3788870754_ba93ba6ef4

Της Μαρίας Μητροπούλου

Τρία χρόνια και τρία μνημόνια μετά η πορεία της χώρας είναι καθοδική από κάθε άποψη: στην οικονομία, την πολιτική και την κοινωνία. Ταυτόχρονα, το ευρύτερο οικονομικό, πολιτικό και γεωστρατηγικό γίγνεσθαι εξελίσσεται με ανησυχητικούς όρους.
Τίποτε δεν φαίνεται να προμηνύει μια μεγάλη εσωτερική πολιτική αλλαγή. Πολλοί δείχνουν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε ένα ξέσπασμα, αν και όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότεροι θεωρούν ότι αυτό πολύ δύσκολα θα έχει πολιτικά χαρακτηριστικά κι αιτήματα επομένως  θα είναι «τυφλό», άρα θα μείνει μετέωρο, ενδεχομένως να οδηγήσει και σε μεγαλύτερη κοινωνική αναδίπλωση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση ζητάει εκλογές και ισχυρή λαϊκή στήριξη για μια σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές με απώτερο στόχο, αν αυτή επιτύχει,  την υλοποίηση του προγράμματός του. Την ίδια ώρα όμως ζητά την ενεργοποίηση της κοινωνίας – η Κύπρος ουσιαστικά ανέδειξε με θεαματικό τρόπο την κρισιμότητά της –  και απευθύνει εκκλήσεις προς το εκλογικό ακροατήριο να μην παρασύρεται σε λογικές «ανάθεσης», διότι, όπως λέγεται τους τελευταίους μήνες ο «ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει το μαγικό ραβδί».

Κι ενώ ζητείται η ενεργοποίηση της κοινωνίας και μάλιστα όχι για μια ιστορία παίξε γέλασε, αλλά για μια υπόθεση που θα κρίνει το μέλλον της χώρας ολόκληρης  και αν μη τι άλλο μπορεί από μισό λάθος χειρισμό να έρθουμε μια ώρα αρχύτερα πρόσωπο με πρόσωπο με το … «άγνωστο», στελέχη της πλειοψηφίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκφράζουν τη βεβαιότητα ότι όσον αφορά την εκλογική ενεργοποίηση αυτή θα έρθει σχετικά εύκολα, με την προκήρυξη των εκλογών που μέσα σε ένα εξαιρετικά πολωτικό κλίμα θα αναδείξουν τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Επιπλέον, αυτό το γεγονός από μόνο του θα συμπαρασύρει εξελίξεις σε όλο το πολιτικό φάσμα, αλλά και στην κοινωνία, κατά την αντίληψη της κορυφής του ΣΥΡΙΖΑ. Διάφοροι που προηγουμένως «ξίνιζαν» θα σπεύσουν να συνεργαστούν μαζί του διαμορφώνοντας έτσι την απαραίτητη κυβερνητική πλειοψηφία, ενώ όταν η κοινωνία διακρίνει την πολιτική του βούληση θα στηρίξει ολόθερμα.
Μπορεί να είναι κι έτσι.

Ωστόσο τα παραπάνω δεν παύουν να είναι ένα από τα πιθανά σενάρια και όχι η υποχρεωτική πορεία των πραγμάτων.
Η εκλογική συμπεριφορά δε, και μάλιστα σε συνθήκες πόλωσης, δεν αντιστοιχεί προφανώς σε πολιτική ενεργοποίηση. Πολλοί είναι εκείνοι που «αναγκαστικά» θα ψηφίσουν ή το ένα ή το άλλο, είτε ΝΔ είτε ΣΥΡΙΖΑ.

Επιπλέον,  μπορεί η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης να προβάλλει έντονα, την πολιτική της βούληση, να διαπραγματευτεί σκληρά, να συγκρουστεί, να το παλέψει, κ.λπ. από την άλλη η ίδια μάλλον εκπέμπει ανασφάλεια όταν π.χ. έναντι ακροατηρίων που θεωρεί «ισχυρά», σπεύδει να αμβλύνει τα «κακόηχα» σημεία των εκφωνήσεών της. Μικρές φραστικές αλλαγές μπορεί να σημαίνουν πολύ μεγάλη μεταβολή στο πολιτικό μήνυμα. Εν προκειμένω, η πρόσφατη αναφορά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ περί «αναστολής» του μνημονίου δικαιολογήθηκε ως «φραστικό λάθος». Τι μήνυμα στέλνει όμως η ηγεσία μιας πολιτικής δύναμης που διεκδικεί την εξουσία μέσα σε πρωτοφανώς κρίσιμες συνθήκες, όταν προβάλλει την ερμηνεία περί λάθους; Δεν οφείλει να έχει υπολογισμένη μέχρι και την τελευταία της κίνηση ώστε να μην πέφτει σε τέτοια λάθη; Μιλάμε για εκείνη την πολιτική δύναμη που διεκδικεί να διαπραγματευτεί με δυνάμεις που δεν δίστασαν να σβήσουν μια χώρα απ’ το χάρτη σε μια νύχτα.

Από την άλλη οι πρωτοβουλίες στην κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν εδώ και αρκετό καιρό … μονόπαντες. Πολύς χρόνος έχει αναλωθεί για επαφές με εκδότες, μηντιάρχες, εκπροσώπους της οικονομικής κι επιχειρηματικής ελίτ, για συνεντεύξεις σε μεγάλα ΜΜΕ, κ.λπ. Ενδεχομένως κινήσεις σαν κι αυτές να χρειάζονται – έχει πάντα σημασία με ποιους όρους γίνονται και ο στόχος που εξυπηρετούν.

Παράλληλα, μάλλον λείπουν πρωτοβουλίες, όχι μόνο σε συμβολικό επίπεδο αλλά και σε ουσιαστικό, που να δείχνουν μια προσπάθεια αφύπνισης και οργάνωσης του κόσμου σε κάποια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όχι ότι αυτό είναι εύκολο, κάθε άλλο. Όμως είναι μάλλον απαραίτητο για το «μετά» τις εκλογές.

Σε τελική ανάλυση πολλά λέγονται, όμως λίγη ουσία μένει, και κυρίως αυτό που φαίνεται να υπάρχει στο τραπέζι είναι «καλές προθέσεις» παρά στέρεη στρατηγική. Όλο αυτό επιστρέφεται στον ΣΥΡΙΖΑ μέσω των δημοσκοπήσεων που δείχνουν συγκράτηση και «κούμπωμα» της κοινής γνώμης απέναντί του, παρά δυναμική υπέρ του.

Εν τέλει αποκαλύπτουν δυσπιστία απέναντι στις δεσμεύσεις του, κι αυτό είναι κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να το δει στη σωστή του βάση προκειμένου να το αντιμετωπίσει. Όσον αφορά τις δυσκολίες που παρουσιάζει στην επιρροή του δεν φταίει μόνο η «συντηρητικοποίηση» και η «παθητικοποίηση» της κοινωνίας (κατά το «δεν είμαστε εμείς ρατσιστές, αυτοί είναι μαύροι»). Κάποιοι καλύπτουν τα κενά που κάποιοι άλλοι αφήνουν…

Πηγή : Το Ποντίκι