Ο κύβος ερρίφθη. Ο κύκλος του παρασιτικού εκσυγχρονισμού έκλεισε με την μεθοδευμένη χρεωκοπία της Ελλάδας, σε πρώτη φάση, και τον σχεδιαζόμενο διαμελισμό της στην συνέχεια.
Η επίθεση που υφίσταται σήμερα η Ελλάδα όχι μόνο από τις διεθνείς αγορές και τους «κερδοσκόπους», αλλά από τους δυτικούς πολιτικούς Επικυρίαρχους και τους τοπικούς διαμεσολαβητές τους, είναι, με κοινωνιοικονομικούς και γεωπολιτικούς όρους, κάτι ανάλογο με τη στρατιωτική επίθεση που δέχτηκε από τις ίδιες δυνάμεις της Νέας Τάξης πριν λίγα χρόνια η διαμελισμένη Γιουγκοσλαβία και η δαιμονοποιημένη Σερβία. Αν εδώ τα πράγματα συμβαίνουν μέχρι τώρα χωρίς αίμα και βομβαρδισμούς -μέσα από τις «αγορές», τα Διεθνή Ταμεία, τους Banksters, τους υπερεθνικούς οργανισμούς- αυτό δεν σημαίνει ότι στην επόμενη φάση δεν θα ακολουθήσει σαρωτική απειλή κατά της εθνικής μας κυριαρχίας.

Ο ελληνικός λαός, μετά το αρχικό σοκ, πρέπει να απαντήσει σε βασικά ερωτήματα για να ανασυνταχθεί:

Τι είναι πράγματι οι «αγορές»; Ποιοι πολιτικοί θεσμοί τις καλύπτουν ως χρηματοοικονομικούς θεσμούς που λειτουργούν ως παράσιτα τα οποία αποζητούν κέρδη χωρίς παραγωγικές επενδύσεις και αναπαράγουν τοκογλυφικό χρήμα; Ποιες οι διαπλοκές των ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που δανείζουν κράτη με υπέρογκα επιτόκια, έτσι ώστε οι «άλλοι μηχανισμοί στήριξης» (Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΔΝΤ κλπ.) να «δανείσουν» με ελάχιστα μικρότερα και εξίσου δυσβάσταχτους όρους μια καταχρεωμένη οικονομία, όπως την ελληνική;

Τι ακριβώς ήταν η πρόοδος και ο εκσυγχρονισμός που πέρασε από μια αρχική εικοσαετία προσαρμογής ως «ευρωπαϊκή σύγκλιση της Ελλάδας» και ποιοι επωφελήθηκαν από την είσοδο (με λογιστικά τερτίπια) της Ελλάδας στη νομισματική Ένωση και στο ευρώ, που εκτίναξε στα ύψη την ακρίβεια;
Πώς ακριβώς και με ποια λεηλασία του τόπου και των νοοτροπιών αναπτύχθηκαν τα «Νέα Τζάκια»;
Ποιες είναι, από ποιες κοινωνικές ομάδες προέρχονται, πώς λειτουργούν, από πού χρηματοδοτούνται, με ποιους διαπλέκονται οι νέες εγχώριες «ελίτ» στην οικονομία, στην πολιτική, στα ΜΜΕ και στα Πανεπιστήμια;
Τι είναι η σημερινή «Ενωμένη Ευρώπη» – αυτό το μεταμοντέρνο πολυπολιτισμικό μόρφωμα, που «δίνει μαθήματα δημοκρατίας» σε όλο τον κόσμο, λατρεύει τις «ανοιχτές κοινωνίες» και απεχθάνεται τις εθνικές κοινότητες, τις λαϊκές παραδόσεις, τις ταξικές συλλογικότητες και όλη την ιστορία τους, μεθοδεύοντας την οργουελική κοινωνία;

