Πηγή : The Slog

Αναδημοσίευση : alterthess.gr

Του John Ward

Μετάφραση : Μετάφραση: Έλλη Σιαπκίδου
Επιμέλεια: Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης

Βασικός παράγοντας η προστασία των Γερμανικών τραπεζών.Πώς ο Βενιζέλος απέλυσε εργαζόμενους της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για να καλύψει την αλήθεια. Σόιμπλε και Μέρκελ εμπλέκονται σε μια απίστευτη απάτη.Ο Ισπανός Ευρωπαίος Επίτροπος στηρίζει αυτήν την ιστορία της διεθνούς απάτης

Τα Δυτικά κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης πότε δεν έθεσαν υπό αμφισβήτηση την «κοινά αποδεκτή αλήθεια» ότι η Αθήνα δήλωνε παραποιημένα στοιχεία για πολλά χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ. Αλλά ελάχιστοι εξωτερικοί παρατηρητές γνωρίζουν την αλήθεια πίσω από αυτό που συνέβη όταν ο Παπανδρέου ανέλαβε την πρωθυπουργία στην Ελλάδα …. και για μακιαβελικούς λόγους, το χρέος ξαφνικά υπερεκτιμήθηκε.

Τον Οκτώβριο του 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακάλυψε αυτό που μια αθηναϊκή «πηγή» μου ονόμασε  «τις βρομοδουλειές του Κώστα Καραμανλή», δηλαδή ότι οι δύο προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν πει ψέματα τόσο για το μέγεθος του εθνικού χρέους, όσο και για το επίπεδο των δημοσίων δαπανών. Στην Ελλάδα, για να μάθει κανείς αυτά τα στοιχεία πηγαίνει σε μια υπηρεσία που λέγετα ΕΛ.ΣΤΑΤ – Ελληνική Στατιστική Αρχή.

Αυτό που συνέβη κατά τις επόμενες εβδομάδες ήταν αρκετά περίεργο  -και έχει καλυφθεί εκτενώς από τα ΜΜΕ. Πανικόβλητος από την έκταση των ψευδών στοιχείων που ανακάλυψε, ο Παπανδρέου εμπιστεύτηκε σε έμπιστούς του στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι η πραγματική δημοσιονομική κατάσταση αφορούσε ένα έλλειμμα 7,8%, πολύ υψηλότερο από το όριο που επιτρέπουν οι Βρυξέλλες  – από την πρώτη μέρα, οι Βρυξέλλες ήταν κάτι σαν «σκύλος που γαυγίζει αλλά δεν δαγκώνει», όσον αφορά στην επιβολή των κανόνων του κοινού νομίσματος. Ένας ειδικός μέσα στα πράγματα από την εποχή εκείνη σχολιάζει:

«Ο Παπανδρέου πίστευε ότι υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να πεταχτούν έξω από την ευρωζώνη. Απίστευτο, το ξέρω, αλλά έτσι πίστευε. Αλλά τότε τα πράγματα πήγαν πολύ γρήγορα από το κακό στο χειρότερο. Πραγματικά δεν είχε ιδέα του τι θα επακολουθήσει».

Σαν τους προϋπολογισμούς των Ολυμπιακών Αγώνων, το έλλειμμα αυξανόταν κάθε εβδομάδα, καθώς η νέα κυβέρνηση αποκάλυπτε όλο και περισσότερα πειραγμένα στοιχεία. Αρχικά η ΕΛ.ΣΤΑΤ είπε 7,8%, στη συνέχεια 9,8%,  και μετά έφτασε στο 11%, πριν  καταλήξει τελικά στο 13,6%. Μόνο τότε  –λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2009- ο Παπανδρέου μίλησε στις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο για την πιθανή ανάγκη για ένα σχέδιο διάσωσης.

