Μπερδεύοντας τον καπιταλισμό, θα μπορούσε να είναι ο εναλλακτικός τίτλος του σημερινού θέματος.

Από την μια έχουμε το χρηματιστή Σόρος, τον γνωστό κερδοσκόπο αλλά και «προβοκάτορα», που μπλέκει επανειλημμένως το σύστημα που υπηρετεί. Πότε με τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, άλλοτε με τις πράσινες επενδύσεις που προτείνει και πρόσφατα, με την αλτρουϊστική οικιστική πρόταση- συνεισφορά των φραγκάτων, προς τους μετανάστες και όλους εν γένει τους (πληγέντες) πολίτες της Ευρώπης, ένεκα της οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη έχουμε την κυρία Γιούρι Κιμούρα, μια εκ των 42 μεγαλύτερων μετόχων της πυρηνικής βιομηχανίας TEPCO, που καταθέτει μηνύσεις εναντίον της επιχειρήσής της, διότι εξ αιτίας της πυρηνικής καταστροφής στη Φουκουσίμα, δημιούργησε μέγα κοινωνικό πρόβλημα, ενώ παράλληλα συνηγόρησε στη χρηματιστηριακή καραμπόλα και φυσικά  έπεσαν οι αξίες των μετοχών της εν λόγω εταιρείας. Ζητάει λοιπόν από την TEPCO, ν’ αποκαταστήσει άμεσα τους πληγέντες, αντί να καταφεύγει στο δικαστικό κρυφτούλι, για τις αποζημιώσεις που πρέπει να καταβάλλει!

Η εν λόγω ιδιόρρυθμη 60χρονη (συνημμένη φωτογραφία), δεν είναι απλώς μια συγκυριακή διαμαρτυρόμενη περίπτωση. Έχει συνεπές παρελθόν. Την προβλημάτισε πολύ η ιστορία της Ιαπωνίας με το  Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Δεν χώνεψε ποτέ την πυρηνική ενέργεια, το πώς από πρώην κατάρα, ενσωματώθηκε στην ιαπωνική κυρίαρχη αντίληψη. Μάλιστα, μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ, πήρε την απόφαση,  για να κτυπήσει εκ των ένδον, την πυρηνική βιομηχανία της πατρίδας της.

Μ’ ένα τραπεζικό δάνειο το 1989, αγόρασε 100 μετοχές της ηλεκτρικής εταιρείας του Τόκιο (TEPCO) κι άρχισε ένα μακρύ αγώνα, για να πείσει τους συμμετόχους της, να στραφεί η επιχείρηση σε πιο συμβατά μέσα, εγκαταλείποντας την πυρηνική τεχνολογία. (Σημειωτέον ότι τότε, που έκανε την αγορά, η μετοχή άξιζε 590.000 γιεν και σήμερα έχει κατέβει η αξία της μετοχής, μόλις στα 13.000 δηλαδή περίπου 164 δολ.) Φυσικά τότε, όταν τους έλεγε τις αντιπυρηνικές προτάσεις της, την είχαν πάρει οι άλλοι στο «ψιλό» και τη θεωρούσαν γραφική παρουσία στις συνεδριάσεις των μετόχων. Σήμερα όμως που ζητάει αποζημίωση 69 δις. δολ. (από 27 συνυπεύθυνους της εταιρείας, για την καταστροφή της Φουκουσίμα), την κοιτούν περίεργα οι μέτοχοι και ψάχνουν τρόπους, για να μην κερδίσει την αγωγή.

