e2da5-untitled

Σε ένα προθάλαμο ενός ιδιωτικού νοσοκομείου, στο τμήμα ακτινοθεραπείας να περιμένεις τη σειρά σου…Τα δύο μηχανήματα να λειτουργούν σε μεγάλες βάρδιες, οι γιατροί και νοσηλευτές να πηγαινοέρχονται, η γραμματεία να φωνάζει ονόματα. Στο βάθος του προθαλάμου να παίζει μια τηλεόραση, συντονισμένη στα σκουπίδια της πρωινής ζώνης, τις ελαφριές παρουσίες μισόγυμνων κοριτσιών,τα υστερικά γέλια ξανθιών παρουσιαστριών και τις πληθωρικές κενές περιεχομένου παρουσίες αποτυχημένων πολιτευτών που ταΐζουν lifestyle τους καταναλωτές…

Και το όνομά σου να μην ακούγεται, 10 παρά τέταρτο, η ώρα του ραντεβού  και κάπου εκεί το όνομά σου από το στόμα της γραμματέως. Σηκώνεσαι από την πολυτελή πολυθρόνα του προθαλάμου, να βαδίζεις με το πάτημα της απαισιοδοξίας, της ζωής που κουβαλάει τα ποδάρια μιας παραίτησης μακρινής από καιρό, που συνθηκολόγησε με την “ευημερία” που της έταζαν χωρίς να αναρωτηθεί για τα γιατί και τα όχι που έπρεπε να αναφωνήσει. Το βλέμμα απλανές και νωθρό, τρέχει με ταχύτητα από τα πολυτελή μάρμαρα μιας χλιδάτης εικόνας στα χρωματιστά πλακάκια  και έπειτα στην μεγάλη τζαμαρία. Ξέρεις τη διαδρομή σου, είναι το μηχάνημα στο διάδρομο δεξιά. Κάθε ένας εκεί μέσα ξέρει τη δική του διαδρομή, ψιλιάζεται τις δικές του συνθηκολογήσεις…

Πώς κατέληξα εκεί? Εκατοντάδες χιλιόμετρα καθημερινά πήγαινε έλα για 3 λεπτά ακτινοθεραπείας.

Στον προθάλαμο τέτοιων τμημάτων νοσοκομείων η ζωή προσπαθεί να φτερουγίσει, η κοινωνικότητα των επισκεπτών είναι φανερά αυξημένη σε σχέση με τις άχρωμες συζητήσεις των αραγμένων μικροαστών στις πολύβουες καφετέριες και τα μπαράκια. Σπάνια σε ρωτάει κανείς τι δουλειά έχεις εκεί.Όλοι ξέρουμε τι κάνουμε εκεί, αγοράζουμε χρόνο, προσδοκούμε σε ελπίδες και υπομένουμε. Οι συζητήσεις στους προθαλάμους τέτοιων τμημάτων ξεκινούν συνήθως από διαδικαστικά θέματα. “Πού είναι ο γιατρός”, “τι ώρα έχετε εσείς ραντεβού”, “πού μένετε εσείς”…

Ξαναθυμόμαστε τα μπασίματα που κάναμε παλιότερα όταν θέλαμε να μιλήσουμε με κάποιον άνθρωπο. Αυτό που δεν αντέχεται όμως  είναι η σιωπή, οι παύσεις ανάμεσα στις κουβέντες, αυτή η ησυχία του προθαλάμου, η βύθιση στις σκέψεις του καθενός, στις αγωνίες και τους φόβους των ασθενών και των συνοδοιπόρων τους. Βλέμματα απλανή στην τηλεόραση, να βλέπουν την ταλαίπωρη ξανθιά να παραστήσει την τραγουδίστρια και να σε βυθίζει ακόμα περισσότερο στην απόγνωση και την απελπισία.