Στην πραγματικότητα, μέσω του υπουργού Εσωτερικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, η Άνγκελα Μέρκελ ήδη γνώριζε για τα ψέματα σχετικά με το ελληνικό έλλειμμα. Ο Σόιμπλε έγινε υπουργός Οικονομικών λίγο μετά την ανάρρηση του  Παπανδρέου στην εξουσία. Παρόλο που η Άνγκελα Μέρκελ είχε παραμερίσει στον παρελθόν τον Σόιμπλε τουλάχιστον δύο φορές, τώρα τον ήθελε για τρεις λόγους: πρώτον, ως Υπουργός Εσωτερικών, είχε προϋπηρεσία στην εχεμύθεια και τις καλυμμένες επιχειρήσεις. Δεύτερον, ήταν υπέρμαχος της πολιτικής ένωσης της ΕΕ. Και τρίτον, δεν είχε τους ενδοιασμούς του προκατόχου του από το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, του Πέερ Στάινμπρουκ. Η έλλειψη ενδοιασμού ήταν ζωτικής σημασίας: γιατί η Μέρκελ γνώριζε επίσης ότι οι γερμανικές τράπεζες ήταν πολύ εκτεθιμένες στα παραποιημένα στοιχεία της Αθήνας.

Έτσι, αν τα μέλη της ευρωζώνης δεν έβαζα για τα καλά το χέρι στην τσέπη, η Γερμανία θα αντιμετώπιζε σοβαρότατη οικονομική κρίση. (Σύμφωνα με διπλωματική πηγή στο Παρίσι, ο Σαρκοζί, ήταν ακόμα πιο τρομοκρατημένος γιατί όλες οι γαλλικές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες είχαν ως εγγυητή το κράτος).
Κάπου εν μέσω όλων αυτών των συνομιλιών, το Βερολίνο ζήτησε μια μυστική συνάντηση με τους Έλληνες. Κατά τη συνάντηση αυτή, τρεις πηγές (δύο από την Ελλάδα και μια από τη Γερμανία) ισχυρίζονται ότι η μικρή γερμανική αντιπροσωπεία έκανε μια εκπληκτική παρατήρηση: η κατάσταση «θα πρέπει να εμφανιστεί πιο απελπιστική», προκειμένου να δικαιολογηθεί η διάσωση στα άλλα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Δηλαδή, μόνο ένας διαδεδομένος φόβος ότι ολόκληρη η ευρωζώνη θα καταστρεφόταν, θα έκανε τα κράτη-μέλη να συμβάλουν με κονδύλια για ένα μηχανισμό διάσωσης.

Η μεγάλη ανησυχία του Βερολίνου, ήταν φυσικά ότι το γαλλο-γερμανικό τραπεζικό σύστημα μπορούσε να καταρρεύσει αν η Ελλάδα δε σωζώταν. Και σε αυτό το στάδιο, ελάχιστα μέτρα  είχαν παρθεί για να μπορέσει ο τραπεζικός τομέας να αντέξει το κύμα επιπτώσεων στην αγορά των παραγώγων.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε στο μεταξύ εκδώσει τον Ιούλιο του 2009 μια ειδοποίηση ότι το έλλειμμα στην Ελλάδα ήταν πιθανό να φθάσει το 10% του ΑΕΠ αν δεν λαμβάνονταν μέτρα για να περιοριστούν οι δημόσιες δαπάνες  και οι Επίτροποι είχαν θεωρήσει την πρόβλεψη του 6% ως «υπερβολικά αισιόδοξη». Όμως, υποστήριξε το Βερολίνο, μόνο μια αύξηση π.χ. 50% ή και παραπάνω στο νούμερο αυτό θα τρόμαζε τα υπόλοιπα μέλη της Ευρωζώνη αρκετά, ώστε να δεχθούν να συμμετάσχουν με μετρητά.
Οφείλει κανείς να παραδεχτεί ότι όλο αυτό το σχέδιο έχει τη σφραγίδα του Σόιμπλε. Και αρκετά σύντομα (το Νοέμβριο 2010), η ευρωζώνη έμαθε ότι το ελληνικό δημόσιο έλλειμμα «έτρεχε στο 15,8%». Εντωμεταξύ, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ήδη ανακοινώσει ένα πρώτο πακέτο μέτρων λιτότητας τον Ιανουάριο του 2010 και τον Μάιο του ίδιου χρόνου οι ηγέτες της ΕΕ αποκάλυψαν το σχέδιο διάσωσης των €110 δισ. με χρήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ ) …. τη λεγόμενη τρόικα. Έτσι, σαφώς, η κρίση ήταν πραγματική και το πακέτο διάσωσης απόλυτα δικαιολογημένο. Ή έτσι φαινόταν.

