Του Louis Rationero, μέλους της ΕΛ.Λ.Α.Σ.

Υπάρχει μία αληθινή κι ασύνειδη ιδεολογία που ενώνει όλους, η ιδεολογία της κατανάλωσης. Ο ένας τοποθετείται ιδεολογικά με τον φασισμό, ένας υποστηρίζει μία αντιφασιστική ιδεολογία, αλλά και οι δύο πριν από τις ιδεολογίες τους έχουν ένα κοινό σημείο , την ιδεολογία του καταναλωτισμού. Ο καταναλωτισμός είναι αυτό που θεωρώ αληθινά καινούριο φασισμό. τώρα που που μπορώ να κάνω μία σύγκριση, καταλαβαίνω κάτι που θα σοκάρει τους πολλούς, όπως κι εμένα πριν δέκα χρόνια. Πως η φτώχεια δεν είναι το χειρότερο κακό, ούτε η εκμετάλλευση αλλά η απώλεια της ανθρώπινης ατομικότητας κάτω από το κράτος του καταναλωτισμού. Στον φασισμό μπορούσες να πας φυλακή. Αλλά τώρα, κι αυτό είναι άχρηστο. Ο φασισμός στήριζε την δύναμη του στην εκκλησία και στον στρατό, πράγματα που δεν είναι τίποτα μπροστά στην τηλεόραση.ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Η ευφυΐα ποτέ δεν θά ’χει βάρος… κι ούτε επίσης
την κρίση της δημόσιας γνώμης βγάζει πάντα λάθος.

Κι εσύ, για το Νταχάου κι αν μιλάς, δεν θ’ αποκτήσεις

και δεν θα δεις σ’ εκατομμύρια Ιταλούς το βάθος
μιας κρίσης καθαρής – και θα σε πούν ξεπερασμένο:
δεν είν’ χειροπιαστές οι ιδέες, μήτε και το πάθος

για τούτον τον λαό σου, τον απ’ αιώνες διχασμένο
και που όλη του η περίλεπτη και τρυφερή σοφία
τού φτάνει μεν να ζει, έχοντάς τον όμως σκλαβωμένο.

Την όψη μου αν δείχνω, ζώντας την αδυναμία
που με διακρίνει, κι όταν η μικρή φωνή μου υψώνει
το μπόι της, νόημα δεν έχει πια, γιατί η δειλία

μάς έμαθε να βλέπουμε στου κόσμου το καψόνι
τους άλλους να πεθαίνουν με περίεργη αδιαφορία.
Κι ο θάνατος μου ακόμη επιφανειακώς με ζημιώνει.

Παζολίνι.