Στον προθάλαμο αυτές τις μέρες γνώρισα πολλούς συνταξιδευτές…”Από πού είσαι? ” με ρωτάνε. Συντοπίτες είμαστε, κοντοχωριανοί, κι εγώ από το διπλανό νομό. Και συνειδητοποιείς ότι μια μεγάλη περιοχή που περιλαμβάνει 3-4 νομούς, δηλαδή αρκετές χιλιάδες νοματαίων, έχει στοιβαχτεί στον προθάλαμο του ιδιωτικού νοσοκομείου, περιμένοντας τη δική του δόση ακτινοβολίας.

– Γιατί ήρθες εδώ ενώ υπάρχει το πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Λάρισας?

– Μου ζήτησαν 2000 ευρώ, ως συμμετοχή. Έτσι λένε τώρα το φακελάκι.

Η παραπάνω στιχομυθία κοινή σε κάθε επισκέπτη της ακτινοθεραπευτικής μονάδας του ιδιωτικού νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης. Σε μερικούς άλλαζε το ποσό της “συμμετοχής”, σε άλλους άλλαζε η παραπομπή από το ογκολογικό τμήμα, ενώ στους περισσότερους που είχαν υποτροπή υπήρχε η προηγούμενη κακή εμπειρία είτε της “συμμετοχής” είτε της διακοπής της ακτινοθεραπείας λόγω ελλιπούς συντήρησης ή μη δυνατότητας επισκευής των μηχανημάτων.

Γνωρίζω ανθρώπους που είχαν άμεση ανάγκη για έναρξη ακτινοθεραπείας και λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν κατάφεραν να κάνουν καθημερινά ταξίδια προς τη Θεσσαλονίκη είτε για τα δημόσια νοσοκομεία είτε για κάποιο ιδιωτικό. Περίμεναν στωικά πότε θα επισκευαστεί το μηχάνημα σχεδιασμού, πότε θα γίνει συντήρηση στο μηχάνημα ακτινοθεραπείας…

Στον καρκίνο τα λεπτά της αναμονής σε αποτελέσματα εξετάσεων, σε συζητήσεις με γιατρούς, σε θεραπείες διαρκούν παραπάνω. Είναι η αίσθηση του επείγοντος που κυριαρχεί, είναι η χαμένη ζωή που προσπέρασε μπροστά στα μάτια μας και συνθηκολόγησε με κάθε αθλιότητα του κάθε εξουσιαστή. Γιατί τι άλλο μπορεί να είναι παρά εξουσιασμός η απόφαση του “ειδικού” που αφορά τη ζωή σου στην πιο κυριολεκτική της έκφραση? Τι άλλο μπορεί να είναι παρά εξουσιασμός όταν το υπόλοιπο του τραπεζικού λογαριασμού μπορεί να τροφοδοτήσει την υλική ευμάρεια μικρών δικτατορίσκων που έπιασαν τα πόστα και ανταλλάζουν καθημερινά το δημόσιο λειτούργημά τους στη διαφύλαξη και ανάταξη της υγείας του λαού με τη “συμμετοχή” για την έναρξη θεραπείας?

Στην ασθένεια η ψυχολογία ψάχνει για υπαίτιους, να ρίξει το βάρος της ευθύνης μήπως και ξαλαφρώσει. Στους γιατρούς που ζήτησαν τις “συμμετοχές” δεν είδα τους άμεσους υπεύθυνους, είδα τους συνοδοιπόρους της εξουσίας, τους ψηφοφόρους του κάθε Γεωργιάδη, του κάθε Λυκουρέντζου, του κάθε Λοβέρδου. Αυτούς που επωφελήθηκαν κυρίως, που συνηγόρησαν στο έργο των εξουσιαστών να κατεδαφίσουν το δημόσιο σύστημα υγείας.