Πάμε τώρα στο 2011. Εμφανίζεται η Ζωή Γεωργαντά, πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, η οποία προκάλεσε αίσθηση, υποστηρίζοντας ότι το δηλωθέν έλλειμμα του 2009 είχε παραποιηθεί ώστε να φαίνεται διογκωμένο, το Νοέμβριο του 2010, από το αφεντικό της, τον Ανδρέα Γεωργίου.

Και πριν κάποιοι σπεύσουν να απορρίψουν τη Ζωή Γεωργαντά σα μια τρελή ή σαν μεμονωμένη περίπτωση, να επισημάνω ότι τον Ιούνιο του 2011 έξι μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ΕΛ.ΣΤΑΤ είχαν απολυθεί μετά από σύγκρουση με τον πρόεδρό της ΕΛ.ΣΤΑΤ Γεωργίου. Είχαν κι αυτοί εντοπίσει το πόσο γενναιόδωρα είχαν «αναθεωρηθεί» τα στοιχεία.

Μια πηγή από την Αθήνα λέει: «Προσπαθούσε να πει σε όλους ότι ήξερε πως το ΠΑΣΟΚ σαμποτάρισε εσκεμμένα την Ελλάδα κατόπιν αιτήματος της Γερμανίας, για να εξασφαλίσει τη συνεργασία μας». Η Ζωή  Γεωργαντά δεν είχε καμία αμφιβολία ότι τα στοιχεία είχαν πειραχθεί και ήταν φουσκωμένα. Την επισκέφτηκαν ερευνητές, και μετά από αυτό ο θόρυβος γύρω από την ιστορία κόπασε. Λέγεται ότι είχε αλλάξει την κατάθεσή της.

Αλλά τώρα έρχεται ο παλιός μας φίλος Ευάγγελος Βενιζέλος  –υπεύθυνος για το νόμο περί  χορήγησης νομικής ασυλίας σε όλους τους  έλληνες υπουργούς-  και το Σεπτέμβριο καλεί το σύνολο του διοικητικού συμβουλίου της ΕΛ.ΣΤΑΤ (συμπεριλαμβανομένης και της Γεωργαντά) να παραιτηθεί …. εκτός από το βασικό υπεύθυνο, τον Ανδρέα Γεωργίου. Απλά σκεφτείτε το. Και όταν ο Βενιζέλος εμπλέκεται σε βρωμοδουλειές, είναι σίγουρό ότι από αυτές τις βρωμοδουλειές θα βγει λάδι.
Αλλά δεδομένου ότι η κ. Γεωργαντά δεν ήταν η μόνη καταγγέλλουσα στην ΕΛ.ΣΤΑΤ, οι υποψίες παρέμειναν… αν και παρόλα αυτά χωρίς να έχουν αντιληφθεί τα δυτικά  ΜΜΕ (όπως συνήθως) την εξάπλωση του σκανδάλου αυτού. Οι υποψίες όμως παρέμειναν, σε ολόκληση την ευρωζώνη. Και φέτος τον Μάρτιο η Ζωή βρήκε έναν αναπάντεχο σύμμαχο.

Ο Χοακίν Αλμούνια είναι ένας πρώην αριστερός Ισπανός πολιτικός, και τώρα ένας εξέχων Ευρωπαίος Επίτροπος. Σήμερα είναι αρμόδιος για θέματα Ανταγωνισμού, αλλά το Φεβρουάριο του 2010 – την κρίσιμη στιγμή στη συνομωσία του διογκωμένου χρέους – ήταν   Ευρωπαίος Επίτροπος επί των Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων (το χαρτοφυλάκιο αυτό ανήκει τώρα στον Όλι Ρεν). Ο Αλμούνια βρισκόταν έτσι σε μια προνομιακή θέση να παρακολουθήσει τις Ελληνο-ΕΕ-γερμανικές υποθέσεις να ξεδιπλώνονται το διάστημα μεταξύ της ανακοίνωση των μέτρων λιτότητας και της μετέπειτα συμφωνίας διάσωσης του 2010.