Ποιες σκοπιμότητες γεωπολιτικής φύσης στρέφουν τον δυτικό ιμπεριαλισμό στη δημιουργία προτεκτοράτων στα Βαλκάνια και στην αμφισβήτηση του πολιτικού status quo; Πώς και γιατί υποδαυλίζεται στην περιοχή μας ο τουρκικός επεκτατισμός, καλλιεργείται ο νεο-οθωμανισμός και ανακαλύπτονται παντού «μειονότητες», δηλαδή πολιτικοποιούνται οι πολιτισμικές μειοψηφίες που ζουν στην Ελλάδα αποκτώντας συχνά με το ζόρι πολιτικές ταυτότητες διακριτές και ίσως εχθρικές της ελληνικής; Ποιες δυνάμεις προώθησαν με το έτσι θέλω και με γενναίες επιχορηγήσεις ύποπτων κέντρων την διάλυση του κοινωνικού ιστού και αυτήν τη νέα «πολιτική ορθότητα» στον τρόπο σκέψης των νέων ανθρώπων τόσο στην εκπαίδευση όσο και στα ΜΜΕ;

Ποιος και πόσο ακριβώς πληρώνει αυτές τις ΜΚΟ και αυτούς τους «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» που, με το δουλικό ύφος των περιστάσεων, αποδέχονται περίπου ως αναγκαία τα μέτρα που «μας» επέβαλε το ΔΝΤ: «η Ελλάδα θα ματώσει και θα ματώσει πολύ!».

Όλα τα παραπάνω ανθελληνικά «κερδοσκοπικά παιχνίδια», η κοινωνία υποχρεώθηκε να τα αντιμετωπίζει με στωικό τρόπο, σχεδόν σαν να ανήκουν σε μια φυσική τάξη πραγμάτων για την οποία κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα σοβαρό. Την αντοχή στο νεοφιλελεύθερο μαστίγιο των «στωικών» ελληνικών πειραματόζωων ήρθαν λοιπόν να δοκιμάσουν τα πρόσφατα μέτρα «δημοσιονομικής πειθαρχίας» συρρικνώνοντας μισθούς, συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση των μόνιμων θυμάτων αυτών των πολιτικών.

Κατ’ εντολή των «αγορών» και των υπερεθνικών μηχανισμών, οι εγχώριοι πολιτικοί εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων κήρυξαν μονομερώς τον πόλεμο σε όλη την ελληνική κοινωνία. Σήμερα, λοιπόν, καλείται να πληρώσει αποκλειστικά η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που δεν συμμετείχε άμεσα στο τριακονταετές «μεγάλο φαγοπότι», απλά προσπορίστηκε κάποια ψίχουλα που έπεφταν απ’ το τραπέζι.

Ταυτόχρονα τίθεται υπό άμεση αμφισβήτηση ο δημόσιος χαρακτήρας του εδάφους και, έμμεσα, η δημόσια ακίνητη περιουσία. Οι δανειστές μας (δηλαδή το ΔΝΤ και οι τράπεζες) θα αποκτήσουν με κοινοβουλευτικό πραξικόπημα εν δυνάμει νομικά δικαιώματα επί της γης, έτσι ώστε το ίδιο το έδαφος να αποτελεί την εγγύηση της αποζημίωσης των τοκογλύφων από τους νεοαποικιοκρατούμενους και εν δυνάμει δουλοπάροικους Έλληνες, που από εδώ και στο εξής καλούνται να ζήσουν ως δανειολήπτες σε μια διακατεχόμενη, ιδιοκτησιακά «γκρίζα ζώνη», χάνοντας το κύριο υπόβαθρο της πολιτικής τους ανεξαρτησίας.

Γι’ αυτό σήμερα ο ελληνικός λαός δεν έχει άλλη επιλογή από την καθολική αντίσταση για να επιβιώσει ελεύθερος, να μην εκποιηθούν εθνικά του δικαιώματα, να μην διαλυθεί η Κυπριακή δημοκρατία.

Για να αμυνθεί η Ελληνική κοινωνία, οφείλει πρώτα από όλα να αποενοχοποιηθεί για την κατάσταση της οικονομικής κρίσης. Να αποκρούσει τους ισχυρισμούς των παρασίτων που έχουν θέσει τον ελληνικό λαό σε κατάσταση απολογίας και ομηρίας.

