Posted by on May 23, 2012 in Γαια πυρι μειχθητω |

Η (άτυπη) συμφωνία Ελλάδος με τα μέλη της Ευρωζώνης ήταν:

Εμείς αναλαμβάνουμε το χρέος (Ευρώπη) εσείς αναλαμβάνετε το έλλειμμα.

Ενδιάμεσα θα έπρεπε να γίνουν και οι “μεταρρυθμίσεις” του κράτους, όχι βεβαίως προς τη σωστή κατεύθυνση (και ποιος θα το περίμενε άλλωστε με ολόκληρα κόμματα στο payroll της Siemens και εξομολογημένα αμαρτήματα).

Άνευ διαπραγμάτευσης λοιπόν, αδιάβαστα αλλά υπογεγραμμένα επέστρεφαν τα μνημόνια. Δεν το πίστευαν οι Τροϊκανοί που περίμεναν όπως σε κάθε διαπραγμάτευση το δούνε και λαβείν και για αυτό είχαν τραβηγμένους όρους.

Όμως η “ελληνική” πλευρά αδιαφορούσε για τεχνικές λεπτομέρειες όπως μειωμένες εθνικές κυριαρχίες, και το ξεπούλημα δημοσίας περιουσίας (στις πολυεθνικές των δανειστών) της εξασφάλιζε την παραμονή της εγχώριας elit στην εξουσία ως τοπικής διαχειρίστριας των πραγμάτων.

Προωθούσαμε δηλ και την ατζέντα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης για “πολιτική” ένωση της Γηραιάς Ηπείρου από τα πάνω, με παραχώρηση ουσιαστικής πολιτικής εξουσίας. Η ολοκλήρωση της Ευρώπης δια του ολοκληρωτισμού με όπλο (ή καλύτερα γεμάτο περίστροφο) το χρέος.

Η πολιτική νομενκλατούρα της χώρας ήταν βεβαίως η καταλληλότερη πανευρωπαϊκά για αυτή τη δουλεία και γνωστή αν μη τί άλλο στους Γερμανούς. Μισαλλόδοξη και αποκομμένη από κάθε λαϊκό έρεισμα.
Εκεί ωστόσο εδράζεται και ο γόρδιος πολιτικός δεσμός της παρούσης φάσεως. Η απαίτηση υπογραφής και συνενοχής της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το 2ο Μνημόνιο και το PSI έδινε σοβαρό διαπραγματευτικό ατού στον πρόεδρο της δεξιάς παράταξης. Ένα πολιτικό βήμα που το αξιοποίησε ο έως τότε “αντιμνημονιακός” σχηματισμός όχι για να απαλείψει τους αποικιοκρατικούς όρους ή εν πάση περιπτώσει να εξασφαλίσει την εν Ζαπείω αναγγελθείσα “ανάπτυξη”, αλλά για να κατοχυρώσει εκλογές! Η εγχώρια πολιτική σκοπιμότητα και η αποκοπή από τη βάση λοιπόν είναι ο λόγος που επετράπησαν οι εκλογές. Μία επιλογή που ανέτρεψε το πολιτικό κατεστημένο επιφέροντας μία προσωρινή και διπλωματικά ευχάριστη αδυναμία αυτοδυναμίας.

Η υποτιθέμενη ακυβερνησία επιτρέπει καλύτερα στους αυτοματισμούς και δικλείδες του Συντάγματος να αντιτεθούν στα συμφωνηθέντα της εσωτερικής και ευρωπαϊκής ολιγαρχίας. Η απρόσωπη μηχανική λειτουργία της υπηρεσιακής κυβέρνησης κερδίζει χρόνο και μένοντας ακίνητη αποκαλύπτει τις μπλόφες της Ευρωπαϊκής εκβιαστικής ρητορικής.

“Στάσου! και άσε τους άλλους να αποκαλυφθούν”

έλεγε ο Χαν Φέι Ζί.
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ενισχύεται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός αρνείται άτυπη πρόταση Βερολίνου για δημοψήφισμα.
Ο εκβιασμός για έξοδο από το Ευρώ εμφανίζεται αίολος.
Ασκούμε λοιπόν για πρώτη φορά στην σύντομη μνημονιακή μας περιπέτεια πραγματικό διπλωματικό εκβιασμό, έστω και υπό τις δυσμενέστερες έως τώρα συνθήκες.
και η ιστορία μας συνεχίζεται …

Πηγή : dialektores.org