Σε επιστολή του προς την κοινοβουλευτική εξεταστική επιτροπή σχετικά με τους ισχυρισμούς περί σκόπιμης διόγκωσης του ελλείμματος, το Μάρτιο του 2012, ο Αλμούνια δήλωσε ότι, «δεν υπήρχε καμία υποχρέωση για τις εθνικές στατιστικές υπηρεσίες της ΕΕ να ακολουθήσουν των κώδικα ΕΣΛ 95 της Eurostat σχετικά με την ένταξη των δημόσιων λογαριασμών κοινής ωφελείας στο έλλειμμα». Αλλά για κάποιο λόγο  -ξαφνικά – η ΕΛ.ΣΤΑΤ είχε αποφασίσει να τους προσθέσει. Παρατηρώντας αυτή τη λεπτομέρεια, ο Αλμούνια υπερασπίστηκε τους έξι παραιτημένους από το 2011. (Και έτσι, εμμέσως, και τη Ζωή Γεωργαντά).

Ο Αλμούνια επίσης παρατήρησε ότι αν οι προειδοποιήσεις της Επιτροπής του από το 2009, είχαν  τεθεί σε ισχύ ακόμη και τόσο αργά, μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Παπανδρέου, «τα μέτρα θα είχαν επιτύχει, αν είχαν εφαρμοσθεί γρήγορα και σωστά, και θα υπήρχε χρόνος για σχέδιο διάσωσης».

Την περασμένη Δευτέρα (25 Ιουνίου 2012) η Ζωή εμφανίστηκε στην εξεταστική επιτροπή για το έλλειμμα στο Κοινοβούλιο. Όντας ο αποδέκτης «ανεπιθύμητης» προσοχής  από το υπουργείο Εσωτερικών κατά το τελευταίο έτος, η κ. Γεωργαντά αποφάσισε να είναι πιο επιφυλακτική. Αναφέρθηκε στον υπουργό Οικονομικών το 2009, το Γιώργο Παπακωνσταντίνου, παρατηρώντας ότι «έχω διερευνήσει το θέμα και διαπίστωσα ότι δεν έχει μεγάλη εμπειρία με τα στατιστικά στοιχεία, ούτε με οικονομικά θέματα. Κατά την άποψή μου, δεν είναι καλό να διορίζεται ένας τόσο άπειρος υπουργός σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή». Εκτός αυτού επέμεινε στην αρχική της θέση για τη διόγκωση του χρέους, λέγοντας στην εξεταστική επιτροπή ότι το έλλειμμα του 2009  θα έπρεπε να ήταν 12,5% του ΑΕΠ – και θα μπορούσε εύκολα να πέσει κάτω από το 10% με άμεσα μέτρα.

Επίσης, η Γεωργαντά, Καθηγήτρια Οικονομετρίας, επιβεβαίωσε σε εκπροσώπους των ελληνικών ΜΜΕ ότι η ΕΛ.ΣΤΑΤ, σκόπιμα και κατόπιν πιέσεων από τη Eurostat, διόγκωσε το αναθεωρημένο έλλειμμα του 2009 από περίπου 12-13% στο 15,8%, χρησιμοποιώντας «μη επιστημονικές μεθόδους, προκειμένου να δικαιολογήσει την υιοθέτηση αυστηρότερων μέτρων στην Ελλάδα».

Τι είδους συμπεράσματα πρέπει να βγάλουμε;

Πριν από τρία χρόνια, δεν θα είχα καν ακουμπήσει μια ιστορία σαν αυτή. Αλλά από τότε που έχω αρχίσει να μελετώ και την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική τραγωδία πιο λεπτομερώς, έχω συνειδητοποιήσει, κάνοντας μια καλά τεκμηριωμένη έρευνα, βασισμένη σε πηγές και αξιόπιστους πληροφοριοδότες και σε ελληνικά ΜΜΕ,  ότι τα παραπάνω είναι πιο πιθανό να είναι αλήθεια παρά μύθος. Φυσικά, πάρα πολλοί παίκτες στη γεωπολιτική και ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή έχουν στόχους και σκοπιμότητες. Αλλά όταν μια ιστορία βγάζει νόημα και ταιριάζει με άλλες αποκαλύψεις που έγιναν στην πορεία …. το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τίποτα δεν με εκπλήσσει πλέον.