Το εντυπωσιακό της υπόθεσης είναι, ότι έχει την αμέριστη συμπαράσταση του αντιπυρηνικού κινήματος της Ιαπωνίας, διότι ακριβώς όπως τονίζει το στέλεχος του Πράσινου κόμματος της χώρας αυτής, η δικηγόρος Νάο Σουγκούρο (συνημμένη φωτογραφία), η ηθική και οικονομική διάσταση της ιδιόρρυθμης συμπεριφοράς (από τη  συγκεκριμένη επιχειρηματία), αποδεικνύει ότι η πυρηνική εποχή, ακόμα και στο κόσμο του χρήματος, μπορεί να οδηγήσει σε προβληματισμούς. Οι καπιταλιστές είναι πιο πρακτικοί από εμάς τους ιδεολόγους οικολόγους και σκέφτονται άμεσα τα συμφέροντά τους. Μια καταστροφή, θα οδηγήσει σε πλήρη κατάρρευση των κεφαλαίων τους, μέσω των μετοχών που έχουν στην πυρηνική βιομηχανία. Κι αυτό, για τους εν λόγω επιχειρηματίες, είναι ένα ισχυρό σοκ. Δηλαδή η πυρηνική επένδυση, είναι ένα είδος «οικονομικής φούσκας», ανάλογης των οικιστικών δανείων.  Άρα δεν είναι μόνο οικολογικός στόχος η απομάκρυνση της πυρηνικής βιομηχανίας από τη χώρα μας, αλλά κι ένα οικονομικό μέσο, για να δούμε μ’ άλλο γνώμονα, την ευρύτερη ευημερία της κοινωνίας.

Σημειωτέον, 20 μήνες μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα, 100 χιλ. άνθρωποι δεν μπορούν να επανέλθουν στα σπίτια τους κι αντί ν’ αποζημιωθούν από την εταιρεία, αυτή δηλώνει ότι το κοινωνικό κόστος πρέπει να το επωμιστεί η κυβέρνηση της χώρας, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Από την άλλη η ιαπωνική κυβέρνηση του Γιοσιχίκο Νόντα, προτιμά να σκορπά τα χρήματα των αποζημιώσεων για άσχετα θέματα (αντί για την περίθαλψη των πληγέντων), επιδιώκοντας να κερδίσει ευρύτερα τη λαϊκή συμπαράσταση, για να επιβληθεί εκ νέου, στις εκλογές του επόμενου χρόνου. Δηλαδή ακόμη και η φαλαινοθηρική δραστηριότητα ενισχύθηκε, διότι το ψάρεμα, είναι μια βασική απασχόληση, για τους κατοίκους των βορειοανατολικών ακτών της Ιαπωνίας κι άρα κουβαλάει ψήφους στο Δημοκρατικό κόμμα.

Η «οικολόγος» κυρία με το κιμονό Γιούρι Κιμούρα, μια ευκατάστατη ασφαλίστρια σημειώνει, ότι η παθητικότητα του ιαπωνικού λαού, δεν είναι ένδειξη πολιτικής υγείας. «Όταν ήμουνα παιδί, ζητούσα από τον πατέρα μου, που ήταν ένας καμικάζι (φανατικός εθνικιστής), να μου πει, το γιατί έστειλαν τότε οι κρατούντες ένα ολόκληρο λαό στην πολεμική καταστροφή και στον πυρηνικό όλεθρό. Ως μόνιμη απάντηση που είχα, ήταν, η απόλυτη σιωπή του… Δηλαδή ουσιαστικά έδειχνε το φταίχτη λαό, που έμεινε παθητικός, όταν κυριαρχούσε ο φανατισμός και η στρεβλή πληροφόρηση. Κάτι  παρόμοιο κυριάρχησε στην μεταπολεμική Ιαπωνία, με τον καταναλωτικό εφησυχασμό και τον  μύθο της ατέλειωτης πυρηνικής ανάπτυξης»!

Μιχάλης Μιχελής

ΥΓ. Και από το «ορτέβ»,  ας περάσουμε στο κύριο πιάτο.

«Λυμπάμαι κυρία Χαρούμι Καγιάκα»! Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, ακούστηκε η απογοήτευση της συνομιλήτριας: «Κρίμα! Θα θέλαμε κι εμείς, η μικρή κοινότητα των Γιαπωνέζων της Ελλάδας, να είχαμε από κοντά μια συνομιλία, με τους θαρραλέους οικολόγους Πράσινους της πατρίδας μας».