Μέσα στους διαδρόμους του ιδιωτικού νοσοκομείου, βλέπω τις ιστορίες ανθρώπων που είχαν μια κακή εμπειρία να σου διηγηθούν από το δημόσιο σύστημα υγείας. Ανθρώπους απογοητευμένους από το σύστημα εξουσίας και ανήθικης εκμετάλλευσης του πόνου που προμοτάρουν οι εξουσιαστές υπουργοί με το ξεδιάντροπο σπρώξιμο της κοινωνίας στα χέρια των ιδιωτικών μονάδων υγείας. Αν δεν έχεις επισκεφτεί μια μονάδα χημειοθεραπείας ή ακτινοθεραπείες ενός ιδιωτικού νοσοκομείου δεν μπορείς να διακρίνεις εύκολα τα σημάδια της απογοήτευσης, της παραίτησης και της σιωπηρής αποδοχής του δόγματος “αν έχεις λεφτά ίσως βρεις την υγειά σου”.

Και το δόγμα αυτό ξεδιάντροπα και ανήθικα επέβαλαν προς όφελος των αφεντικών οι εξουσιαστές που είχαν και έχουν στα χέρια τους το δημόσιο σύστημα υγείας. Οι εξουσιαστές διαφημίζουν την μεταρρυθμιστική τους δεινότητα στο πόσο θερμά θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις υπερεθνικών αφεντικών τύπου τρόικα που μεταφέρουν ως “prior action” τα κλεισίματα νοσοκομείων και τη συρρίκνωση του δημόσιου συστήματος υγείας. Στο πίσω μέρος των απαιτήσεων αυτών είναι οι επενδύσεις των αφεντικών στον τομέα της υγείας και η ανάγκη να διατηρήσουν την κερδοφορία τους μέσω της αύξησης του αριθμού των περιστατικών που περιθάλπουν σε καθημερινή βάση.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, τα χρωματιστά πλακάκια, τα γυαλιστερά μάρμαρα, τα δύο μηχανήματα της ακτινοθεραπείας πρέπει να πληρωθούν από τα υπόλοιπα των τραπεζικών λογαριασμών των ασθενών και από τις πενιχρές παροχές του ΕΟΠΠΥ. Το σύστημα διαφθοράς που έχει αναπτυχθεί στο δημόσιο σύστημα υγείας αποτελεί όχι την αιτία για την αντιδραστική “μεταρρύθμιση” του αλλά τον παράγοντα που λειτουργεί προσθετικά στη συκοφάντηση του δημόσιου νοσοκομείου και την αποστροφή της κοινωνίας για τις υπηρεσίες του. Να το πούμε απλά, για κάθε “φιλική συμμετοχή” που ζητείται εκβιαστικά από τα τσιράκια των εξουσιαστών, βλέπουμε μια ακόμα προσπάθεια διάλυσης του δημόσιου συστήματος υγείας που επιχειρούν οι εξουσιαστές από τα πάνω.

Γιατί κύριε Γεωργιάδη, κάθε ανήθικος δικτατορίσκος που ξεδιάντροπα ζητάει διχίλιαρα από ασθενείς στο δημόσιο σύστημα υγείας είναι νερό στο δικό σας μύλο για την διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Αν ο υπουργός έχει την πολιτική ευθύνη της συρρίκνωσης του, ο κάθε υπεύθυνος εξουσιαστής γιατρός ή γραφειοκράτης που αποφασίζει για τη ζωή και το θάνατο των ασθενών με ποσοστά “συμμετοχής” αποτελεί τον εφαρμογέα της πολιτικής αυτής. Και οι δύο προς την κατεύθυνσης της  εξυπηρέτησης των συμφερόντων των αφεντικών στον τομέα της υγείας.

Η μακαριότητα που καλλιεργεί η εξουσία είναι συχνά μια φούσκα κύριε Γεωργιάδη. Γιατί για κάθε “αν χρειαστεί θα κλείσω νοσοκομεία” που εκστομίζετε προκειμένου να στείλετε το μήνυμα της υποτακτικότητάς σας ενόψει της επικείμενης επίσκεψης της τρόικα στο υπουργείο Υγείας υπάρχει και το “αν χρειαστεί θα σας κάψουμε τα υπουργεία “… Συμβολικά πάντα.

Πηγή : freenetblog