Οπότε το συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι εδώ έχουμε την ευκαιρία, το κίνητρο, τις μαρτυρίες, τις αναφορές στα ΜΜΕ, και ένα κομμάτι παζλ που ταιριάζει πολύ καλά με ό,τι έχει καταγράψει αυτό το μπλόγκ κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών. Και για να τονίσω τον ισχυρισμό αυτό, να σας συστήσω ένα κουαρτέτο τεσσάρων ατόμων που πιστεύω ότι έχουν παίξει βασικό ρόλο στην πρόσφατη εξέλιξη των παγκόσμιων υποθέσεων: τον Τιμ Γκάϊτνερ, τον Ντομινίκ Στρος-Καν, την Άνγκελα Μέρκελ, και το Γιώργο Παπανδρέου.

Θα ξεκινήσω από την παράθεση αυτού του e-mail που έλαβα από ένα σημαντικό παίκτη στα ελληνικά δρώμενα και γνώστη της γεωπολιτικής. Είμαι σίγουρος πως δεν θα τον πειράξουν οι μικρές αλλαγές που έχω κάνει εδώ και εκεί για να βελτιώσω την αγγλική του γραμματική. Γράφει:

«Ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο, πιστεύω, είναι ο Στρος-Καν. Η σύνδεση του με τον Παπανδρέου είναι ευρέως γνωστή, και επαληθεύεται από την συνέντευξη του, όπου παραδέχθηκε ότι είχε συνομιλίες με τον Παπανδρέου πολύ πριν από την ελληνική προσφυγή στο ΔΝΤ [το 2010]. Το θέμα δεν είναι η σχέση του  Στρος-Καν με τον Παπανδρέου, αλλά η χρονική στιγμή της επαφής για την οποία είχε κατηγορηθεί. Πιστεύω ότι ο Στρος-Kαν ήταν σε εκείνο το σημείο σύμμαχος της Μέρκελ.
Μέχρι το τέλος του 2009, η διεθνής οικονομική ισορροπία φαινόταν να έχει οριστικά αλλάξει, και ένα νέο σκηνικό διαφαινόταν,  στο οποίο η Ευρώπη βρισκόταν σε καλύτερη θέση από τις ΗΠΑ. Στο  πηδάλιο ήταν η Γερμανία, επιβεβαιώνοντας το ρόλο της πρότυπης οικονομικής δύναμης, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει διεθνή νομισματική και χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Η δραματική ανακοίνωση από την ελληνική κυβέρνηση του επικείμενου κινδύνου της χρεοκοπίας [Ιανουάριος 2010] άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, αποκαλύπτοντας την αδύναμη και, μέχρι τότε, αθέατη πλευρά του ευρώ. Ο διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος-Καν, υπουργός Εμπορίου της Γαλλίας στα κρίσιμα χρόνια των αρχών της δεκαετίας του 1990, όταν μπήκαν τα θεμέλια για τη δημιουργία του ευρώ, και ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Σόιμπλε, υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας κατά τη διάρκεια της μυστικής συμφωνίας της ίδιας περιόδου, συνειδητοποίησαν ότι οι ΗΠΑ δε θα άφηναν την ευκαιρία που είχε  εμφανιστεί να πάει χαμένη -και ότι η Ελλάδα θα γινόταν η γέφυρα για μια επίθεση στην Ευρωζώνη».

Η συγκεκριμένη πηγή δεν απέχει πολύ από τα συμπεράσματα στα οποία έχω καταλήξει κι εγώ.   Δηλαδή, ο Ντομινίκ Στρος-Καν βγήκε εκτός παιχνιδιού για γεωπολιτικούς λόγους, και αντικαταστάθηκε από το «κορίτσι μας» (όπως αποκαλεί ο Γκάιτνερ), την Κριστίν Λαγκάρντ. Μπορείτε να διαβάσετε πολλά κομμάτια που σχετίζονται με αυτή την αλλαγή στη σελίδα μου εδώ. Μένοντας χωρίς σύμμαχο στο σχέδιο για την ίδρυση της ηγεμονίας της Ευρώπης εις βάρος της Αμερικής, τόσο η Μέρκελ όσο και ο Σόιμπλε έγιναν (δικαίως) καχύποπτοι με τον Γκάιτνερ.

