declaration_des_droits_de_lhomme_et_du_citoyen_de_1793

Προοίμιο
Το Γαλλικό Έθνος, με την πεποίθηση ότι η λήθη και η περιφρόνηση των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου είναι η μοναδική αιτία για τις δυστυχίες του κόσμου, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε σοβαρή δήλωση, για τα ιερά και αναφαίρετα δικαιώματα όλων των πολιτών, ώστε να μπορούν να συγκρίνουν αδιάκοπα τις δράσεις της κυβέρνησης με τους σκοπούς των κοινωνικών θεσμών, και να μην αφεθούν να καταπιεστούν, να απαξιωθούν από την τυραννία • για να εξακολουθούν οι άνθρωποι να βλέπουν την ελευθερία και την ευτυχία • ο δικαστής να ακολουθεί τους κανόνες των καθηκόντων του • ο νομοθέτης το αντικείμενο της αποστολής του. Ως αποτέλεσμα, ο το γαλλικό έθνος διακηρύσσει, με την παρουσία του Υπέρτατου Όντος, την ακόλουθη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων και του Ανθρώπου και του Πολίτη.

Άρθρο Πρώτο
Ο σκοπός της κοινωνίας είναι το κοινό καλό. Η κυβέρνηση θεσμίστηκε, ώστε να διασφαλίζει στον άθρωπο την απόλαυση των φυσικών και απαράγραπτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Άρθρο 2
Τα δικαιώματα αυτά είναι η ισότητα, η ελευθερία, η ασφάλεια, η περιουσία.

Άρθρο 3
Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι από τη φύση και ενώπιον του νόμου.

Άρθρο 4
Νόμος είναι η ελεύθερη και υπεύθυνη έκφραση της γενικής βούλησης • είναι ο ίδιος για όλους, ανεξάρτητα αν προστατεύει ή τιμωρεί • μπορεί να διατάξει ότι είναι δίκαιο και χρήσιμο για την κοινωνία και δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που είναι επιβλαβές.

Άρθρο 5
Όλοι οι πολίτες είναι εξ ίσου επιλέξιμοι για κυβερνητικές θέσεις εργασίας. Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν άλλα κίνητρα για την επιλεξιμότητά τους, παρά τις αρετές και το ταλέντο τους.

Άρθρο 6
Ελευθερία είναι η δύναμη που έχει ο άνθρωπος για να κάνει ό,τι δεν βλάπτει τα δικαιώματα των άλλων • έχει ως αρχή την φύση • ως κανόνα τη δικαιοσύνη • ως ασφάλεια τον νόμο • το ηθικό της όριο βρίσκεται σε αυτό το απόφθεγμα: Μην κάνεις στον άλλο αυτό που δεν θέλεις να κάνουν σε εσένα.

Άρθρο 7
Το δικαίωμα να εκφράσει κάποιος τις σκέψεις και τις απόψεις του, είτε δια του τύπου ή με άλλο τρόπο, το δικαίωμα του ειρηνικά «συνέρχεσθαι», η ελευθερία της λατρείας, δεν μπορούν να απαγορευθούν. Η ανάγκη να εκφραστούν αυτά τα δικαιώματα παραπέμπει σε πρόσφατη μνήμη του δεσποτισμού (;).

Άρθρο 8
Η ασφάλεια συνίσταται στην προστασία που παρέχεται από την κοινωνία για κάθε ένα από τα μέλη της για τη διαφύλαξη του ατόμου του, των δικαιωμάτων του και της ιδιοκτησίας του.

Άρθρο 9
Ο νόμος πρέπει να προστατεύει την δημόσια και ατομική ελευθερία ενάντια στην καταπίεση εκείνων που κυβερνούν.

Άρθρο 10
Κανένα πρόσωπο δεν μπορεί να κατηγορηθεί, να συλληφθεί ή να κρατηθεί παρά μόνο στις περιπτώσεις που καθορίζονται από το νόμο και σύμφωνα με τις προδιαγραφές που ο νόμος ορίζει. Κάθε πολίτης ο οποίος καλείται ή συλλαμβάνεται από την αρχή του νόμου πρέπει να υπακούσει αμέσως, διαφορετικά είναι ένοχος αντίστασης.

Άρθρο 11
Κάθε πράξη που ασκείται ενάντια σε έναν άνθρωπο έξω από τα πλαίσια και χωρίς τις μορφές που ο νόμος καθορίζει, είναι αυθαίρετη και τυραννική • αυτός ενάντια στον οποίο θα χρησιμοποιηθεί βία έχει το δικαίωμα να αποκρούσει με βία.

Άρθρο 12
Εκείνοι που θα επιδιώξουν, θα εκτελέσουν ή θα φροντίσουν να εκτελεστούν αυθαίρετες πράξεις είναι ένοχοι και πρέπει να τιμωρηθούν.

Άρθρο 13
Κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος έως ότου καταδικαστεί, εάν κριθεί απαραίτητο να τον συλλάβουν, η ωμότητα δεν είναι αναγκαία και πρέπει να καταστέλλεται από το νόμο.

Άρθρο 14
Κανένα πρόσωπο δεν πρέπει να δικαστεί και να τιμωρηθεί, εάν προηγουμένως δεν ακουστεί ή νομίμως κλητευθεί, και βάσει νόμου που θα έχει ψηφιστεί πριν το αδίκημα. Ο νόμος που τιμωρεί αδικήματα που διαπράχθηκαν μετά την ψήφισή του είναι τυραννία, και η αναδρομική ισχύς του νόμου είναι έγκλημα.