Με αυτά τα λόγια, έκλεισα το κεφάλαιο της πρόσκλησης των Ιαπώνων Πράσινων στην Ελλάδα. Πίστεψα, ότι το κόμμα μας, έχει τα μάτια ορθάνοικτα προς το διεθνισμό, την ευαισθησία, την αναγνώριση και τον τρόπο που μπορεί να προσφέρει μια νότα της διαφορετικότητας, στο επερχόμενο συνέδριο του ΕΠΚ της Αθήνας.

Ντρέπομαι για την κατάντια μας! Λυπάμαι, γιατί είχαμε σχεδιάσει μια πρωτότυπη δράση με την Όλγα Κήκου και όλους τους υπόλοιπους ενεργούς πολίτες των ΟΠ, να διαδηλώσουμε δηλαδή μαζί με τους Πράσινους της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, μπροστά στην πρεσβεία τους (όπως κάναμε πέρυσι), για την πυρηνική ενέργεια και την φαλαινοθηρία. Πιστεύαμε, ότι η παρουσία των Πράσινων της Ιαπωνίας, θα ήταν ένα δυνατό επικοινωνιακό εργαλείο, για την ευρωπαϊκή οικολογική φωνή, που αναζητά αφορμές για ν’ αναδείξει την εναλλακτικότητά της, στο ενεργειακό αδιέξοδο που οδηγεί η πυρηνική εποχή. Πιστεύαμε, ότι θα βοηθήσει από τους Τούρκους και Βούλγαρους, μέχρι τους Πολωνούς και τους Φιλανδούς συντρόφους.

Δεν ήθελα να παραδεχθώ, ότι οι Πράσινοι της Ευρώπης (αυτοί που την κυβερνούν), θα έδειχναν τέτοιο σνομπισμό, για τη συγκεκριμένη πρόταση. Δεν τους ενδιαφέρει! Άλλα τυπολατρικά τους νοιάζουν κι ας φαντασιώνονται μεγαλεία από την παρουσία τους, οι αφελείς Έλληνες ΟΠ.

Πέρα όμως απ’ αυτούς, δεν πίστευα, ότι μερικοί  μικρόνοοι της ΕΓ των ΟΠ, θα ήταν τόσο «εχθρικοί», απέναντι σε τούτη την πρόταση, με δήθεν δικαιολογία, τα υπερβολικά έξοδα! Τοσυνολικό κόστος για δυό άτομα ήταν 2000. (Αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχεία 4 ημερών). Το ΠΙ δέχθηκε να καλύψει τα μισά. Το κόμμα τα υπόλοιπα. Δηλαδή σχεδόν μια συνηθισμένη δαπάνη, αν λάβουμε υπ’ όψιν, τα έξοδα που καλύπτει το κόμμα  μας, για ανάλογες περιπτώσεις. Το θέμα όμως δεν είναι εκεί. Αυτό ήταντο πρόσχημα. Η ουσία είναι, ότι οι αρνητές είναι «καβαλημένα καλάμια»! Λειτουργούν με γνώμονα τον εγωϊσμό τους κι όχι το κομματικό συμφέρον. Γιατί απ’ αυτή την πρόσκληση, μόνο οφέλη θα είχαμε!

(Σημειωτέον η εν λόγω Γιαπωνέζα, είναι μεταξύ εκείνων, που προσπαθούν να ενώσουν πολιτιστικά την κουλτούρα της χώρας τους, με την πατρίδα μας.  Είναι μεταφράστρια του Λευκαδίτη ποιητή της Ιαπωνίας Λευκάδιου Χερν, ενώ έχει αναφερθεί πλειστάκις, με άρθρα στην πατρίδα της, για τις δραματικές στιγμές που περνάει ο ελληνικός λαός από ην τρέχουσα κρίση).

πηγή : η καλύβα ψηλά στο βουνό