος για το αντικείμενο της διδασκαλίας, αν δεν άλλαζε προηγουμένως ριζικά η αντίληψη εκείνου του ηθικού πυρήνα που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να συγκροτεί την κοινωνία σαν τέτοια; Η ίδια η αξιολόγηση, ως άθροισμα τυπικών προσόντων ή μορίων, δεν είναι διόλου αξιολογική – για κάτι τέτοιο θα χρειαζόταν η έξωθεν καλή μαρτυρία, η αυθεντικότητα του σεβασμού και των διάχυτων εντυπώσεων εκτίμησης γύρω απ’ τον καθένα, και ποιος θα ήταν φερέγγυος μάρτυρας εδώ που φτάσαμε; Ετσι, το ζητούμενο για την κοινωνική ανάρρωση εντοπίζεται, διά γυμνού οφθαλμού, πέρα από το άγχος της περιστολής των ασφαλιστικών προνομίων ή το δράμα των απολύσεων που συνεπάγεται ο ξαφνικός θάνατος των οργανισμών, και δεν είν’ άλλο από τη στεντόρεια καταδίκη της αναξιοπιστίας των ελίτ που διοικούν το δημόσιο τομέα, εν γένει. Οσο αυτές ελέγχουν τις διαδικασίες μέσω των ασυνάρτητων και ημιπαράλυτων πλέον μηχανισμών τους, περιλαμβανομένης της ίδιας της εκάστοτε κυβέρνησης, η αξιολόγηση θα αναβάλλεται εις τους αιώνας των αιώνων.

Στο «διά ταύτα», η πολεμική κατά του αναξιοκρατικού χαρακτήρα των μεταρρυθμίσεων, πέρα από την έκρηξη δυσφορίας για τις θυσίες που ζητάει η κυβέρνηση από το λαό και των οποίων το κόστος ο τελευταίος ίσως τολμούσε να επωμιστεί κάτω από διαφορετικές συνθήκες, όφειλε να κινηθεί εξ αρχής, ανένδοτη, στην τροχιά μιας μαχητικής υπενθύμισης της εμπειρίας τόσων και τόσων εντελώς μάταιων αφαιμάξεων που προηγήθηκαν, και που θα επαναληφθούν χωρίς οι μαύρες τρύπες να μοιάζουν λιγότερο απύθμενες. Σωστά μαντέψατε, η μονάδα εντατικής παρακολούθησης της ελληνικής μεσαίας τάξης έχει πρόβλημα σχεδίασης.

Πηγή : Ελευθεροτυπία