Άρθρο 15
Ο νόμος πρέπει να επιβάλλει ποινές που είναι προφανώς και απολύτως αναγκαίες, ενώ οι κυρώσεις θα πρέπει να είναι ανάλογες με το παράπτωμα και χρήσιμες για την κοινωνία.

Άρθρο 16
Το δικαίωμα της ιδιοκτησίας ανήκει σε κάθε πολίτη για να το απολαύσει και να διαθέσει κατά βούληση την περιουσία του, τα εισοδήματά του, τον καρπό της εργασίας και της επινοητικότητάς του.

Άρθρο 17
Κανένα είδος εργασίας, πολιτισμού, εμπορίου δεν μπορεί να απαγορευτεί στους ανθρώπους.

Άρθρο 18
Κάθε άνθρωπος μπορεί να παρέχει τις υπηρεσίες του, το χρόνο του, αλλά δεν μπορεί να πωλήσει τον εαυτό του ή να πωληθεί σε άλλον • το άτομο είναι αναπαλλοτρίωτο. Ο νόμος δεν αναγνωρίζει δουλεία • μπορεί μόνον να υπάρξει μια δέσμευση φροντίδας και αναγνώρισης μεταξύ του εργαζόμενου και του εργοδότη του.

Άρθρο 19
Ουδείς δύναται να στερηθεί από οποιοδήποτε μέρος της περιουσίας του, χωρίς τη συγκατάθεσή του, εκτός αν απαιτηθεί νομίμως για δημόσια ανάγκη, και υπό την προϋπόθεση μιας δίκαιης και εκ των προτέρων αποζημίωσης.

Άρθρο 20
Η συνεισφορά μπορεί να δημιουργηθεί για το γενικό καλό. Όλοι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να συμβάλουν για το κοινό καλό, να παρακολουθούν τη χρήση της και να καταστούν υπόλογοι.

Άρθρο 21
Τα δημόσια βοηθήματα είναι ένα ιερό χρέος. Η κοινωνία οφείλει να μεριμνά για την διαβίωση των ατυχών πολιτών, είτε παρέχοντας εργασία, είτε παρέχοντας μέσα διαβίωσης σε όσους δεν είναι σε θέση να εργαστούν.

Άρθρο 22
Η εκπαίδευση είναι ανάγκη του συνόλου. Η κοινωνία θα πρέπει να ενθαρρύνει με όλες της τις δυνάμεις την πρόοδο του δημόσιου συμφέροντος, και να κάνει την εκπαίδευση προσιτή σε όλους τους πολίτες.

Άρθρο 23
Η κοινωνική εγγύηση είναι έμπρακτη για όλους, ώστε όλοι να απολαμβάνουν και να διατηρούν τα δικαιώματά τους • η εγγύηση αυτή βασίζεται στην εθνική κυριαρχία.

Άρθρο 24
Η κοινωνική εγγύηση δεν μπορεί να υπάρξει, εάν τα όρια των δημόσιων λειτουργιών δεν καθορίζονται σαφώς από το νόμο, και εάν η ευθύνη όλων των δημόσιων υπαλλήλων δεν εξασφαλίζεται.

Άρθρο 25
Η εθνική κυριαρχία ανήκει στο λαό, είναι μία και αδιαίρετη, αναπαλλοτρίωτη και απαράγραπτη.

Άρθρο 26
Καμία μερίδα ανθρώπων δεν μπορεί να ασκήσει την εξουσία εν ονόματι του συνόλου του λαού, αλλά κάθε τμήμα του κυρίαρχου λαού θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να εκφράζει τη βούλησή του με πλήρη ελευθερία.

Άρθρο 27
Όποιος θα σφετεριστεί την εξουσία θα πρέπει αμέσως να θανατωθεί από τους ελεύθερους ανθρώπους.

Άρθρο 28
Ένας λαός έχει πάντα το δικαίωμα να επανεξετάσει, να μεταρρυθμίσει και να αλλάξει το σύνταγμά του. Καμία γενιά δεν μπορεί να υποχρεώσει τις μελλοντικές γενιές στους παρόντες νόμους.

Άρθρο 29
Κάθε πολίτης έχει ίσα δικαιώματα συμμετοχής στη διαμόρφωση της νομοθεσίας και τον διορισμό των υπαλλήλων ή των εκπροσώπων του.

Άρθρο 30
Τα δημόσια λειτουργήματα είναι ουσιαστικά προσωρινά • δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ανταμοιβές ή διακρίσεις, αλλά ως καθήκοντα.

Άρθρο 31
Τα εγκλήματα των εκπροσώπων του λαού και των δημοσίων λειτουργών, πρέπει πάντοτε να να τιμωρούνται. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει ασυλία έναντι των άλλων πολιτών.

Άρθρο 32
Το δικαίωμα της αναφοράς τους διαχειριστές της δημόσιας εξουσίας δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να απαγορευθεί, να περιοριστεί ή να ανασταλεί.

Άρθρο 33
Η αντίσταση στην καταπίεση είναι συνέπεια των άλλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Άρθρο 34
Υπάρχει καταπίεση ενάντια στο κοινωνικό σώμα, όταν και ένα από τα μέλη του καταπιέζεται. Και υπάρχει καταπίεση εναντίον κάθε μέλους, όταν όλο το κοινωνικό σώμα είναι καταπιεσμένο.

Άρθρο 35
Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η εξέγερση είναι για τον λαό και για κάθε τμήμα του λαού, το πιο ιερό των δικαιωμάτων και το πιο απαραίτητο από τα καθήκοντα.

Πηγή & μετάφραση :  L’Enfant de la Haute Mer