Οι Αμερικανοί ήλπιζαν να κερδίσουν ένα τείχος προστασίας, στρατιωτικές βάσεις και πρόσβαση σε πολύτιμες πρώτες ύλες κάνοντας φιλίες με μια Ελλάδα μετά-το-ευρώ. Αυτή η φιλοδοξία παραμένει, αλλά η ιστορία που παρουσιάστηκε παραπάνω δείχνει ότι η  Ανγκέλα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι πολύ άξιοι αντίπαλοι στο σκοτεινό κόσμο των γεωπολιτικών ελιγμών.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αναγνώστες μας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μ.Βρεταννία, τη Γαλλία, τον Καναδά, τη Γερμανία και την Ελλάδα, που γεναιώδωρα πρόσφεραν τις γνώσεις τους και τις πληροφορίες ώστε η ταπεινότητα μου να κατανοήσει αυτήν την περίπτωση σε όλες τις διαστάσεις της. Ειδικές ευχαριστίες σε ένα χρηματιστή και 2 δημοσιογράφους που δίχως τη συνδρομή τους και την κρίση τους η υπόθεση θα έμενε σε ένα πέπλο μυστηρίου.

26 Ιουνίου 2012 – του John Ward, Βραβευμένου Blogger

Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο στα Αγγλικά

—————————

Defence of German banks a key factor

Schäuble and Merkel….implicated in an incredible scam

How Venizelos fired ELSTAT moles to cover up the truth

Spanish European Commissioner backs story of international fraud

The Western MSM have never questioned the ‘received truth’ that Athens understated its liability and obligations for several years following the launch of the euro. But few if any outside observers know the truth behind what happened when Papandreou took over the Premiership in Greece….and for Machiavellian reasons, the debt was suddenly overstated.

In October 2009, George Papandreou stepped into what one Athens source has called ‘the shitfilled shoes of Kostas Karamanlis’, and discovered that the two previous administrations had lied about both the size of the National Debt, and the ongoing level of government spending. In Greece, the folks you go to see to find out this kind of stuff hang out in an organisation called ELSTAT – the Hellenic Statistical Authority.

What happened in the weeks following was quite bizarre – and pretty fully documented. Somewhat panicked by the degree of mendacity he’d discovered, Papandreou confided to key Cabinet cronies that the real fiscal situation involved not balanced books, but a 7.8% deficit…well beyond the limits allowed by Brussels  – although Brussels had, from Day One, been something of a paper tiger when it came to enforcing the currency rules. An insider from that time comments:

“Papandreou thought there was a serious chance he’d be thrown out of the eurozone. Unbelievable I know, but he did. But then things went rapidly from bad to awful. He really did have no idea what was coming.”

Rather like an Olympics Budget, the deficit figure kept rising  with each week, as the new government opened more and more worm-cans. First ELSTAT said 7.8%, then 9.8%, then it went to 11%, before finally settling at 13.6%. Only then – some time shortly before Christmas 2009 – did Papandreou talk to Brussels, Paris and Berlin about the possible need for a bailout.

In fact, through her Interior Minister Wolfgang Schäuble, Angela Merkel already know about the Greek deficit lies.  Schäuble became Finance Minister shortly after Papandreou came to power. Although Angela Merkel had shafted the wheelchair-bound assassin’s victim on at least two previous occasions, she wanted him now for three reasons: first, as Minister of the Interior, he had an excellent head for secrecy and covert operations. Second, he was hugely in favour of EU political union. And third, he didn’t have the scruples of his SPD predecessor, Peer Steinbrück. A lack of scruple was going to be crucial: for Merkel also knew that German banks were heavily exposed to the Athens deception.

Thus, if the eurozone members didn’t put their hands in thir pockets bigtime, Germany could be facing a severe financial crisis. (Sarkozy, says a Parisian diplomatic source, was even more terrified, in that all his exposed banks were completely guaranteed by the State).