Να σταθούμε όλοι κριτικά, μαζί με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές δυνάμεις, απέναντι στη δυναμική της ενοχοποίησης και της αποδόμησης κοινωνικών και εθνικών συλλογικοτήτων από την νεοφιλελεύθερη πλύση εγκεφάλου που υφίστανται χρόνια τώρα όλες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Με βάση την σημερινή πραγματικότητα, δεν περιμένει κανείς από τις ανίκανες και ψοφοδεείς πολιτικές ηγεσίες του αστικού ελληνικού κόσμου και των κοινωνικών παρασίτων όλων των ειδών που, διαπλεκόμενα με αυτές, πλούτισαν ή εδραιώθηκαν ως ελίτ, να πάρουν ιστορικής σημασίας πολιτικές πρωτοβουλίες, όχι για το έθνος, αλλά ούτε για το συμφέρον των κοινωνικών ομάδων που υποτίθεται πως εξυπηρετούν. Οι κυβερνητικοί διαμεσολαβητές της εξαθλίωσης και της υποτέλειας, χέρι – χέρι με πρόσωπα της αντιπολίτευσης, περιφέρονται άβουλοι μεταξύ Αμερικής και Γερμανίας, ΔΝΤ και ΕΚΤ, Βουλής και ΜΜΕ, εκλιπαρώντας «επιείκεια» και ζητιανεύοντας «βοήθεια» από τους τοκογλύφους και τους νεοφιλελεύθερους δυνάστες του ελληνικού λαού ή μεταφέροντας στο εσωτερικό, σαν καλά παπαγαλάκια, τη φωνή του κυρίου τους…

Απέναντι σε αυτά τα δεδομένα, οι δημοκρατικές, προοδευτικές πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις που θέλουν να εκπροσωπούν αυτόν τον λαό, τα άμεσα και τα ιστορικά του συμφέροντα, οφείλουν να προωθήσουν στις συνειδήσεις του κόσμου την αναγκαιότητα της απόλυτης ανυπακοής στα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας και τους εγχώριους υπαλλήλους τους. Να περιφρουρήσουν το λαϊκό κίνημα από τις φασιστο-μηδενιστικές προβοκάτσιες τύπου «Marfin», που ενδεχομένως θα οδηγήσουν στη νομιμοποίηση κάποιας «συνταγματικής εκτροπής». Να οργανώσουν σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό και σε κάθε γειτονιά Επιτροπές Αγώνα κατά της Νέας Οικονομικής και Πολιτικής Κατοχής και νέες μορφές οικονομικής-κοινωνικής αλληλεγγύης και συλλογικής αντίστασης. Να καταγγείλουν όλους όσους επιχειρούν να διασπάσουν τον μετωπικό χαρακτήρα της σύγκρουσης μεταξύ των λαϊκών δυνάμεων και της εγχώριας ή διεθνούς οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας. Στη σημερινή φάση δεν χρειάζονται ούτε κομματικοί αφορισμοί ούτε στενά ψευδοταξικές, ή πατριδοκαπηλικές ενδοτικές κορώνες. Να απομονωθούν πολιτικά και ιδεολογικά όλες οι συνιστώσες του νεοαποικιοκρατικού λόγου και πράξης, με όποιο «δεξιό» ή «αριστερό» προσωπείο εμφανίζονται.

Ας κηρύξουμε τον πόλεμο σε όλους όσους μας κήρυξαν τον πόλεμο! Στο ΔΝΤ, το Ευρωδιευθυντήριο, το ΝΑΤΟ, τους Νεο-Οθωμανούς.

Για την οργάνωση της Γενικής Πολιτικής Ανυπακοής που θα ανατρέψει τους «μηχανισμούς στήριξης» μαζί με την εξουσία των δωσίλογων!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΩΠΟ ΕΘΝΙΚΗΣ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗΣ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2010

 

Αναδημοσιεύουμε από το περιοδικό HELLENIC NEXUS:  http://www.nexushellas.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=613&Itemid=54