Somewhere in the midst of these talks, Berlin requested a smaller meeting with the Greeks. At this meeting, three sources (two Greek and one German) allege, the small German delegation made an astonishing observation: the situation would “have to look more desperate” in order to justify a bailout to the other eurozone members. That is to say, only widespread fear of the entire eurozone being damaged would get the member States to pile in with bailout monies.

What Berlin was really worried about, of course, was that the Franco-German banking system might collapse if Greece wasn’t saved. And at that stage, little or nothing had been done to make the sector better able to withstand a derivatives wave.

The European Commission had in fact already issued a warning in July 2009 that Greece’s deficit was likely to reach 10% of GDP – if no counter-measures were taken to curb public spending – and that Commissioners regarded the official 6% GDP forecast as “over-optimistic”. But, Berlin argued, only something, say, 50% or more above that potential second figure would frighten eurozoners enough to get them to part with their cash.

Without assuming much, one has to observe that this plan does have Schäuble written all over it. And sure enough, in due course (November 2010) the eurozone learned that the Greek deficit was ‘currently running at 15.8%’. George Papandreou had meanwhile announced his first austerity package in January 2010, and in May of that year EU leaders unveiled a €110bn bailout with money from the European Union (EU), the European Central Bank (ECB) and the International Monetary Fund (IMF)….the so-called Troika. So clearly, the crisis was real enough….and the bailout fully justified. It seemed.

Fast forward now to 2011. Enter from left field former Hellenic Statistical Authority (ELSTAT) board member Zoi Georganta (pictured) who caused a sensation by alleging that the declared deficit for 2009 had been been massaged upwards in November 2010 by her boss Andreas Georgiou.

And lest any nasty male chauvinists out there want to dismiss Zoi Georganta as a lone madwoman, I should point out that six Elstat board members had been dismissed in June 2011 after clashing with Elstat chairman Georgiou. They too had spotted the Tippex liberally applied to the ‘revised’ data.

Says one Athenian source, “She was trying to tell everyone forever that she knew Pasok purposely sabotaged Greece at Germany’s request, to ensure our cooperation”. Zoi was off the money with her motive guesswork, but she was in no doubt that the figures had been got at and inflated. Investigators visited her, after which everything died down. It was said that she had changed her statement.

But now comes our old friend Evangelo Venizelos – author of the legislation to grant legal indemnity to all Greek Ministers: and in September, he orders the entire ELSTAT board (including Georganta) to resign….except the key villain, Andreas Georgiou. Just fancy that. And when Evangelo gets involved in the mire, you know a sh*tload of mire is being covered over with carefully planted (and watered) roses.

But given that Ms Georganta was not the only whistleblower at ELSTAT, the rumour persisted…albeit (as usual) without any awareness of this spreading scandal in the Western MSM.  It persisted, in fact, throughout the eurozone. And in March this year, Zoi found an unlikely ally.

Joachin Almunia Amann is a former left-wing Spanish politician, and now a prominent European Commissioner. Currently responsible for Competition, in February 2010 – a crucial moment in the debt-inflation plot – he was the European Comissioner for Economic & Monetary affairs…the role now owned by Olli Rehn. Amann was thus in an unparalleled position to watch Greco-EU-German affairs unfold between the austerity announcement and then bailout agreement of 2010.

In a letter to the parliamentary committee of inquiry concerning allegations of deliberate deficit inflation of March 2012, Amman crucially stated that, ‘there was no obligation on each national statistical authority in the EU to follow Eurostat’s ESA 95 code on the inclusion of public utility accounts in the deficit’. But for some reason – suddenly – ELSTAT had decided to add it into the pot. In remarking upon this, Joachin defended the six resignees from 2011. (And thus, by implication, Zoi Georganta as well).
Highly significantly, Amann also observed that had the 2009 warnings from his Commission been been enacted even as late as Papandreou’s arrival, ‘the measures would have succeeded if they had been properly and promptly implemented without any need for a bailout’.
So it was that last Monday (June 25th 2012) Zoi appeared before the deficit Enquiry in Parliament. Having been the unhappy subject of quite a bit of interior ministry ‘attention’ over the last year, Ms Georganta decided to be more circumspect. She dumped on 2009 finance minister Giorgos Papaconstantinou, observing, “I have investigated the matter and found that he does not have any great experience with statistics, with economic issues. In my view, you cannot appoint such an inexperienced minister at such a crucial time.” Unless you don’t want any trouble, in which case you do. But she stuck to her guns about the debt being inflated, telling the Enquiry that the deficit for 2009 should have been 12.5% of GDP – and could have easily been brought to below 10 percent with immediate measures.
Crucially, Georganta, a professor of econometrics, confirmed to Greek media representatives that ELSTAT intentionally, and after being pressured by Eurostat (the EU’s tame body), inflated the 2009 revised deficit from roughly 12-13% to 15.8% using “non-scientific methods in order to justify the adoption of more and tougher fiscal measures in Greece.”
What conclusions should we draw?

Three years ago, I wouldn’t have touched a story like this with a bargepole. But since studying both the EU and the Greek tragedy in more detail in recent times, I’ve realised that a well-documented and sourced account, without collusion and based on trusted informants and mainstream Greek media reports, is more likely to be true than invention. Of course, a great many players on the geopolitical and european stages have agendas, axes to grind, and scores to settle. But when something fits, makes sense, and is in line with other discoveries made along the way….well, all I can say is that absolutely nothing surprises me any more.

So the conclusion I draw is that we have here opportunity, motive, testimony, media reports, personal ‘form’ and a jigsaw piece that fits very well with others upon which The Slog has reported over the last two years. In order to illustrate that assertion, let me introduce as a quartet four people I believe to have been pivotal in recent-history world affairs: Tim Geithner, Dominique Strauss-Kahn, Angela Merkel, and George Papandreou.

I will start by relaying this email content received from a heavyweight player in Greek affairs and a student of geopolitics. I’m sure he wouldn’t mind the tiny changes I’ve made here and there to improve his English grammar. He observes:

‘One very important person, I believe, is Strauss-Kahn. His connection with Papandreou is well known, and verified by his interview where he admitted that he had discussions with Papandreou a lot before the Greek door opening to the IMF [in 2010]. The point here is not the connection of S-K with Papandreou, but the timing of the dalliance which he was accused. I believe that S-K was at that point an ally of Merkel.

‘By the end of 2009, the international economic balance seemed to have permanently changed, and a new scene brought to being in which Europe was in a better position than the U.S. At the hub of the wheel there is Germany, asserting the role of economic power model, which could assure international monetary and financial stability.

‘The dramatic announcement by the Greek government of the imminent danger of bankruptcy [January 2010] opened the bag of Aeolus, revealing the weak and until then, unseen side of the euro. The Director of the International Monetary Fund, Dominique Strauss-Kahn, Minister of Commerce of France in the critical years of the early 90s when they entered the foundation for the creation of the euro, and Finance Minister of Germany, Schäuble, interior minister of Germany during secret agreements of the same period,  realized that the U.S.would not let the window of opportunity that had opened be wasted – and that Greece would become the bridge for an attack on the Eurozone.’

The source is not a million miles away from where I am on this one. That is, DSK was taken out of the game for geopolitical reasons, and replaced with “our gal” (as Geithner calls her) Christine Lagarde. You can read several pieces related to this shift in my dedicated page here, The Strauss-Kahn Waltz. Left without an ally in establishing the hegemony of Europe at America’s expense, both Merkel and Schäuble now became deeply (and rightly) suspicious of the Geithner ‘amputation plot’ hatched in New York between late 2011 and early 2012 by a combo of Wall Street, Pentagon and Fed Treasury appointees. You can read more on this at US Bankers given a timetable for Greek Default  and also at  Greek default planners falling out over firewall.

The Americans hoped to gain a firewall, military bases and access to precious raw materials by befriending a post-euro Greece. That ambition still remains, but what the story unveiled above shows is that Angela Merkel and Wolfgang Schäuble are more than worthy opponents in the murky world of geopolitical jockeying.

I would like to thank all the American, French, German, British, Canadian and Greek sources who contributed so generously to helping my feeble brain understand at least some of the above events and allegations. I would also like to offer special thanks to one credit dealer and two journalists, without whose refereeing skills it would’ve remained a mystifying case of underwater rugby without the ball.